บทเรียนการทำไร่ฉบับนายทหาร

"จอบด้ามนี้หนักเกินไปสำหรับมือคุณค่ะ พิมรดา... ถอยไปยืนตรงร่มไม้โน่นเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่มักจะติดดุและราบเรียบในยามปกติ หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกของนายทหารหนุ่มผู้มีใบหน้าบึ้งตึงเป็นเอกลักษณ์ ภูผายืนกอดอกมองแปลงผักกาดหอมและมะเขือเทศที่กำลังเฉาตายเพราะดินแข็งกระด้างราวกับศิลาแลง แววตาคมกริบที่เคยใช้ประเมินสนามรบยามนี้กลับฉายแววอ่อนอกอ่อนใจระคนเอ็นดูยามกวาดสายตามามองเจ้าของแปลงผักตัวเล็กที่ยืนถือเสียมพะเนิดพะงาอยู่ข้างกัน พิมรดาเหลือบตามองค้อนชายหนุ่มเบาๆ มือเรียวบางปัดเศษดินที่เปื้อนข้างแก้มออกอย่างไม่ใส่ใจนัก หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยความถือดีตามประสาเชฟเบเกอรี่สาวผู้ผ่านศึกการค้าและญาติหน้าเงินมาโชกโชน ใบหน้ารูปไข่รั้นขึ้นนิดๆ ยามเอ่ยสวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้ "ใครบอกว่าฉันไม่ไหวกันล่ะคะ ผู้กองภูผา? ดินแปลงนี้ฉันเป็นคนขุดเองกับมือนะคะ ถึงมันจะแข็งจนเกือบจะเอาไปสร้างป้อมปราการได้ก็เถอะ แต่ถ้าไม่ลองลงมือทำด้วยตัวเอง ฉันจะรู้ได้ยังไงคะว่าแร่ธาตุในมิติลับของฉันควรจะถูกผสมลงไปในสัดส่วนเท่าไหร่" พูดจบ พิมรดาก็แอบส่งจิตเข้าไปในมิติลับเพื่อหยิบขวดแก้วบรรจุผงปุ๋ยหมักสูตรพิเศษที่หมักจากแป้งโดว์โฮลวีตหมักยีสต์ธรรมชาติผสมเปลือกผลไม้ต่างมิติ ออกมาซ่อนไว้ข้างลำตัวอย่างรวดเร็ว หญิงสาวตั้งใจจะแอบโรยมันลงไปในรวดเดียวเพื่อเร่งการเจริญเติบโตของพืชผัก แต่อย่าว่าแต่จะแอบเลย... สายตาเหยี่ยวของนายทหารหนุ่มนั้นไวเสียยิ่งกว่าเรดาร์ ภูผาก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด ชนิดที่ว่ากลิ่นอายแดดและกลิ่นบุรุษเพศอบอวลเจือจางด้วยกลิ่นหอมสะอาดของสบู่สมุนไพรลอยเข้าแตะจมูกพิมรดาจนหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ มือหนาเอื้อมมาฉวยขวดแก้วในมือเธอไปหน้าตาเฉย พร้อมกับโน้มใบหน้าคมคายลงมาจนดวงตาคมกริบอยู่ห่างจากปลายจมูกเธอเพียงคืบเดียว "อยากเร่งปฏิกิริยาให้ดินร่วนซุยเร็วๆ สินะคะ... ยอดนักค้าของฉัน" ภูผากระซิบเสียงพร่า แววตาที่ปกติมักจะถมึงทึงใส่ชาวบ้าน กลับพราวระยับด้วยประกายความรักใคร่ที่เอ่อล้นทะลัก "ถ้าคุณเทผงพวกนี้ลงไปทั้งขวดโดยไม่วัดความชื้นก่อน รากพืชจะเน่าตายหมดทั้งแปลงนะคะ ตัวเล็ก... ฟังฉันนะ ดินตรงนี้ขาดธาตุไนโตรเจน ไม่ใช่แค่ปุ๋ยเร่งโตอย่างเดียว มานี่ค่ะ... จับด้ามจอบนี่ไว้ด้วยกันกับฉัน" ร่างสูงใหญ่ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวแต่ยังคงยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง มือหนาจับทับมือเรียวของพิมรดาที่กำด้ามจอบเอาไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่แผ่ซ่านผ่านผิวเนื้อทำให้พิมรดาเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ แผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อใต้ร่มผ้าเครื่องแบบสนาม แรงกดจากแขนแกร่งที่ช่วยประคองจอบขุดลงไปในเนื้อดินอย่างนิ่มนวลและแม่นยำ ทำให้ดินที่เคยแข็งกระด้างราวกับหินผา กลับถูกพลิกขึ้นมาอย่างง่ายดายราวกับตัดเนยสดแช่เย็นจัด "เห็นไหมคะ? ผ่อนแรงลงนิดแล้วใช้มุมองศาที่สิบห้า ดินจะร่วนซุยโดยที่เราไม่ต้องออกแรงมาก" เสียงทุ้มกระซิบอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดลาดไหล่ทำให้พิมรดาใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างเบาๆ พยายามดึงสติกลับมาจากการคุกคามทางหัวใจนี้ "ฉัน... ฉันรู้หดอกค่ะ! แค่ลองเชิงดูเฉยๆ ต่างหากล่ะคะ" พิมรดาแกล้งทำเป็นเสียงแข็งกลบเกลื่อนความเขินอาย พร้อมกับเอี้ยวตัวหลุดจากการโอบกอดอย่างแนบเนียน ก่อนจะหันไปหยิบกระป๋องรดน้ำที่ผสมน้ำแร่จากมิติลับมาถือไว้ "ไหนๆ ผู้กองก็มาช่วยแล้ว งั้นเรามาตกลงเรื่องระบบน้ำหยดกันให้เสร็จเลยดีกว่าค่ะ ฉันไม่อยากให้แปลงผักโฮลวีตล็อตนี้เสียหายเด็ดขาด เพราะสัปดาห์หน้าคุณป้าสายหยุดกับลูกค้าในตลาดนัดกลางเมืองจองขนมปังโฮลวีตลอตใหญ่ไว้แล้ว ถ้าวัตถุดิบไม่พอ ฉันคงโดนบ่นหูชาแน่ๆ ค่ะ" ภูผายอมปล่อยมือจากจอบอย่างเสียดาย แต่สายตายังคงพินิจพิเคราะห์ใบเนียนใสที่ระเรื่อด้วยสีเลือดฝาดอย่างพอใจ ชายหนุ่มพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะเดินไปหยิบม้วนสายยางและข้อต่อท่อพลาสติกที่เตรียมมาวางไว้ข้างรั้วไม้ "เรื่องระบบน้ำ วางใจฉันได้เลยค่ะ" ภูผาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังและมั่นอกมั่นใจ สมกับที่เป็นนายทหารช่างผู้ผ่านการสร้างแนวป้องกันมานับไม่ถ้วน "ฉันได้ทำการสำรวจทิศทางไหลของน้ำจากลำธารหลังไร่ของคุณแล้ว เราจะต่อท่อลงมาตามแนวเนินดิน ใช้แรงโน้มถ่วงของโลกในการส่งน้ำ ไม่ต้องใช้เครื่องสูบน้ำให้เปลืองพลังงานเวทมนตร์หรือค่าน้ำมันของคุณเลยค่ะ" "แหม... รอบคอบสมกับที่เป็นนายทหารมือหนึ่งจริงๆ นะคะเนี่ย" พิมรดาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชมด้วยความทึ่ง ดวงตาคู่สวยเป็นประกายระยับด้วยความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด "แบบนี้ฉันคงต้องตบรางวัลให้คุณงามๆ สักมื้อแล้วล่ะค่ะ... ว่าแต่ ผู้กองอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ? ขนมปังโฮลวีตอบใหม่ร้อนๆ ทาแยมสตรอว์เบอร์รีป่าในมิติลับ หรือว่า... สตูว์เนื้อตุ๋นไวน์แดงสูตรลับฉบับเชฟมือทองดีคะ?" ภูผาชะงักมือที่กำลังต่อข้อต่อท่อพลาสติก ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สวยนิ่งนาน แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นลึกล้ำจนพิมรดาต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อน ใบหน้าบึ้งตึงถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่นานๆ ครั้งจะปรากฏขึ้นมาที รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเชฟสาวสั่นไหวรุนแรงยิ่งกว่าตอนเห็นยอดขายทะลุเป้าเสียอีก "ขนมปังกับสตูว์... ฉันก็อยากทานค่ะ" ภูผาเอ่ยเสียงพร่า ทอดสายตามองเธอด้วยความหมายลึกซึ้ง "แต่ถ้าเลือกได้... ฉันอยากทาน 