รอยร้าวในใจ

รสชาติของโลหะเจือสนิมบนปลายนิ้ว... รินไม่รู้ว่าเธอเอามันเข้าปากไปตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกที รสฝาดเฝื่อนนั้นก็ละลายอยู่บนปลายลิ้น พร้อมๆ กับความรู้สึกที่ว่า ผิวหนังชั้นนอกของตัวเองกำลังบางลงจนโปร่งใส กระจกเงาบานใหญ่ในห้องพักแพทย์เวรไม่ได้สะท้อนภาพของเธออีกต่อไปแล้ว มันกำลัง *แสดงละคร* ภาพผู้หญิงในกระจกยกมือขึ้นช้ากว่าเธอครึ่งวินาทีเสมอ รอยยิ้มที่มุมปากข้างนั้น... ไม่ใช่รอยยิ้มที่เธอกำลังทำอยู่ รินจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองด้วยหัวใจที่เต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล นิ้วมือสั่นเทาจนต้องกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดแปลบปลาดยังพอช่วยดึงสติให้เธอกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้บ้าง แต่ก็นั่นแหละ... โลกความจริงที่เธอกำลังยืนอยู่นี้ มันยังเชื่อถือได้อยู่จริงๆ หรือคะ? "คุณกำลังสูญเสียการควบคุมอีกแล้วนะ ริน" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากมุมห้อง ดร.อคินก้าวออกมาจากเงาสลัวของตู้หนังสือ แว่นตากรอบทองสะท้อนแสงไฟนีออนวาววับในยามวิกาล เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดสะอ้าน ราวกับเทพเจ้าแห่งการเยียวยาผู้ลงมาโปรดมนุษย์ผู้หลงทาง แต่ในสายตาของรินตอนนี้ เขากลับดูเหมือนผู้คุมในแดนประหารมากกว่า รินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบแห้งและฟังดูประหลาดจนเธอเองยังตกใจ "ควบคุมเหรอคะ? ฉันยังเหลืออะไรให้ควบคุมอีก ดร.อคิน? ตัวฉันเอง... หรือว่าตัวตนอีกคนที่คุณสร้างขึ้นมาในหัวฉันกันแน่" ดร.อคินถอนหายใจเบาๆ เป็นการแสดงออกถึงความเหนื่อยหน่ายที่ผ่านการคำนวณมาอย่างดีแล้ว เขาเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ฝีเท้าของเขานุ่มนวลไร้เสียง ราวกับเงาที่เคลื่อนไหวบนพรมหนานุ่ม "คุณก็รู้ว่าทฤษฎีตัวตนคู่ขนานไม่ใช่เรื่องของการสร้างขึ้นมา มันคือการยอมรับความจริงที่ว่า มนุษย์เราไม่เคยเป็นหนึ่งเดียว ริน... คุณแค่กลัวที่จะเห็นด้านที่อ่อนแอของตัวเองในกระจก" "ไม่ใช่! นั่นไม่ใช่ฉัน!" รินหวีดร้องโดยไม่รู้ตัว เธอหันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับบานกระจกอีกครั้ง ทว่าภาพที่ปรากฏกลับทำให้ลมหายใจของเธอดับวูบลงในอก ในกระจก... ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้หันตามเธอ เธอยังคงหันหลังให้ และกำลังเอื้อมมือไปจับ... *คอของตัวเอง* รินยกมือขึ้นกุมลำคอของตนเองทันที ความเย็นยะเยือกของเรียวนี้วที่กดทับลงบนผิวเนื้อ ทำให้เธอแยกไม่ออกแล้วว่า ระหว่างความรู้สึกสัมผัสจากมือของเธอเอง กับความรู้สึกที่สะท้อนมาจากกระจก... อันไหนคือเรื่องจริงกันแน่? สมองของรินกำลังแยกส่วน ความทรงจำวัยเด็กที่เคยเลือนรางเริ่มไหลทะลักเข้ามาแบบไม่เป็นขบวน เสียงฝนตก เสียงกระจกแตก เสียงกรีดร้องของใครบางคน และกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในห้องปิดตาย ภาพเหล่านั้นซ้อนทับกับใบหน้าของดร.