เงาสุดท้ายที่หายไป

กลิ่นอายของสีน้ำมันเจือจางด้วยแอลกอฮอล์ลอยอบอวลจนแสบจมูก รินยืนนิ่งอยู่หน้าบานกระจกเงาบานใหญ่ที่สุดในห้องทำงานของอาคเนย์ พื้นห้องเปรอะเปื้อนไปด้วยหยดสีแดงฉานคล้ายหยดเลือด แต่เธอกลับรู้ดีว่ามันเป็นเพียงแค่อะคริลิกสีชาดที่จิตรกรหนุ่มสาดทิ้งไว้เพื่อระบายความบ้าคลั่ง เบื้องหน้าของเธอคือเงาสะท้อนที่เคยบิดเบี้ยว มันเคยขยับช้ากว่าเธอครึ่งจังหวะ เคยส่งยิ้มเยาะหยันในขณะที่ใบหน้าของเธอเรียบเฉย และเคยเอื้อมมือออกมาแตะผิวแก้วจากด้านในราวกับต้องการดึงร่างของเธอให้จมดิ่งลงไปในความมืดมิด ทว่าในวินาทีนี้... มันนิ่งสนิท "คุณเห็นไหม อาคเนย์" รินเอ่ยขึ้น เสียงของเธอราบเรียบราวกับผิวน้ำในคืนไร้ลม แต่ปลายนิ้วที่กำชายเสื้อกันหนาวกลับสั่นระริก "มันหยุดแล้ว... เงาของฉัน มันยอมแพ้แล้วใช่ไหม" อาคเนย์นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าแก่ตรงมุมห้อง แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นขับให้โครงหน้าคมคายของเขาดูราวกับรูปสลักหินอ่อนที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยัน เขาวางพู่กันในมือลงอย่างเชื่องช้า เสียงกระทบกันของด้ามไม้กับขอบโต๊ะดังสะท้อนก้องในความเงียบงัน "คุณยังไม่เข้าใจอีกหรือ ริน" อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังรอเวลาขย้ำเหยื่อ "มันไม่ได้ยอมแพ้... แต่มันกำลังรอให้คุณเดินเข้าไปแทนที่มันต่างหาก" รินหันขวับไปมองเขา นัยน์ตาคู่สวยฉายแววหวาดระแวงอย่างปิดไม่มิด ความทรงจำในวัยเด็กที่เธอพยายามฝังกลบมาตลอดชีวิตกำลังกรีดร้องอยู่ในหัว สมองของเธอสั่งให้วิ่งหนี แต่อาการขาแข็งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูตอกตรรึงเธอกับพื้น "คุณโกหก" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน "ตั้งแต่แรกแล้วที่คุณสร้างภาพลวงตานี้ขึ้นมา คุณจงใจวาดภาพทับซ้อน เพื่อทำให้ฉันคิดว่าตัวเองบ้า คุณต้องการครอบครองตัวตนของฉันในมิตินี้!" อาคเนย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสกปรกไปด้วยคราบสี แต่นั่นกลับทำให้เสน่ห์แบบดิบเถื่อนของเขาน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้รินทีละก้าว เสียงรองเท้ากระทบพื้นไม้ดังเอี๊ยดอาร์ดราวกับเสียงกระดูกลั่น "ตัวตนคู่ขนานไม่ใช่เรื่องที่ผมสร้างขึ้น ริน... คุณเองต่างหากที่เป็นคนสร้างมันขึ้นมาในวันที่คุณผลักน้องสาวฝาตกแฝดของคุณลงไปในบ่อกระจกโบราณนั้น" คำพูดของอาคเนย์เหมือนคมมีดที่กรีดแทะหัวใจของเธออย่างเลือดเย็น "คุณคิดว่าลบความทรงจำได้ แล้วเงาจะหายไปตามหรือเปล่าคะ?" รินถอยหลังกรู1ก้าว จนแผ่นหลังชนเข้ากับความเย็นเฉียบของบานกระจก ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากกระดูกสันหลังขึ้นสู่สมอง เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลมหายใจติดขัดราวกับออกซิเจนในห้องนี้กำลังถูกสูบออกจนหมดสิ้น เธอก้มลงมองกระจกอีกครั้งด้วยความหวาดผวา เงาสะท้อนในกระจกไม่ได้บิดเบี้ยวอีกต่อไปแล้ว มันยืนตรง สงบนิ่ง และมีใบหน้าเดียวกับเธอทุกประการ... แต่ทว่า ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกำลังกะพริบตา รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ในขณะที่เงาในกระจกยกมือขึ้นมาแตะผิวแก้วจากด้านใน — ไม่ใช่! รินต่างหากที่เป็นฝ่ายยกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว! "ไม่... ไม่จริง!" เธอหวีดร้องออกมาอย่างคนเสียสติ พยายามจะสะบัดมือออก แต่ข้อมือของเธอกลับถูกตรึงติดไว้กับความว่างเปล่า อาคเนย์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงแค่คืบ เขายื่นมือออกมาราวกับจะปลอบประโลม แต่รอยยิ้มที่มุมปากของเขากลับเต็มไปด้วยความเยียบเย็นอันน่าสะพรึงกลัว "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ริน" อาคเนย์กระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของเธอ "ตัวจริงมักจะอยู่ข้างนอกเสมอ จนกระทั่ง... มีใครสักคนสลับด้านของมัน" เสียงกระจกแตกละเอียดดังสนั่นราวกับฟ้าผ่ากลางใจ แต่ไม่มีเศษแก้วบาดผิวสักชิ้น ร่างของรินถูกดูดกลืนหายวับเข้าไปในความเวิ้งว้างสีเทาภายในกระจกบานนั้นอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและกลิ่นอายความตายที่ยังคงคละคลุ้ง ทว่า... ในวินาทีต่อมา หน้ากระจกบานเดิมที่ควรจะว่างเปล่า กลับมีเงาร่างของผู้หญิงคนหนึ่งก้าวเดินออกมาจากผิวแก้ว เธอสะบัดผมยาวสลวย ปัดคราบสีแดงออกจากชุดอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอาคเนย์ด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวานและน่าขนพองสยองเกล้าที่สุดในโลก "ขอบคุณที่ช่วยเปิดทางให้นะคะ... อาคเนย์" เงาร่างนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พร้อมกับดวงตาคู่ใหม่ที่เต็มไปด้วยความแค้นฝังหุ่น ซึ่งจ้องมองจิตรกรหนุ่มนิ่งนาน ราวกับเกมมรณะนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและความมืดมิดนี้มาด้วยกันนะคะ จาก กระจกเงาต้องสาป