ขยายอาณาจักรฟาร์มและเบเกอรี่

"ถ้ายังยืนอ้าปากค้างทำหน้าเหมือนปลาทูแม่กลองตากแห้งอยู่แบบนั้น เกรงว่าขนมปังโฮลวีตสูตรพิเศษล็อตแรกของฉันคงจะต้องขึ้นราขึ้นราขึ้นราขึ้นรากลายเป็นสมบัติล้ำค่าของแมลงวันแทนแล้วนะคะคุณภูผา!" เสียงหัวเราะใสๆ ของพิมรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกทำลายลง ร่างระหงในชุดผ้ากันเปื้อนสีครีมสะอาดตาหันไปค้อนสามีหนุ่มรูปงามที่ยืนตัวแข็งทื่อเป็นหินทอดสายตาตะลึงงันไปยังกลุ่มชาวบ้านนับสิบชีวิตที่เบียดเสียดกันเข้ามาจนแน่นขนัดหน้ารั้วไม้ เหตุการณ์เมื่อครู่ที่ป้าสายหยุดและลุงเชิดเกือบจะมีปากเสียงกันเรื่องกลิ่นขนมปังทะลุทะลวง ถูกกลืนหายไปกับคลื่นมนุษย์ที่หลั่งไหลเข้ามาดั่งสายน้ำทิพย์ กลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้ผสมผสานกับความกรุบกรอบของธัญพืชและแป้งโฮลวีตที่อบอุ่นจากเตา ทำเอาคนที่เดินผ่านไปมาถึงกับต้องมนต์สะกด ก้าวเท้าเดินตามกลิ่นมาหยุดอยู่หน้าบ้านไร่ของพวกเขาอย่างพร้อมเพรียง ภูผาสลัดภาพนายทหารหน้าดุผู้เคยคุมกำลังพลออกจากการเหม่อลอย เขาขยับกายเข้ามาประชิดภรรสาวโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบกวาดมองฝูงชนที่กำลังชะเง้อมองถาดขนมปังด้วยแววตาระแวดระวังตามวิสัยชายชาติทหาร ก่อนจะเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงทันทีเมื่อก้มลงมองรอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าเนียนของพิมรดา "พี่แค่... ไม่คิดว่ากลิ่นมันจะดึงดูดคนได้เร็วขนาดนี้" ภูผากระซิบเสียงทุ้มต่ำ มือหนายื่นไปช่วยจัดระเบียบปอยผมที่หลุดลุ่ยของภรรยาอย่างเบามือ "เกรงใจพวกเขาหรือเปล่า คนมากันเยอะเสียจนพี่กลัวจะดูแลไม่ทั่วถึง" "ดูแลไม่ทั่วถึงอะไรกันคะ นี่คือ 'ลูกค้า' และ 'โอกาสทอง' ต่างหากเล่า!" พิมรดาตาเป็นประกายระยิบระยับ สมองอันชาญฉลาดของเชฟสาวและนักการค้ามือทองคำนวณตัวเลขกำไรในมิติลับพุ่งกระฉูดเป็นกราฟเอ็กซ์โพเนนเชียลในเสี้ยววินาที เธอก้าวออกไปยืนเด่นสง่าที่ระเบียงหน้าบ้าน รอยยิ้มการค้าอันทรงเสน่ห์ถูกระบายลงบนใบหน้าทันที ขับเน้นให้เธอดูโดดเด่นเปล่งประกายจนชาวบ้านหลายคนถึงกับอ้าปากค้างด้วยความชื่นชม "สวัสดีพ่อ แม่ พี่น้องทุกท่านนะคะ!" เสียงหวานใสแต่กังวานก้องเรียกสติทุกคนให้หันมามองเป็นตาเดียว "วันนี้บ้านไร่ของเรามีขนมปังโฮลวีตธัญพืชสูตรลับเฉพาะ อบสดใหม่จากเตาหอมๆ ร้อนๆ ไร้สารกันบูด อุดมไปด้วยคุณประโยชน์และพลังงานเต็มเปี่ยม เหมาะสำหรับทานรองท้องก่อนไปลุยงานในไร่หรือทานคู่กับกาแฟยามเช้าเป็นที่สุดค่ะ!" สิ้นคำประกาศ พิมรดาก็ไม่รอช้า เธอหยิบถาดขนมปังชิ้นพอดีคำที่หั่นเตรียมไว้ แจกจ่ายให้ผู้คนที่ยืนออกันอยู่ได้ทดลองชิมฟรีคนละหนึ่งชิ้น ความเงียบสงัดชั่วขณะเกิดขึ้นเมื่อชิ้นขนมปังถูกส่งเข้าปากของชาวบ้านคนแรก... และตามมาด้วยเสียงสูดปากด้วยความทึ่ง "โอ... โอ้โฮ!" ลุงหมาด ชาวนาผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากแข็งและไม่ค่อยถูกกับใคร ถึงกับเบิกตากว้าง เนื้อขนมปังนุ่มละมุนลิ้นแต่มีความกรุบกรอบของเมล็ดธัญพืชเคี้ยวเพลิน ความหวานธรรมชาติจากน้ำผึ้งป่าผสานกับความมันกลมกล่อมของเนยแท้กระจายทั่วโพรงปาก "นี่มัน... ขนมอะไรวะเนี่ย! ทำไมมันอร่อยจนน้ำตาจะไหลแบบนี้!" ป้าวิไลที่แอบยืนหลบมุมอยู่ท้ายกลุ่ม กลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกใหญ่โดยไม่รู้ตัว มือที่กำชายเสื้อแน่นสั่นระริกด้วยความอิจฉาริษยา หล่อนอุตส่าห์ส่งสามีมาดูลาดเลากะว่าจะมาเยาะเย้ยถางถางเรื่องที่นังเด็กนี่อาจจะทำเจ๊งไม่เป็นท่า แต่ภาพที่เห็นกลับกลายเป็นฝูงชนแย่งกันควักเงินในกระเป๋าออกมาโบกสะบัดว่อนอากาศ! "ฉันเอาสองก้อน! ไม่ๆ เอาสามก้อนเลยยายพิม!" "ข้าจองก้อนนึงโว้ย อย่ามาแย่งนะเว้ยเฮ้ย!" "อร่อยขนาดนี้ ขายราคากี่อีแปะ ข้าซื้อหมดหน้าตักเลยเอ้า!" ความโกลาหลแต่น่ารักเกิดขึ้นชั่วพริบตา ขนมปังโฮลวีตล็อตแรกนับร้อยชิ้นหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที! เสียงเหรียญกระทบกันในถังไม้ดังกรุ๊งกริ๊งดั่งเสียงดนตรีที่ไพเราะที่สุดในโลก พิมรดายิ้มรับเงินสดจำนวนมากเข้ากระเป๋า ขณะที่ภูผาคอยทำหน้าที่ทอนเงินและจัดระเบียบแถวด้วยใบหน้าบึ้งตึงตามธรรมชาติ แต่กลับทำให้ชาวบ้านเกรงใจและเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยยิ่งกว่าเข้าแถวรับเสด็จเสียอีก เมื่อการขายรอบแรกสิ้นสุดลง ความเหนื่อยล้ายังไม่ทันได้เยือน พิมรดาก็หันขวับไปสบตากับสามีหนุ่ม เธอฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ภูผารู้ดีว่ามันหมายถึง 'โปรAเจกต์ใหญ่' กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว "คุณภูผาคะ..." พิมรดาเอ่ยเสียงหวานหยดย้อย ขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมสะอาดจากตัวสามี "ดูท่าทางแล้ว... แปลงเกษตรของเราคงต้องขยายพื้นที่ออกไปอีกสามเท่าเป็นอย่างน้อยนะคะ" "ตามใจเธอทุกอย่างอยู่แล้ว" ภูผาตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด ดวงตาคมกอดกระชับร่างบางด้วยความรักและภาคภูมิใจ "แต่อุปกรณ์และแรงงานคนเดียว... เธอกำลังคิดจะทำอะไร?" พิมรดาหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบหมู่บ้านที่เริ่มมีความเคลื่อนไหวทางเศรษฐกิจที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ชาวบ้านหลายคนมีรอยยิ้มและกระเป๋าตุงจากการมาซื้อขนมปังและบางคนก็เริ่มถามหาโอกาสในการทำงานร่วมกับพวกเขา "เราไม่ได้ตัวคนเดียวเสียหน่อยค่ะ" พิมรดาหันไปมองกลุ่มชาวบ้านที่ยังคงยืนออกันอยู่ไม่ยอมไปไหนด้วยความอาลัยอาวรณ์ในรสชาติขนมปัง "ในเมื่อชาวบ้านอยากกิน และเราก็ต้องการวัตถุดิบคุณภาพดีสดใหม่ทุกวัน... ทำไมเราไม่จ้างพวกเขามาช่วยปลูกธัญพืชและทำแปลงเกษตรให้เป็นระบบเสียเลยล่ะคะ?" การจ้างงานในพื้นที่เริ่มต้นขึ้นในบ่ายวันนั้นเอง พิมรดากลายเป็นนายจ้างสาวผู้ใจดีแต่เด็ดขาด เธอจ่ายค่าแรงอย่างสมน้ำสมเนื้อและมีขนมปังโฮลวีตอุ่นๆ เป็นสวัสดิการมื้อว่างให้ไม่อั้น ส่งผลให้บรรยากาศในไร่ของภูผากลายเป็นแหล่งงานที่คึกคักและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เศรษฐกิจรอบตัวที่ดีขึ้นทำให้แม้แต่คนเคยนินทาอย่างลุงเชิดและป้าวิไลยังต้องแอบกลืนน้ำลายคอยชะเง้อมองผ่านรั้วบ้านด้วยความเจ็บใจ ทว่า... ความสุขและความรุ่งโรจน์มักดึงดูดแมลงเม่าเข้ากองไฟเสมอ ในขณะที่พิมรดากำลังตรวจบัญชีรายรับมหาศาลในห้องครัว พร้อมกับสูดกลิ่นหอมของกาแฟดริปแก้วโปรดที่ภูผาตั้งใจชงให้ เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านอย่างรุนแรงและไร้มารยาทก็ดังขึ้นขัดจังหวะความสงบสุข *ปัง! ปัง! ปัง!* "นังพิม! ออกมาพบญาติผู้ใหญ่เดี๋ยวนี้เลยนะยะ! แกกล้าดียังไงถึงผูกขาดการค้าในหมู่บ้านจนคนอื่นเขาทำมาหากินไม่ได้แบบนี้!" เสียงแหลมปรี๊ดของป้าวิไลแผדก้องทะลุกำแพงเข้ามา พร้อมกับเงาของร่างอ้วนท้วนที่ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าบ้าน ทว่าสิ่งที่ทำให้พิมรดาและภูผาต้องชะงัก ไม่ใช่เสียงโวยวายของป้าวิไล... แต่เป็นร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าในชุดคลุมผ้าไหมปักดิ้นทองราคาแพงลิบลิ่ว ที่ก้าวเท้าตามหลังป้าวิไลออกมาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ และดวงตาที่จ้องมองตรงมายังประตูกระจกของร้านขนมปังด้วยความโลภอย่างปิดไม่มิด ชายคนนั้นคือน้องชายแท้ๆ ของคุณตาพิมรดา ผู้ซึ่งหายสาบสูญไปพร้อมกับโฉนดที่ดินลับของตระกูลเมื่อสิบปีก่อน! "หืม? กลิ่นขนมปังนี่... ช่างหอมเย้ายวนใจเสียจริง และท่าทางหลานสาวอกตัญญูคนนี้ คงจะซ่อน 'ความลับ' บางอย่างเอาไว้สินะ..." ชายแปลกหน้าหัวเราะในลำคอ ก่อนจะผลักประตูรั้วเข้ามาเองโดยไม่รอให้เจ้าบ้านอนุญาตแม้แต่น้อย พิมรดาวางปากกาในมือลงช้าๆ นัยน์ตาคู่สวยหรี่แคบลง รังสีอำมหิตและจิตวิญญาณนักสู้พุ่งพล่านขึ้นมาทันที เธอปรายตามองสามีที่กำลังวางแก้วกาแฟลงแล้วเอื้อมมือไปปลดกระบี่ประจำตัวออกจากผนังด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่เย็นยะเยือกถึงกระดูกดำ ศึกชิงมรดกและตบหน้าญาติจอมปลอมบทใหม่... กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีนี้แล้วค่ะ! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "เบเกอรี่มิติต่างโลก" มาจนถึงตอนนี้นะคะ!