'คนทำ' มากกว่าอย่างอื่นทั้งหมดเลยค่ะ" "ผู้กองภูผา! พูดจาไม่เข้าท่าอีกแล้วนะคะ!" พิมรดาหน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู หญิงสาวหยิบก้อนดินก้อนเล็กปาใส่แขนแกร่งเบาๆ เป็นการลงโทษข้อหาหยอดคำหวานไม่รู้เวล่ำเวลา แต่ริมฝีปากอิ่มกลับซ่อนรอยยิ้มกว้างเอาไว้จนมิด ทั้งสองคนช่วยกันลงมือปรับปรุงแปลงผักและวางระบบน้ำจนกระทั่งยามบ่ายแก่ๆ แสงแดดสีทองสาดส่องกระทบผืนดินที่ตอนนี้ถูกพลิกฟื้นจนร่วนซุยและชุ่มฉ่ำไปด้วยหยดน้ำ เป็นภาพบรรยากาศที่อบอุ่นและเรียบง่าย ทว่าเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขชนิดที่เงินทองมากมายแค่ไหนก็ซื้อไม่ได้ ทว่า ความสงบสุขมักจะมีมารผจญเสมอ... เสียงตบเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงโวยวายดังโตรกพรากมาจากทางหน้าประตารั้วไร่ ขัดจังหวะบรรยากาศแสนหวานลงอย่างไม่ไว้หน้า น้ำเสียงแหลมสูงและคุ้นเคยดีดังแผดขึ้นมาจนพิมรดากับภูผาต้องหันไปมองพร้อมกัน "ยายพิมรดา! นังหลานอกตัญญู! แกหลบหัวอยู่ที่ไหน ออกมาเคลียร์กับฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ร่างท้วมของป้าวิไลและลุงเชิดเดินดุ่มๆ เข้ามาในเขตไร่ด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด ใบหน้าของทั้งสองแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น ในมือของลุงเชิดถือเอกสารฉบับหนึ่งม้วนแน่น ขณะที่ป้าวิไลชี้ไม้ชี้มือมาทางพิมรดาด้วยท่าทางเอาเรื่องสุดขีด "แกกล้าดียังไงถึงไปตัดหน้าซื้อที่ดินแปลงติดกันตัดหน้าพวกฉัน! แถมยังเอาขนมปังราคาแพงพวกนั้นไปขายให้ชาวบ้านจนพวกฉันขายของไม่ได้อีก! วันนี้แกต้องเซ็นสัญญาโอนสิทธิ์ไร่นี่คืนให้พวกฉันซะดีๆ ไม่งั้น... ฉันจะฟ้องร้องให้แกหมดตัว!" พิมรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าที่เคยเปื้อนยิ้มเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาและเรียบเฉยในพริบตา ดวงตาคู่สวยฉายแวววาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธแต่นิ่งสงบยิ่ง ปราศจากความหวาดกลัวใดๆ สิ้นเชิง หญิงสาวก้าวเท้าออกไปข้างหน้าเตรียมจะเปิดฉากฟาดฟันญาติจอมโลภพวกนี้ให้หงายเงิบกลับไป แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่พิมรดาจะได้อ้าปากพูดอะไร ภูผาก็ลุกขึ้นยืนบังร่างบางของเธอไว้ข้างหลัง มือหนาปัดเศษดินออกจากเครื่องแบบอย่างช้าๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาลุงเชิดและป้าวิไลด้วยสีหน้าบึ้งตึงขั้นสุด ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์กวาดมองผู้บุกรุกทั้งสองด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "เมื่อกี้... ใครบอกว่าจะทำอะไรภรรยาผมนะคะ?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถามขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดที่น่าสะพรึงกลัว และในวินาทีนั้นเอง... ภูผาก็หยิบ 'กระดาษคำสั่งลับ' จากกองทัพที่เพิ่งส่งตรงมาถึงมือเขาเมื่อเช้าชูขึ้นต่อหน้าต่อตาญาติจอมแสบทั้งสอง! -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนมาลิ้มรสความสุขและความอบอุ่นในตอนนี้นะคะ!