กระจกแห่งความทรงจำ

กุญแจดอกนั้นไม่ได้ทำจากเหล็กกล้า แต่มันทำจากความทรงจำที่ถูกแช่แข็งด้วยสนิมสีแดงเข้ม รินจ้องมองวัตถุชิ้นเล็กในอุ้งมือ รอยหยักของฟันกุญแจสะท้อนแสงไฟนีออนกะพริบจากห้องครัว รูปร่างของมันบิดเบี้ยวราวกับมีชีวิต มันคือสิ่งเดียวกับที่เธอเคยฝังลงไปในถังขยะเปียกหลังบ้านหลังเก่า เมื่อสิบปีก่อน—ในคืนที่พ่อของเธอเดินออกไปจากประตูบ้านแล้วไม่เคยกลับมาอีกเลย แต่ตอนนี้ มันกลับมานอนนิ่งอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอ ในอพาร์ตเมนต์ชั้นแปดที่ปิดทึบอย่างไร้รอยต่อ "คุณกำลังคิดว่าตัวเองเป็นนักสืบ หรือกำลังเดินเข้าไปในกรงที่ตัวเองเป็นคนสร้างกันแน่คะ ริน?" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของดร.อคินดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มก้าวออกมาจากเงาสลัวของชั้นหนังสือ แววตาหลังกรอบแว่นโลหะคู่นั้นพิจารณาร่างของเธอราวกับหมอผ่าตัดกำลังมองดูชิ้นเนื้อภายใต้กล้องจุลทรรศน์ เขามือถือแก้วทรงสูงที่บรรจุของเหลวสีอำพันเอาไว้ แต่มันไม่ได้ถูกยกขึ้นจิบเลยตั้งแต่เขาเข้ามา รินไม่ได้สะดุ้ง เธอกำกุญแจในมือแน่นจนโลหะคมบาดเนื้อ รู้สึกถึงความเจ็บปวดจางๆ ที่ยืนยันว่าเธอยังมีลมหายใจอยู่ในโลกใบนี้ ไม่ใช่โลกอีกใบที่เต็มไปด้วยกระจกเงาไร้เงาสะท้อน "ฉันแค่กำลังเก็บกวาดเศษซากค่ะ ดร.อคิน" รินตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคู่คมตวัดมองชายหนุ่มผู้เป็นทั้งที่ปรึกษาทางจิตวิทยาและเงาตามตัว "เศษซากที่คนบางคนพยายามจะกวาดซุกไว้ใต้พรม เพื่อไม่ให้ฉันจำได้ว่า... แม่ของฉันไม่ได้ตายอุบัติเหตุอย่างที่พวกเขาบอก" อคินถอนหายใจเบาๆ เสียงนั้นเจือรอยยิ้มหยันที่มุมปาก เขาเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นโคโลญจน์ผสมกลิ่นฝนจางๆ จากตัวเขา ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงคืบเดียว—ระยะห่างที่อันตรายที่สุด "ความทรงจำไม่ใช่สิ่งที่คุณควรจะขุดคุ้ยขึ้นมาเช็ดฝุ่นนะคะ ริน ยิ่งคุณพยายามประกอบมันเข้าด้วยกันมากเท่าไหร่ รอยต่อของมันก็จะยิ่งบาดมือคุณลึกขึ้นเท่านั้น และที่สำคัญ..." อคินโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงของเขาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "กระจกไม่ได้สะท้อนแค่สิ่งที่คุณเห็น แต่มันกำลังดูดกลืนตัวตนของคุณไปทีละนิด... เหมือนที่มันทำกับพ่อของคุณ" หัวใจของรินกระตุกวูบ ภาพในอดีตซ้อนทับเข้ามาในหัว เสียงกระจกแตกในคืนพายุฝน เสียงกรีดร้องที่ไม่มีต้นเสียง และเงาสะท้อนในตู้เสื้อผ้าที่ขยับตัวช้ากว่าเธอครึ่งวินาทีเสมอ เธอผลักอคินออกเบาๆ ไม่ได้แสดงความตื่นกลัวอย่างที่เขาคาดหวัง รินหันหลังเดินไปที่ผนังด้านหนึ่งของห้อง ซึ่งตอนนี้ถูกเปลี่ยนสภาพให้กลายเป็น "ห้องแห่งกระจก" อย่างเต็มรูปแบบ บนผนังปูนเปลือยถูกแขวนไว้ด้วยกระจกเงานานาชนิด ทั้งกระจกโบราณกรอบไม้สลักลายกุหลาบสีดำ กระจกพกพาด้ามเงินบิ่นๆ ที่ซื้อจากร้านขายของเก่าริมคลอง และกระจกเงาบานยาวที่ถอดมาจากห้องแต่งตัวของโรงละครร้าง ทุกบานไม่ได้หันเข้าหาห้อง แต่มันหันหน้าเข้าหากันเอง สร้างภาพสะท้อนทับซ้อนเป็นอินฟินิตี้—อุโมงค์แห่งเงาที่ทอดยาวออกไปสู่อีกมิติที่มองไม่เห็น "คุณคิดว่าฉันบ้าใช่ไหมคะ?" รินเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับไปมอง "คุณคิดว่าการที่ฉันรวบรวมกระจกพวกนี้ เพราะฉันสูญเสียสติไปกับทฤษฎีตัวตนคู่ขนานของคุณ" "ฉันไม่ได้คิดว่าคุณบ้า... ฉันแค่คิดว่าคุณกำลังพยายามฆ่าตัวตายในรูปแบบที่ประหลาดที่สุด" อคินตอบ เสียงของเขาจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "การเปิดประตูมิติด้วยกระจกที่สะท้อนความทรงจำที่เจ็บปวด มันไม่ใช่การกลับไปหาคนที่หายไป แต่มันคือการเชิญชวนให้ 'อีกคน' ข้ามมาแทนที่" รินหันขวับกลับมาจ้องเขา ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตระหนักรู้บางอย่าง "อีกคน... งั้นเหรอคะ?" รินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งผากและน่ากลัว "งั้นแสดงว่าคุณก็รู้มาตลอดว่า ในโลกอีกฝั่ง... มีรินอีกคนหนึ่งที่กำลังรอคอยจะสลับร่างกับฉันตั้งแต่วันที่พ่อหายตัวไป!" บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลง อุณหติรอบตัวลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ อคินชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าของเขาเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ เสียงก๊อกแก๊กเบาๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลังของกระจกโบราณกรอบไม้สลักลายกุหลาบสีดำ—กระจกบานที่อยู่ลึกที่สุดในอุโมงค์เงา *ก๊อก... ก๊อก...* มันไม่ใช่เสียงจากภายนอกห้อง แต่มันเป็นเสียงเคาะกระจกจาก "ด้านใน" รินและอคินนิ่งงิ่งราวกับถูกสาป ทั้งคู่หันขวับไปมองกระจกบานนั้นพร้อมกัน ผิวกระจกที่ควรจะสะท้อนภาพห้องสว่างไสว กลับบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่นราวกับผิวน้ำที่ถูกโยนก้อนหินลงไป และที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้น... รอยนิ้วมือเปื้อนโคลนสีดำ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละรอย บนผิวกระจกด้านใน พยายามดันออกมาข้างนอก รอยนิ้วมือที่มีขนาดและรูปทรง... เหมือนกับมือของรินไม่มีผิดเพี้ยน "ดูเหมือนว่า... เธอจะมาเคาะประตูบ้านเราแล้วนะคะ ดร.อคิน" รินกระซิบ เสียงของเธอสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยความท้าทาย รอยยิ้มประหลาดปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ "ช่วยต้อนรับแขก... แทนฉันทีสคะ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดครั้งนี้นะคะ