ข่าวลือและจดหมายทวงหนี้ฉบับแรก

"ถ้าลุงกับป้าเขียนจดหมายมาทวงบุญคุณบ้า ๆ นี่อีกครั้ง ฉันคงต้องส่ง 'ขนมปังถ่านหินระเบิดทวาร' กลับไปให้เป็นของกำนัลแทนคำตอบแล้วล่ะค่ะพี่ภูผา" พิมรดากระแทកกระดาษแผ่นเก่าลงบนโต๊ะไม้เนื้อหนาในห้องครัว เสียงดัง *ปึก!* จนแก้วเซรามิกที่บรรจุกافيهอุ่นกรุ่นสั่นสะเทือน เธอยืนเท้าสะเอว ใบหน้างามฉายแววเย้ยหยันจนดวงตาเรียวรีเป็นประกายคมกริบ บนแผ่นกระดาษราคาถูกนั้นเต็มไปด้วยลายมือหวัดแกมบังคับขู่เข็ญของลุงเชิดและป้าวิไล ญาติผู้พี่ที่เคยพยายามฮุบทุกตารางนิ้วของมรดกตั้งแต่วันที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว เนื้อความในจดหมายยาวเหยียดเต็มไปด้วยคำขู่ฟ่อว่าพิมรดา "เนรคุณ" ขโมยสมบัติลับของตระกูลหนีมาซุกหัวซ่อนตัวอยู่ชายแดน และถ้าไม่อยากให้เรื่องอื้อฉาวถึงหูทางการจนต้องถูกขับไล่ พิมรดาต้องส่งเงินสดก้อนโตพร้อมโฉนดที่ดินผืนเก่ากลับไปให้พวกเขาก่อนสิ้นเดือนนี้ "จดหมายฉบับที่สามในรอบสัปดาห์... ดูท่าทางทางโน้นจะร้อนเงินจนเนื้อเต้นแล้วสินะคะ" ภูผาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เงยหน้าขึ้นจากกระบะเพาะเมล็ดพันธุ์พืชในมือ ดวงตาคมเข้มดุจพญาอินทรีมองกระดาษแผ่นนั้นแวบหนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าบึ้งตึงเป็นเอกลักษณ์จะขยับเพียงเล็กน้อย ความเย็นชาฉายชัดบนสันกรามคมสัน แต่เมื่อเขามองมาที่ภรรยา แววตานั้นกลับเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนระคนดุดันราวกับพร้อมจะออกไปพังบ้านใครก็ตามที่กล้าทำให้เธอมุ่นหัวคิ้ว "ให้พี่จัดการไหมพิม" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ แต่ทรงพลังจนน่าขนลุก "แค่คนสองคนที่มีดีแค่ปาก... พี่ส่งกองร้อยลาดตระเวนไป 'เยี่ยมเยียน' สักรอบ รับรองว่าพวกเขาจะไม่กล้าแม้แต่จะจับปากกาเขียนจดหมายอีกเลยตลอดชีวิต" พิมรดาหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ความโกรธขึงเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความสนุกสนานเจ้าเล่ห์ตามประสาแม่ค้าสาวหัวการค้า เธอเดินอ้อมโต๊ะเข้าไปหาชายหนุ่ม ยื่นมือเรียวบางไปแตะสันแผงอกกว้างภายใต้เสื้อเครื่องแบบทหารที่พับแขนขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแน่นขนัด "อุ๊ย ใจเย็นก่อนค่ะสามีขา... การใช้กำลังมันเชยและสิ้นเปลืองพลังงานจะตายไป อีกอย่าง พวกเขาอุตส่าห์ลงทุนส่งจดหมายขู่ขวัญมาไกลถึงชายแดน ถ้าเราไม่สนองตอบแบบ 'สมฐานะ' คงเสียชื่อเชฟเบเกอรี่มือหนึ่งและแม่ค้าระดับท็อปแห่งมิติต่างโลกแย่สิคะ" รอยยิ้มของพิมรดาไม่ได้แตะไปถึงดวงตา มันคือรอยยิ้มของนักล่าผู้กำลังคำนวณกำไรขาดทุน ในมิติลับของเธอตอนนี้แป้งสาลีเกรดพรีเมียม เนยแท้จากนมวัวภูเขา และน้ำตาลทรายแดงบริสุทธิ์กำลังผลิตออกมาล้นหลาม ร้านขนมปังโฮลวีตผสมสมุนไพรชายแดนของเธอกำลังทำกำไรเป็นกอบเป็นกำจนคุณป้าสายหยุดเพื่อนบ้านขาประจำต้องเดินมาจองคิวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ในเมื่อลุงเชิดกับป้าวิไลอยากได้เงินนัก... เธอก็จะจัดให้! แต่ไม่ใช่เงินสดจากน้ำพักน้ำแรงของเธอหريكหหรอกนะ แต่มันคือ "ของขวัญพิเศษ" ที่เธอตั้งใจปรุงขึ้นมาเพื่อต้อนรับความโลภโดยเฉพาะ ช่วงบ่ายแก่ ๆ บรรยากาศรอบบ้านพักนายทหารชายแดนอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมละมุนของเนยละลายและน้ำผป่าป่าปนกับกลิ่นธัญพืชคั่ว กลิ่นหอมฟุ้งลอยไปไกลจนทำให้ทหารยามที่ยืนเฝ้าป้อมหน้าค่ายถึงกับต้องสูดหายใจเข้าลึก