นายทหารมาเฝ้าร้านทุกเช้า

"ถ้าท่านยังยืนขวางประตูร้านของฉันด้วยสีหน้าถมึงทึงเหมือนยมบาลทวงหนี้แบบนี้ เกรงว่าลูกค้าคนอื่นคงจะคิดว่ากองทัพหลวงยกพลมาประหารชีวิตฉันข้อหาอบขนมปังรสชาติแย่เกินไปนะคะ ท่านผู้บัญชาการ!" เสียงใสราวกับกระดิ่งเงินที่ดังขึ้นอย่างไม่เกรงกลัวใคร ทำให้ผู้คนในตลาดเช้าที่กำลังเดินผ่านไปมาถึงกับชะביกเท้ากrุด ทุกสายตาต่างหันขวับมามองที่หน้าร้าน "เบเกอรี่มิติต่างโลก" อย่างพร้อมเพรียงกัน ทว่าสิ่งที่พวกเขาเห็นกลับทำให้ลมหายใจสะดุด บุรุษในชุดเครื่องแบบทหารชั้นสูงประดับอินทรธนูทองคำอร่ามตา ซึ่งเมื่อวานเพิ่งลงจากรถม้าหรูหราด้วยรัศมีน่าเกรงขาม บัดนี้กลับยืนถือตะกร้าหวายสานอย่างเก้ๆ กังๆ ใบหน้าคมคายที่มักจะบึ้งตึงจนเด็กทารกหยุดร้องไห้ กลับมีร่องรอยความประหม่าเจือจางอยู่ในแววตาคมกริบ "ฉัน... แค่แวะมาดูความเรียบร้อย" ภูผาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ กวาดสายตามองไปรอบร้านที่มีกลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้และแป้งสาลีคั่วใหม่ๆ ลอยอวลเตะจมูก เขากระแอมเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะยื่นธนบัตรใบใหญ่ให้พิมรดาโดยไม่รอให้เธอทอน "ขอขนมปังโฮลวีตสูตรพิเศษสองก้อน กับกาแฟดริปแก้วหนึ่ง... เหมือนเดิม" "เหมือนเดิมอะไรกันคะคุณนายทหาร นี่เพิ่งจะเป็นวันที่สามติดต่อกันแล้วนะคะที่คุณมารายงานตัวหน้าเคาน์เตอร์ตั้งแต่ร้านยังไม่ทันเปิดป้ายเสียด้วยซ้ำ" พิมรดาแกล้งหรี่ตามองพลางหลุดยิ้มบางๆ เธอรับธนบัตรมาก่อนจะหยิบถุงกระดาษคราฟท์สีน้ำตาลที่บรรจุขนมปังอุ่นๆ ส่งให้เขา มือเรียวบางจงใจสัมผัสโดนปลายนิ้วหยาบกร้านของชายหนุ่มเล็กน้อย ส่งผลให้หูของนายทหารหนุ่มผู้ผ่านศึกมาโชกโชนขึ้นสีแดงจัดอย่างรวดเร็ว "อุ๊ยตายแล้ว! นั่นท่านแม่ทัพ... เอ้ย ใต้เท้าภูผาไม่ใช่หรือนั่น?" เสียงอุทานของคุณป้าสายหยุดดังแทรกขึ้นมาจากหน้าร้าน พร้อมกับรอยยิ้มล้อเลียนที่ปิดไม่มิด แกaงทำเป็นถือตะกร้าผักเดินเข้ามาใกล้ "มาแต่เช้าตรู่ทุกวันแบบนี้ ขนมปังร้านพิมรดารสชาติดีจนติดใจ หรือว่า... ติดใจคนอบขนมปังกันแน่คะเนี่ย?" เสียงหัวเราะคิกคักของชาวบ้านที่มุงดูอยู่รอบๆ ดังขึ้นเบาๆ ภูผาขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้ากลับมาบึ้งตึงตามสัญชาตญาณความดุร้ายของนายทหารแนวหน้า ทว่าหูที่ยังคงแดงก่ำกลับทรยศเขาอย่างสิ้นเชิง เขารีบรับถุงขนมปังมาถือไว้มั่นราวกับมันคือคัมภีร์ล้ำค่า ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มกลบเกลื่อนความเขินอาย "ข้าแค่มารักษาความปลอดภัย... แถวนี้ขึ้นชื่อเรื่องโจรชุกชุม" "โจรที่ไหนจะกล้ามาปล้นร้านที่สามี... หมายถึง ลูกค้าที่เป็นถึงนายทหารยศใหญ่มาเฝ้าทุกเช้ากันล่ะคะ?" พิมรดาเอ่ยแซwยิ้มๆ พร้อมกับยื่นแก้วกาแฟดริปส่งให้เขา ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความขบขัน "อีกอย่างนะคะท่านภูผา ถ้าท่านยังยืนขวางทางเข้าแบบนี้ ลูกค้าประจำของฉันจะเข้ามารับขนมปังรอบเช้าไม่ได้นะคะ ถอยไปหน่อยค่ะ ฉันต้องเตรียมเตาอบรอบถัดไปแล้ว" ชายหนุ่มจำยอมขยับถอยหลังอย่างเสียไม่ได้ แต่สายตากลับไม่ได้ละไปจากร่างบางที่กำลังคล่องแคล่วกับการจัดเรียงขนมปังโฮลวีตธัญพืชลงในตู้กระจก ความงดงามที่เกิดจากหยาดเหงื่อและความมุ่งมั่นของหญิงสาวตรงหน้า ทำให้หัวใจที่ด้านชาจากสนามรบของเขาพองโตขึ้นทุกครั้งที่ได้มอง ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพิมรดาขยับ "ความสัมพันธ์" ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แม้ปากจะบอกว่าแวะมาตรวจตราความเรียบร้อย แต่ความจริงคือเขาอดใจไม่ไหวที่จะต้องได้เห็นหน้าและสูดกลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอก่อนจะออกไปทำงานทุกเช้า ยิ่งได้เห็นว่าเธอเก่งกาจและจัดการปัญหาเรื่องญาติจอมโลภอย่างลุงเชิดและป้าวิไลได้อย่างราบคาบ ความชื่นชมในตัวเธอก็แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงที่ถอนตัวไม่ขึ้น "ตอนเย็น... ข้าจะมารับกลับบ้าน" ภูผากระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างหูเธอขณะที่ยื่นมือไปรับแก้วกาแฟ โดยจงใจโน้มตัวลงมาใกล้จนพิมรดารับรู้ได้ถึงไอIอุ่นจากกายแกร่งและกลิ่นอายบุรุษเพศที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ "ใครบอกว่าฉันจะกลับกับท่านคะ? ร้านยังขายดีจนถึงค่ำ..." พิมรดากำลังจะเอ่ยปากเถียง แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนและประกายความรักความหลงใหลอย่างเปิดเผย คำพูดทั้งหมดก็พลันติดอยู่ที่ลำคอ ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อไม่แพ้ชายหนุ่มเมื่อครู่ ก่อนที่บรรยากาศหวานอมเปรี้ยวระหว่างทั้งสองจะลึกซึ้งไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงโวยวายที่คุ้นเคยก็ดังแทรกเข้ามาจากหัวมุมถนน "หลบไปนะยายแก่! ข้าจะเข้าไปทวงสิทธิ์ของข้า!" เสียงแหลมปรี๊ดของป้าวิไลดังทะลุฝูงชนเข้ามา ตามด้วยร่างอ้วนท้วนของลุงเชิดที่เดินตามหลังมาติดๆ ในมือถือสัญญาปลอมแปลงที่อ้างว่าเป็นพินัยกรรมเก่าของตระกูล สีหน้าของทั้งคู่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและโลภโมeโทสัน หลังจากที่เคยโดนพิมรดาตบหน้ากลางตลาดไปเมื่อวันก่อน วันนี้พวกเขากลับมาพร้อมกับชายฉกรรจ์ร่างกำยำอีกสี่คนและใบหน้าเหี้ยมเกรียมหมายจะพังร้านให้พินาศ ชาวบ้านต่างพากันแตกตื่นถอยร่นออกไปคนละMิศคนละทาง พิมรดาลอบถอนหายใจเบาๆ สีหน้าเปลี่ยนจากความอ่อนหวานเมื่อครู่เป็นความเย็นชาและเฉียบคมในพริบตา มือเรียววางอุปกรณ์ในมือลงอย่างใจAเย็น ไม่มีความหวาดกลัวปรากฏให้เห็นแม้แต่น้อย ทว่า ก่อนที่เธอจะได้ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับญาติจอมแสบเหล่านั้น ร่างสูงใหญ่ของภูผาที่ยืนอยู่ข้างเคียงกลับก้าวออกไปยืนขวางหน้าประตูร้านไว้เสียก่อน ไหล่กว้างแผ่รังสีอำมหิตและจิตสังหารที่ผ่านการฆ่าฟันในสนามรบออกมาอย่างเต็มพิกัด อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนทุกคนต้องกลั้นหายใจ ภูผาหันกลับมามองพิมรดาชั่วครู่ ดวงตาคมปลาบอ่อนโยนลงทันMทีเมื่อสบตากับเธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "อยู่ข้างหลังข้า... เดี๋ยวข้าจัดการพวกขยะเปียกนี่เอง" พิมรดากะพริบตาปริบๆ มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่า 'นายทหารหน้าบึ้ง' ผู้นี้พร้อมจะแปลงร่างเป็นสุนัขเฝ้าบ้านที่ดุร้ายที่สุดเพื่อปกป้องเธอ ทว่า ในจังหวะที่ลุงเชิดกำลังเงื้อมือหมายจะพุ่งเข้ามาพังตู้กระจกหน้าร้านด้วยความโมโหสุดขีด ร่างของชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังสุดของกลุ่มผู้บุกรุกกลับชักกริชเล่มยาวขึ้นมา พร้อมกับตะโกนก้องด้วยน้ำเสียงที่ผิดเพี้ยนไปจากมนุษย์ "ใต้เท้าภูผา... ระวัง!" *ขอบคุณที่ติดตามอ่าน "สูตรลับขนมปังโฮลวีตกับนายทหารหน้าบึ้ง" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!*