ความเจ็บปวดสุดท้าย

รสชาติของความว่างเปล่า... ที่แท้จริงแล้วมันไม่ได้มีสีดำสนิทอย่างที่ผู้คนมักเข้าใจหรอกนะคะ แต่มันคือสีเทาหม่นของฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างอย่างไร้ทิศทางในห้องปิดตาย ต่างหากล่ะคะ รินจ้องมองปลายนิ้วมือสั่นเทาของตนเองที่กำลังจรดอยู่บนพื้นผิวเย็นเฉียบของกระจกบานมหึมา บานกระจกที่ไม่มีวันสะท้อนตนเอง... บานกระจกที่หล่อเลี้ยงด้วยความทรงจำอันเจ็บปวดนับร้อยนับพันของเธอ เงาในกระจกไม่ได้ขยับตาม ไม่เคยเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่มันกำลังอ้าปากค้างราวกับกรีดร้องอย่างสุดเสียง ทว่าไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากผิวแก้วแผ่นนั้น มีเพียงความกดอากาศที่ต่ำลงเรื่อยๆ จนแก้วหูของเธอปวดหนึบ "เธอแน่ใจแล้วหรือริน ว่าการลบเลือนตัวตนของเธอเอง จะทำให้โลกใบนี้ยังคงหมุนต่อไปได้จริงๆ" เสียงของอาคเนย์ดังแว่วมาจากมุมมืดของห้องโถงกว้าง น้ำเสียงของจิตรกรผู้คลุ้มคลั่งคนนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันแกมเวทนา ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มก้าวออกมาจากเงาสลัว มือข้างหนึ่งถือพู่กันที่เปื้อนสีแดงฉานราวกับหยาดโลหิต ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องแผ่นหลังของเธอไม่ยอมกะพริบ ราวกับกลัวว่าหากเขาละสายตาแม้เพียงเสี้ยววินาที ภาพของเฃaจะสลายกลายเป็นอากาศธาตุ รินไม่ได้หันกลับไปมอง เธอเพียงแต่ยิ้ม... รอยยิ้มที่แห้งแล้งและเหนื่อยล้าที่สุดในรอบชีวิตของการเป็นนักจิตวิทยาบำบัดผู้ควบคุมสติของคนอื่นมาโดยตลอด "โลกไม่ได้ต้องการความจริงหรอกค่ะคุณอาคเนย์..." รินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทราวกับผิวน้ำในบึงใหญ่ที่ไร้ระลอกคลื่น "โลกต้องการแค่คำโกหกที่สวยงามพอจะทำให้ผู้คนหลับตาลงได้ในยามค่ำคืน และความทรงจำของดิฉัน... มันคือรอยแผลเป็นที่น่าเกลียดเกินกว่าจะปล่อยให้มันเติบโตต่อไปในจิตสำนึกร่วมของพวกเขานะคะ" อาคเนย์หัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่แหבריษายและบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท "ความทรงจำงั้นหรือ? เธอกำลังเรียกความเจ็บปวดวัยเด็กที่เธอพยายามหนีมาตลอดชีวิตว่าความทรงจำที่มีค่าพอจะเสียสละเพื่อคนอื่นอย่างนั้นหรือริน? ช่างเป็นความเมตตาที่โง่เขลาเสียจริง!" "บางครั้ง... ความโง่เขลาคืองานศิลปะชิ้นเดียวที่มนุษย์เราสร้างขึ้นมาได้ด้วยความจริงใจที่สุดนะคะ" รินสูดลมหายใจเข้าลึก ฃเธอหลับตาลง ชั่วขณะนั้น ภาพเหตุการณ์ในอดีต ภาพความทรงจำที่ถูกฝังกลบไว้ใต้จิตใต้สำนึกเริ่มไหลทะลักย้อนกลับมา ภาพของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ยืนอยู่หน้ากระจกบานแตกในบ้านพักริมทะเล ภาพของเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผาร่างของใครบางคน ภาพของเสียงกรีดร้องที่ดังก้องอยู่ในหัวไม่เคยหยุดหย่อน ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังหมุนวนเข้ามาผสมปนเปกันราวกับพายุเฮอริเคน ถ้าเธอเลือกที่จะจำ... โลกคู่ขนานที่ซ้อนทับกันอยู่นี้จะพังทลายลง แรงสั่นสะเทือนจากจิตใจที่แตกสลายของเธอจะฉีกกระชากมิติของความเป็นจริงจนผู้คนนับล้านต้องสูญเสียตัวตนไปตลอดกาล แต่ถ้าเธอเลือกที่จะลืม... ลบเลือนแม้กระทั่งชื่อของตัวเอง ความเจ็บปวดทั้งหมดจะหายไป เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าอันเป็นนิรันดร์ รินยกมือขึ้นแตะผิวกระจก ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงหัวใจ "ลาก่อนนะคะ... ตัวฉันเอง" เธอพึมพำกับเงาที่ไม่มีวันสะท้อน ทันใดนั้น รอยร้าวสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวกระจก มันแตกแขนงออกไปราวกับใยแมงมุมที่แผ่ขยายด้วยความเร็วสูง แสงสว่างเจิดจ้าบาดตาพุ่งทะลักออกมาจากรอยร้าวเหล่านั้น พร้อมๆ กับความทรงจำทั้งหมดในสมองของรินที่เริ่มหลุดลอกออกที1ชิ้น ราวกับหน้ากระดาษที่ถูกไฟเผาไหม้ในพริบตา ชื่อของเธอ... เลือนหาย ใบหน้าของพ่อแม่ในอดีต... เลือนหาย ความรู้สึกรัก โลภ โกรธ หลง... มลายสิ้น อาคเนย์พุ่งตัวเข้ามาหมายจะคว้าแขนเธอไว้ "ริน! หยุดนะ!" แต่สายเกินไปเสียแล้ว ร่างของรินค่อยๆ โปร่งใสราวกับกลุ่มควันสีขาวที่กำลังระเหยหายไปในอากาศ พื้นห้องใต้เท้าของเธอสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองที่ร่วงหล่นลงสู่ความมืดเบื้องล่าง ทว่า... ในวินาทีที่จิตสำนึกสุดท้ายกำลังจะดับวูบลง และรินกำลังจะหลุดพ้นจากพันธนาการทั้งปวง เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังอาคเนย์... เสียงฝีเท้าที่หนักแน่น มั่นคง และคุ้นเคยเสียจนน่าขนพองสเกล้า "เธอยังไปไหนไม่ได้หรอกริน..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมใบหูของร่างที่กำลังจะสลาย พร้อมกับมือปริศนาที่คว้าข้อมือของเธอไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล มือคู่ที่มีรอยแผลเป็นรูปกระจกแตกที่ฝ่ามือ... รอยแผลเดียวกับที่เธอเห็นในกระจกทุกครั้งที่ส่องมัน รินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ในขณะที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดกำลังดับลง เสียงนั้นก็กระซิบประโยคสุดท้ายที่ทำให้เลือดในกายของเธอจับตัวเป็นน้ำแข็ง *"ในเมื่อเธอจำไม่ได้... งั้นฉันจะเป็นคนเก็บความทรงจำที่เหลืออยู่ของเธอไว้เอง... ในฐานะร่างจริงคนใหม่ของเธอ... ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ตัวฉัน"* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและความมืดมิดนี้มาด้วยกันนะคะ จาก กระจกเงาต้องสาป