ๆ อย่างลืมตัว พิมรดากำลังง่วนอยู่กับการนวดแป้งโฮลวีตสูตรพิเศษที่ใส่ "สมุนไพรขับพิษ" ชนิดรุนแรงที่เธอแอบปลูกไว้ในมิติลับ มันไม่ใช่ยาพิษถึงตาย แต่รับรองว่าใครก็ตามที่ได้กินเข้าไปจะต้องวิ่งเข้าห้องน้ำจนขาขวิดไปสามวันสามคืนอย่างแน่นอน "พิม... กลิ่นนี่มัน..." เสียงทุ้มของภูผาดังขึ้นที่หน้าประตูครัว เขายืนกอดอกมองภรรยาคนสวยที่ปลายจมูกมีรอยแป้งสีขาวเปื้อนอยู่เล็กน้อย ใบหน้าบึ้งตึงผ่อนคลายลงทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มซุกซนของเธอ "ขนมปัง 'ทวงหนี้' ค่ะ" พิมรดาหันมาตอบพร้อมกับตบแป้งในมือดัง *แปะ* "ฉันจะอบขนมปังโฮลวีตไส้พิเศษนี่ส่งพัสดุกลับไปให้ลุงกับป้า เป็นการแสดงความกตัญญูกตเวทีตามที่พวกเขาเรียกร้องไงคะ รับรองว่าพอกัดคำแรกเข้าไป พวกเขาจะต้องซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพรากแน่นอน" ภูผาสบตาภรรยาแล้วมุมปากหนาก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ โอบเอวบางเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น ปลายจมูกโด่งคมก้มลงสูดดมความหอมที่ซอกคอระหงของเธอเบา ๆ จนพิมรดาต้องตีแขนเขาแก้เขิน "เจ้าเล่ห์นักนะภรรยาใครเนี่ย..." กระซิบเสียงพร่าชิดริมหีบปาก "แต่อย่างน้อย... กลิ่นขนมปังวันนี้หอมเป็นพิเศษ สงสัยว่าล็อตแรกที่จะเอาไปวางขายที่ตลาดพรุ่งนี้คงหมดเกลี้ยงในพริบตาแน่ๆ" "แน่นอนค่ะ ฝีมือพิมเสียอย่าง..." พิมรดายังไม่ทันได้พูดจบประโยค เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นรัวเร็วและไร้มารยาทที่หน้าบ้าน เป็นจังหวะเดียวกับที่ทหารสื่อสารประจำกองร้อยวิ่งหน้าตื่นถือซองจดหมายตราประทับเร่งด่วนเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "ใต้เท้าภูผา! คุณพิมรดาครับ! มี... มีแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มใหญ่กำลังมุ่งหน้ามาที่ค่ายเราครับ!" ทหารหนุ่มหอบหายใจโยนซองเอกสารอีกฉบับลงบนโต๊ะ "พวกเขากล่าวอ้างว่าเป็นญาติสนิทของคุณพิมรดา และถือหมายศาลท้องถิ่นมาอ้างสิทธิ์ยึดทรัพย์สินที่นี่ครับ!" พิมรดาชะงักมือที่กำลังนวดแป้ง ดวงตากลมโตหรี่แคบลงทันที ภูผาขมวดคิ้วมุ่น แววตาดุร้ายวาบขึ้นในความมืดครึ้มของนัยน์ตา ร่างสูงใหญ่ก้าวออกไปบังหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ ทว่า... ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัว เสียงตะโกนโעกโฮกโฮกคุ้นหูก็แผดดังทะลุประตูไม้เข้ามาอย่างไม่เกรงใจใคร "นังพิมรดา! ออกมานี่นะ! แกกล้าดียังไงถึงส่งจดหมายอวดดีกลับไปหาฉัน! วันนี้ฉันจะมาลากคอแกกลับไปชดใช้หนี้ที่บ้านเราให้หมด!" เสียงป้าวิไลแผดลั่นสนั่นลั่นทุ่ง พร้อมกับเสียงทุบประตูดังโครมคราม! พิมรดายืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำขนม รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว เธอก้มมองขนมปังโฮลวีตชิ้นโตในมือที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ ๆ ส่งควันกรุ่นและกลิ่นหอมเย้ายวนใจ... ก่อนจะค่อย ๆ วางมันลงในกล่องกระดาษคราฟต์ผูกริบบิ้นอย่างสวยงามราวกับของขวัญชั้นเลิศ "มาเร็วกว่าที่คิดแฮะ..." พิมรดากระซิบเบา ๆ พรางปัดเศษแป้งออกจากมือ "ในเมื่ออยากได้สมบัติของฉันนัก... งั้นก็เชิญรับ 'มรดกชิ้นแรก' ไปต้อนรับการมาเยือนให้สำราญใจกันเถอะค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาลิ้มรสความฟินและความแสบสันไปด้วยกันนะคะ! จงเตรียมตัวรับแรงกระแทกในบทต่อไปได้เลยค่ะ! — เบเกอรี่มิติต่างโลก