ตอบกลับด้วยเค้กมะพร้าวอ่อนหน้าฟาด

กระดาษตราครุฑสีขาวสะอาดสะอ้านถูกวางทับลงบนเนื้อเค้กสีขาวนวลของมะพร้าวอ่อนน้ำหอมอย่างไม่ไยดี กลิ่นหอมหวานละมุนของกะทิสดและเนื้อมะพร้าวอ่อนฉ่ำน้ำที่อบอวลอยู่ภายในกล่องของขวัญบุบผาชาติ ช่างตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับตัวอักษรสีดำสนิทบนใบแจ้งหนี้ทวงคืนทรัพย์สินและสำเนาโฉนดที่ดินที่ถูกยึดครองอย่างไม่ชอบธรรม พิมรดายกมือขึ้นทัดปอยผมที่หลุดลุ่ยขณะยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งในห้องครัว มิติลับของเธอส่งไอความเย็นฉ่ำออกมาจางๆ ช่วยรักษาความสดใหม่ของเค้กมะพร้าวอ่อนชิ้นนี้ให้คงสภาพราวกับเพิ่งยกออกจากเตาอบเมื่อวินาทีที่แล้ว รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากเรียวสวยอย่างปิดไม่มิด ในเมื่อลุงเชิดกับป้าวิไลส่งจดหมายทวงสิทธิ์และส่งเสียงเห่าหอนมาถึงหน้าประตูบ้านไร่ของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อหวังจะฮุบเงินก้อนสุดท้ายที่พ่อแม่เธอเคยช่วยเหลือพวกเขาไว้ในอดีต... มีหรือที่เชฟเบเกอรี่มือทองผู้มีสติปัญญาเฉียบคมและบัญชีการค้าแม่นยำราวนักบัญชีมืออาชีพอย่างเธอจะนิ่งเฉย "มาเร็วกว่าที่คิดแฮะ..." พิมรดากระซิบเบา ๆ พรางปัดเศษแป้งออกจากมือ "ในเมื่ออยากได้สมบัติของฉันนัก... งั้นก็เชิญรับ 'มรดกชิ้นแรก' ไปต้อนรับการมายุคใหม่ให้สำราญใจกันเถอะค่ะ" เค้กมะพร้าวอ่อนหน้าฟาดชิ้นนี้ไม่ได้มีดีแค่ความอร่อย แต่มันถูกบรรจงแต่งหน้าด้วยครีมสดตีฟูเนียนนุ่มจนขึ้นเงา พร้อมปักป้ายกระดาษขนาดกะทัดรัดที่เขียนด้วยลายมือบรรจงว่า *'ส่งคืนความกรุณา พร้อมดอกเบี้ยและต้นทุนที่ท่านเคยยืมไปรวมสอดไส้ในความฉ่ำนี้แล้ว กรุณาเคี้ยวให้ละเอียดก่อนกลืนคำฟ้องร้องนะคะ'* เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดังขึ้นที่หน้าประตูห้องครัว ภูผาในชุดเสื้อกล้ามสีเข้มเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรีและร่องรอยเหงื่อไคลจากการทำงานกลางแจ้ง ก้าวเข้ามาพร้อมกับถังนมสดอุ่น ๆ ที่เพิ่งรีดมาสด ๆ ร้อน ๆ ดวงตาคมกริบที่มักจะตีหน้ายักษ์ใส่ชาวบ้านทั่วทั้งหมู่บ้านเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงทันทีเมื่อกวาดสายมาเจอภรรยาคนสวย ใบหน้าบึ้งตึงเมื่อครู่พลันผ่อนคลายลงราวกับเวทมนตร์ "กลิ่นหอมแปลก ๆ อีกแล้วนะพิม..." ภูผาวางถังนมลงบนเคาน์เตอร์อย่างระมัดระวัง ก่อนจะเดินเข้ามาสวมกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าคมสันซบลงลาดไหล่สูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นเจือกลิ่นวนิลลาอ่อน ๆ ของภรรยา "วันนี้ทำขนมอะไรอีก? หน้าตากล่องดูแปลกพิลึก