อคินที่กำลังยิ้มให้เธออย่างใจดี รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะกว้างเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะทำได้ "คุณจำเรื่องในคืนนั้นได้แล้วใช่ไหม ริน" เสียงของดร.อคินกระซิบอยู่ข้างหู ทั้งๆ ที่เขายืนอยู่ห่างจากเธอเกือบสามเมตร "คืนที่เธอยืนอยู่หน้ากระจกบานนั้น... และตัดสินใจผลักเพื่อนสนิทของคุณเข้าไป" รินเบิกตากว้าง หูอื้ออึงจนแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากเสียงชีพจรของตัวเอง "ไม่... ไม่จริง! ฉันไม่ได้ทำ!" "มองดูเธอสิ" ดร.อคินผายมือไปยังเงาสะท้อนในกระจก รินก้มมองตาม ร่างในกระจกตอนนี้ไม่ได้ยืนอยู่ลำพังอีกต่อไปแล้ว ข้างกายเธอนั้นมีเงาร่างสีดำทะมึนของเด็กหญิงคนหนึ่งยืนอยู่ มือเล็กๆ สีขาวซีดข้างนั้นกำลังเอื้อมมาแตะที่ไหล่ของเธอ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง รินก็รู้สึกได้ถึงแรงกดทับเย็นเยียบที่ลาดไหล่ของตนเองจริงๆ ร่างกายของเทรเซาลงด้วยความหวาดกลัว ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ สายตายังคงถูกตรึงไว้กับกระจกเงาเบื้องหน้า ภาพสะท้อนในนั้นเริ่มบิดเบี้ยว ตัวตนของเธอกับตัวตนในกระจกค่อยๆ ผสานเข้าหากัน รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้หญิงในกระจกฉีกกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนน่ากลัว ดวงตาทั้งสองข้างกลายเป็นหลุมดำมืดสนิทที่ไร้ก้นบึ้ง "ถึงเวลาตื่นแล้วค่ะ ริน" เสียงกระซิบนั้นไม่ได้มาจากดร.อคินอีกต่อไปแล้ว... แต่มันดังออกมาจาก *ลำคอของเธอเอง* ทั้งที่ริมฝีปากของเธอยังคงเม้มแน่นสนิท รินสะดุ้งสุดตัวเมื่อมืออุ่นของดร.อคินเอื้อมมาสัมผัสที่ไหล่เพื่อประคองเธอให้ลุกขึ้น แต่สัมผัสนั้นกลับให้ความรู้สึกเหมือนเหล็กแหลมเผาไฟที่เสียบทะลุผ่านเสื้อผ้าลงมา "คุณปลอดภัยแล้ว อยู่กับผมนะ... ตัวจริงของผม" ดร.อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าแววตาที่มองลงมานั้นกลับสะท้อนภาพของสิ่งมีชีวิตบางอย่าง... สิ่งมีชีวิตที่มีดวงตาสองคู่ และรอยยิ้มฉีกกว้างแบบเดียวกับในกระจก รินก้มมองมือของตัวเองที่สั่นระริก... ปลายนิ้วคู่นั้นไม่ได้มีคราบสนิมอีกต่อไปแล้ว แต่มันเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยเลือดสีแดงสดที่ยังคงไหลรินหยดลงสู่พื้นทีละหยด... ทีละหยด และก่อนที่สติสัมปชัญญะครั้งสุดท้ายจะขาดผึ่งลง ประตูห้องพักแพทย์ที่ควรจะถูกล็อกสนิทจากด้านใน ก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยฝ่ามือของใครบางคน... ร่างที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูคือผู้หญิงในชุดกาวน์แพทย์เปื้อนเลือด ใบหน้านั้นถอดแบบมาจากรินราวกับแกะ แต่นัยน์ตากลับเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความแค้น พร้อมกับเสียงแหบพร่าที่เอ่ยขึ้นว่า... "อย่าไปเชื่อมัน... นังคนปลอมเปลือก" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงมาในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