รอยเลือดบนบานกระจก

กลิ่นอับชื้นผสมคาวสนิมเหล็กกำลังตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอของริน สัญชาตญาณดิบในร่างกายกรีดร้องเตือนภัยโดยไม่ต้องอาศัยเหตุผลใดๆ ประโยคสุดท้ายของดร.อคินที่ยังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท—*“เขาไม่ใช่คนแรกที่จะต้องตายวันนี้ แต่เป็นตัวคุณต่างหากที่ต้องจบเรื่องนี้เสียที!”*—มันไม่ได้เป็นเพียงคำขู่เลื่อนลอย แต่มันคือประกาศิตแห่งความตายที่ถูกเขียนขึ้นด้วยเงาสะท้อนของตัวเธอเอง รินถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบอบบางกระแทกเข้ากับชั้นวางหนังสือไม้โบราณในห้องทำงานส่วนตัวของอคิน ฝุ่นผงสีเทาคละคลุ้งร่วงหล่นลงมาคล้ายหิมะยามวิกาล ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก จ้องมองไปยังบานกระจกเงาบานใหญ่ทรงโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงมุมห้อง บานกระจกที่ครั้งหนึ่งเคยสะท้อนเพียงภาพห้องรกๆ และเงาของเธอเอง ยามนี้มันกำลัง… ร้องไห้ ของเหลวสีแดงเข้มข้นหยดติ๋งลงสู่พื้นพรมสีครีมอย่างต่อเนื่อง มันไม่ใช่สีน้ำ ไม่ใช่สีทาบ้าน แต่เป็นเลือดสดๆ ที่ซึมผ่านรอยต่อของกรอบไม้แกะสลักด้านหลังกระจกราวกับมีชีพจร กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนแทบอาเจียน รินยกมือสั่นเทาขึ้นปิดปากตัวเอง ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัวจนหน้าอกกระเพื่อมไหว “คุณเห็นมันแล้วสินะ ริน…” น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่มั่นคงดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ดร.อคินก้าวออกมาจากเงาสลัวของผ้าม่านกำมะหยี่สีเข้ม สีหน้าของเขาเรียบสนีย์ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ราวกับว่าสายเลือดที่กำลังไหลทะลักออกมาจากบานกระจกนั้นเป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศธรรมดา “ความจริงมักน่าขยะแขยงเสมอ เมื่อมันถูกบังคับให้ไหลล้นออกมาจากสิ่งที่ถูกปิดตาย” รินหันขวับไปมองเขา แววตาเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและคำถามนับร้อยที่อัดแน่นอยู่ในอก “คุณทำอะไรกับมัน… อคิน? นั่นมันอะไรกันแน่!” จิตแพทย์หนุ่มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เธอเคยคิดว่ามันอบอุ่นและปลอดภัยในยามที่เธอสติแตก แต่วันนี้มันกลับดูบิดเบี้ยว เย็นชา และน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าสิ่งใด เขาสกาวก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ฝ่ามือข้างหนึ่งสอดอยู่ในกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา “ผมไม่ได้ทำอะไรเลย ริน… กระจกบานนั้นต่างหากที่กำลังทำหน้าที่ของมัน” อคินหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ สายตาของเขาคมกริบราวกับกำลังผ่าตัดสมองเธอทางสายตา “คุณจำไม่ได้หรอกเหรอ? ว่าเงาสิบสองบานแรกที่แตกสลายไป มันหายไปไหน…” คำพูดนั้นสะกิดรอยแผลเป็นในความทรงจำที่ขาดวิ่นของริน ภาพแฟลชแบ็กวูบวาบเข้ามาในหัว สมองของเธอปวดแปลบราวกับจะระเบิด เสียงกรีดร้องโหยหวน กลิ่นอายของความตาย และภาพของหญิงสาวอีกคนที่มีใบหน้าพิมพ์เดียวกับเธอ—คนที่ไม่ใช่เธอ—กำลังถูกผลักให้จมดิ่งลงสู่ความมืดมิดเบื้องหลังบานกระจก “ฉัน… ฉันไม่รู้!” รินสบถออกมาด้วยความเค้นอารมณ์ มือทั้งสองข้างยกขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ “ฉันจำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น! หยุดเล่นเกมจิตวิทยากับฉันสักที!” “เกมงั้นเหรอ?” อคินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหברי้วและไร้ซึ่งความสนุกสนาน “คุณคิดว่านี่คือเกมบำบัดของผมหรือไง ริน? ตื่นเถอะ… ตื่นขึ้นมาจากความเพ้อฝันว่าคุณคือนายแพทย์ผู้รักษาคนไข้สติฟั่นเฟือน ความจริงก็คือ คุณคือ ‘ผู้ถูกทดลอง’ ที่หลงเหลืออยู่เป็นคนสุดท้ายต่างหาก” เขายื่นมือออกไปแตะที่กรอบไม้ของบานกระจกที่ตอนนี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสดๆ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาปาดผ่านคราบเลือดนั้นอย่างไม่นثرสะทกสะท้าน แล้วยกขึ้นมาเลียชิมมันราวกับนักชิมไวน์ชั้นยอด ภาพนั้นทำให้รินรู้สึกคลื่นไส้จนต้องเบือนหน้าหนี “เลือดของตัวตนคู่ขนาน… หวานกว่าที่คิดนะ” อคินกระซิบเสียงต่ำ ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งมาที่ริน “และอีกไม่นาน เลือดบนกระจกบานนี้ ก็จะเป็นเลือดของคุณเองที่จะต้องไหลรินออกมา เพื่อเติมเต็มเงาที่สิบสามให้สมบูรณ์แบบ” รินก้าวถอยหลังจนมุมชนกับกำแพงเย็นเฉียบ ไม่มีทางหนีอีกแล้ว ห้องทั้งห้องถูกปิดตายด้วยความเงียบงันและกลิ่นคาวเลือดที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ สายตาดุดันของอคินกดดันให้เธ้ารู้สึกราวกับกำลังถูกงูพิษจ้องมองก่อนจะฉกกัด ทว่า ในวินาทีที่ความสิ้นหวังเกาะกุมหัวใจจนแทบหยุดเต้น เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นสามครั้งจากด้านนอกห้อง… *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* มันเป็นจังหวะการเคาะที่คุ้นเคยอย่างประหลาด จังหวะที่เธอได้ยินมันซ้ำๆ ในฝันร้ายทุกค่ำคืน อคินชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแข็งค้าง ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจกลับไหวระริกเป็นครั้งแรก เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อหันไปมองบานประตูไม้ที่ปิดสนิท รินจ้องมองอคินด้วยความงุนงงระคนตกใจ ก่อนที่เสียงบิดลูกบิดประตูด้านนอกจะดังขึ้นช้าๆ พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่เอี๊ยดอาร์ดบาดหู ร่างเงาตะคุ่มของใครบางคนก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาในห้องสลัว ร่างนั้นหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู พร้อมกับเสียงแหบพร่าที่เอ่ยเรียกชื่อของเธอขึ้นเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในจิตวิญญาณของรินและอคินพร้อมๆ กัน “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ… ริน… ตัวจริงของฉัน” กระจกเงาต้องสาปขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้นะคะ