ไม่เหมือนที่เคยเอาไปขายในตลาดเลยสักนิด" พิมรดาเอี้ยวตัวกลับไปใช้ปลายนิ้วเรียวเขี่ยจมูกโด่งเป็นสันของสามีหนุ่มอย่างหยอกเย้า "นี่คือ 'ของขวัญ' พิเศษที่จะส่งไปเยี่ยมญาติผู้แสนดีของเราค่ะคุณสามี รับรองว่ากินคำเดียวมีสะดุ้งจนตาสว่างไปถึงชาติหน้าแน่" ภูผาเลิกคิ้วหนาขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองเอกสารทางกฎหมายที่วางอยู่ข้างกล่องเค้กด้วยสายตารู้ทัน แม้เขาจะเป็นนายทหารที่ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดในสนามรบและไม่ค่อยประสีประสาเรื่องเล่ห์เหลี่ยมทางแพ่ง แต่เมื่อเทียบความเจ้าเล่ห์กับภรรยาตัวน้อยแล้ว เขารู้ดีว่าไม่มีใครในอำเภอนี้ที่จะหาญกล้ามาเอาเปรียบพิมรดาได้อีกต่อไป "ส่งพัสดุด่วนแบบนี้ ให้ผมช่วยขับรถเอาไปส่งให้ถึงหน้าบ้านพวกเขาเลยดีไหมครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอמהเอื้อนพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายไม่แพ้กัน มือหนาเอื้อมมาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลานหน้าผากให้อย่างเบามือ "เผื่อว่าลุงกับป้าตัวดีของคุณจะอยากได้ 'ของแถม' เพิ่มจากมือผมอีกสักหมัดสองหมัด" "ไม่ต้องถึงมือคุณหامหรอกค่ะ เดี๋ยวจะหาว่าเราใช้ความรุนแรง" พิมรดาหัวเราะคิกคักในลำคอ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "ใช้บริการขนส่งเอกชนของทางอำเภอดีที่สุดค่ะ ให้เขาไปเปิดกล่องอ่านจดหมายและกินเค้กอร่อย ๆ ท่ามกลางชาวบ้านที่มารุมล้อมดูความเงอะงะของพวกเขานั่นแหละ... ถึงจะเรียกว่าการตบหน้าที่เจ็บแสบและงดงามที่สุด" ว่าแล้วพิมรดาก็จัดการปิดฝากล่องเค้ก ผูกโบว์สีแดงเพลิงอย่างประณีตบรรจง ก่อนจะหยิบปากกามาจ่าหน้ากล่องพัสดุด้วยลายมือที่สวยงามแต่เฉียบคม ภายในกล่องนอกจากเค้กมะพร้าวอ่อนหน้าฟาดและเอกสารทวงหนี้พร้อมหลักฐานการโอนเงินในอดีตแล้ว เธอยังแถมใบประเมินราคาความเสียหายทางจิตใจที่เธอต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกรบกวนตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาแนบไปให้อีกชุดใหญ่ ช่วงบ่ายแก่ ๆ ของวันเดียวกัน ณ บ้านพักหลังใหญ่ปลายหมู่บ้านของลุงเชิดและป้าวิไล บรรยากาศอบอวลไปด้วยความกระวนกระวายใจ ป้าวิไลกำลังเดินวนไปวนมาหน้าบ้านด้วยสีหน้ากระสับกระส่าย ขณะที่ลุงเชิดนั่งสูบยาใบตองแห้งพ่นควันโขมงด้วยความหงุดหงิด "นังเด็กนั่นมันเงียบหายไปหลายวันแล้วนะพี่! หรือว่ามันจะกลัวที่เราขู่เรื่องฟ้องร้องเรื่องมรดกเก่า จนไม่กล้าโผล่หัวออกมาอีกเลย?" ป้าวิไลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระฟัดกระเฟียด มือเหี่ยวย่นจิกเข้าหากันแน่น "ถ้ามันยอมจำนนแต่โดยดี เราจะได้รีบไปยึดสวนและร้านขนมปังของมันมาเป็นชื่อเราเสียที เบเกอรี่บ้าบออะไร ขายดีจนน่าหมั่นไส้!" ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กัน ทำให้สองสามีภรรยา สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ลุงเชิดขมวดคิ้วมุ่นเดินไปกระชากประตูเปิดออกด้วยความฉุนเฉียว ทว่าหน้าประตูบ้านกลับไม่มีร่างของใครยืนอยู่ นอกจากกล่องพัสดุสีขาวผูกโบว์สีแดงสดกล่องหนึ่งวางอยู่บนเก้าอี้ไม้หน้าบ้าน พร้อมซองจดหมายจ่าหน้าชื่อชัดเจน "ใครวะ? เล่นพิเรนทร์อะไรแถวนี้!" ลุงเชิดสบถเสียงดังพรางกวาดสายตามองซ้ายมองขวา แต่ไม่พบแม้แต่เงาคนส่งของ ป้าวิไลรีบสาวเท้าเข้ามาใกล้ ชะโงกหน้ามองกล่องพัสดุก่อนจะหยิบซองจดหมายขึ้นมาฉีกเปิดออกอย่างกระวนกระวาย "ส่งอะไรมาเนี่ย... หรือว่าจะเป็นโฉนดที่ดินที่มันยอมคืนให้เราแล้ว?" สายตาดุร้ายกวาดอ่านตัวอักษรในกระดาษแผ่นแรกอย่างรวดเร็ว สีหน้าที่เคยมีความหวังพลันแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก ลุงเชิดที่ชะโงกดูด้วยความสงสัยถึงกับหน้าถอดสีเมื่ออ่านข้อความทวงหนี้และสำเนาหลักฐานการยืมเงินพร้อมดอกเบี้ยที่คำนวณมาอย่างแม่นยำทุกบาททุกสตางค์ แถมท้ายด้วยประโยคเชือดเฉือนที่ทำเอาลมแทบจับ *"หากท่านยังไม่ชำระหนี้ทั้งหมดภายในสามวันนอกจากเบเกอรี่ของฉันจะยังคงเปิดทำการอย่างรุ่งโรจน์แล้ว ฉันจะนำหลักฐานชิ้นนี้ไปแปะประกาศประจานหน้าทางเข้าหมู่บ้าน พร้อมฟ้องร้องข้อหาหมิ่นประมาทและพยายามฉ้อโกงทรัพย์สินให้หมดตัวด้วยความเคารพอย่างสูง จากหลานสาวที่ท่านเคยดูถูก"* "น... นังเด็กนี่มันกล้ามาก!" ป้าวิไลกรีดร้องออกมาด้วยความโกรธจัด มือสั่นเทาถือกระดาษใบนั้นจนยับยู่ยี่ "มันกล้าดียังไงมาทวงเงินเราแถมขู่ฟ้อง! แก... แกเปิดกล่องนี้ดูซิว่ามันส่งอะไรมาเยาะเย้ยเราอีก!" ลุงเชิดหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโมโห เขาเอื้อมมือไปแกะโบว์สีแดงและเปิดฝากล่องพัสดุออกอย่างแรง หวังจะโยนของข้างในทิ้งด้วยความแค้น ทันทีที่ฝากล่องเปิดออก กลิ่นหอมหวานละมุนของกะทิสดและเนื้อมะพร้าวอ่อนก็พวยพุ่งทะลักออกมาเตะจมูกทันที ท่ามกลางแดดร้อนยามบ่าย กล่องพัสดุดังกล่าวกลับบรรจุเค้กมะพร้าวอ่อนหน้าตาประณีตบรรจงชิ้นโต ที่ถูกปักป้ายเตือนสติไว้อย่างเจ็บแสบ และสิ่งที่ทำให้สองสามีภรรยาแทบสำลักความโกรธจนล้มทั้งยืน ก็คือเสียงฝีเท้าของชาวบ้านหลายคนที่เดินผ่านไปผ่านมาเริ่มหยุดชะงักเมื่อได้กลิ่นหอมกรุ่นของเบเกอรี่ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเสียงซุบซิบและสายตาสอดรู้สอดเห็นที่หันมามองพวกเขาอย่างพร้อมเพรียงกัน! เบเกอรี่มิติต่างโลกขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความอร่อยและร่วมฟาดฟันความอยุติธรรมไปพร้อมกับพิมรดานะคะ!