เปิดร้านวันแรก ลูกค้าคนแรกคือใคร?

"ถ้าลุงเชิดกับป้าวิไลกล้าก้าวเข้ามาเหยียบธรณีประตูร้านขนมปังของฉันในวันนี้ล่ะก็... ฉันจะสาดแป้งโดว์หมักขึ้นราใส่หน้าพวกหน้าเลือดนั่นให้หายอยากเลยค่ะ!" พิมรดาตวัดมีดตัดแป้งลงบนโต๊ะไม้เนื้อหนาเสียงดัง *ฉับ!* กลิ่นหอมกรุ่นของยีสต์ธรรมชาติและแป้งโฮลวีตบดละเอียดคั่วสดลอยฟุ้งอบอวลไปทั่วห้องครัวขนาดกะทัดรัด แสงไฟสีส้มอบอุ่นจากเตาอบอิฐทนไฟที่ภูผาช่วยก่อให้เมื่อวานนี้ สะท้อนกับเม็ดเหงื่อพราวบนหน้าผากเนียนของหญิงสาว นางเอกหัวการค้าผู้มีมิติลับในมือซ้ายและกำปั้นเหล็กในการปกป้องสิทธิ์ของตัวเองคนนี้ ไม่มีทางยอมให้ใครมาพังฤกษ์เปิดร้านวันแรกเด็ดขาด "ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะที่รัก..." เสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนหินกรวดถูกกระแสน้ำพัดวนดังขึ้นจากมุมห้อง ภูผานายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนจนเห็นมัดกล้ามสมส่วน กำลังงอก่องานด้วยการช่วยนวดแป้งรอบสุดท้ายด้วยแรงมหาศาล ใบหน้าคมเข้มที่มักจะบึ้งตึงจนเด็กๆ ในหมู่บ้านร้องไห้งอแงยามพบหน้า บัดนี้กลับอ่อนละมุนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อดวงตาคมกริบกวาดมองภรรยาคนสวย "ถ้าไอ้คนหน้าหนาพวกนั้นกล้าโผล่หัวมาเหยียบที่นี่ พี่จะใช้ด้ามจอบต้อนรับพวกมันกลับไปแบบไม่ต้องเดิน" พิมรดายิ้มกริ่ม ดวงตาสุกใสเป็นประกายเจ้าเล่ห์ สามีหนุ่มหน้าบึ้งคนนี้ช่างพูดจาได้ถูกใจเสียจริง ตั้งแต่เธอย้ายเข้ามาอยู่ในโลกใบนี้ผ่านมิติลับ ชีวิตที่เคยถูกญาติผู้พี่อย่างลุงเชิดและป้าวิไลสูบเลือดสูบเนื้อก็พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ ขนมปังโฮลวีตสูตรลับและกาแฟดริปหอมกรุ่นที่เธอซุ่มพัฒนาขึ้นในมิติพิเศษ กลายเป็นอาวุธชั้นดีในการสร้างเนื้อสร้างตัว และวันนี้... คือวันพิสูจน์ฝีมือ *กริ๊ง!* เสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูหน้าร้านดังขึ้นเบาๆ ตัด1บทสนทนาหวานซึ้งในห้องครัวทันที พิมรดาสูดหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นผู้ประกอบการสาวผู้เปี่ยมด้วยรอยยิ้มการค้า เธอก้าวออกมาจากม่านลูกไม้สีครีมพร้อมกับถาดขนมปังโฮลวีตธัญพืชรวมอบใหม่ๆ ที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนจนกระเพาะอาหารต้องส่งเสียงร้องประท้วง "ยินดีต้อนรับค่ะ... เอ๊ะ! คุณป้าสายหยุด!" ผู้มาเยือนไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคุณป้าสายหยุด เพื่อนบ้านผู้ใจดีที่เคยเอาฟักทองลูกโตมาแบ่งให้เธอกลุ่มแรกในวันที่เธอยังเคว้งคว้าง ใบหน้ามีริ้วรอยแห่งวัยของคุณป้าแย้มยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายวาววับเมื่อปะทะเข้ากับชั้นวางขนมปังที่เรียงรายไปด้วย ‘ครัวซองต์เนยสด’ สีทองกรอบ และ ‘ขนมปังโฮลวีตลูกเกดดำ’ อวบออู่น่ากิน "ตายจริง พิมรดาแม่สาวน้อย! กลิ่นอะไรเนี่ย หอมตลบอบอวลไปจนถึงบ้านป้าโน่น!" ป้าสายหยุดอุทานเสียงหลง เดินตรงดิ่งมาที่เคาน์เตอร์ไม้ขัดมันทันทีโดยไม่ต้องรอให้เชื้อเชิญ "ป้าทนกลิ่นไม่ไหวจนต้องรีบสวมรองเท้าวิ่งมาเลยนะเนี่ย ไหนๆ มีอะไรกินบ้าง วันนี้วันเปิดร้านวันแรก ป้าขอเหมา... เอ๊ย ขอชิมเป็นคนแรกเลยก็แล้วกัน!" รอยยิ้มของพิมรดากว้างขึ้นทันที ยอดขายเปิดร้านวันแรกประเดิมด้วยลูกค้ารายใหญ่เสียแล้ว! "ยินดีเป็นอย่างยิ่งค่ะป้าสายหยุด สำหรับลูกค้ารายแรกของร้าน ‘เบเกอรี่มิติต่างโลก’ ของเรา พิมรดามีสิทธิ์พิเศษให้ ขนมปังโฮลวีตธัญพืชสูตรพิเศษชิ้นนี้ พิมยกให้ป้าชิมฟรีๆ ไปเลยค่ะ แต่ถ้าติดใจ ค่อยอุดหนุนชิ้นต่อไปนะคะ" พิมรดาหยิบขนมปังโฮลวีตร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมเนยจางๆ ใส่ถุงกระดาษคราฟท์สีน้ำตาลผูกด้วยเชือกป่านอย่างประณีตยื่นให้อย่างคล่องแคล่ว ป้าสายหยุดรับมาด้วยมือสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น แค่กัดคำแรกเข้าไป เสียงกรอบนอกนุ่มในของเนื้อแป้งผสมธัญพืชกรุบกรับก็ทำเอาดวงตาของหญิงสูงวัยเบิกกว้าง "โอH... อร่อยเหาะ! แม่เจ้าโว้ย! นี่มันขนมปังอะไรกันเนี่ย ทำไมมันนุ่มละมุนลิ้นแถมหอมกลิ่นธัญพืชคั่วขนาดนี้!" ป้าสายหยุดเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างลืมตัว รสชาติหวานธรรมชาติจากธัญพืชและความมันเนยชั้นดีผสานกันอย่างลงตัวในปาก จนเธอต้องรีบควักกระเป๋าเงินเหรียญออกมาทันที "ไม่เอาๆ ป้าไม่กินฟรี! เอามาอีกสามก้อน เอาครัวซองต์นั่นด้วยสี่ชิ้น! กาแฟดริปที่เขาฮิตกันด้วย เอามาหนึ่งแก้ว!" เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นอีกครั้งติดๆ กันไม่ขาดสาย ราวกับนัดกันไว้ ชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงที่ถูกกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของกาแฟคั่วบดสดใหม่และขนมปังอบร้อนๆ ล่อลวง ต่างทยอยเดินเรียงหน้ากระดานเข้ามาในร้านเล็กๆ จนพื้นที่แคบๆ กลายเป็นคับแคบถนัดตา เสียงพูดคุยจอแจ เสียงชื่นชมรสชาติ และเสียงนับเหรียญดังระงม ภูผาที่เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมถาดกาแฟดริปหอมกรุ่นอีกถาดใหญ่ ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงจนน่ากลัว บัดนี้กลับมีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่มุมปาก เมื่อเห็นภรรยาคนเก่งของเขากำลังรับออร์เดอร์และทอนเงินด้วยความคล่องแคล่วว่องไว มือเรียวสวยหยิบจับโน่นผสมนี่อย่างสง่างาม ราวกับเชฟมืออาชีพที่ผ่านเวทีใหญ่มาแล้วนับไม่ถ้วน เวลาผ่านไปไม่ถึงสองชั่วโมง... "หมดเกลี้ยงค่ะ! ขนมปังและกาแฟของวันนี้ หมดเกลี้ยงทุกชิ้นแล้วค่ะ!" พิมรดายกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไรผมด้วยความโล่งอกและภาคภูมิใจ บนชั้นวางสินค้าตอนนี้ว่างเปล่าไร้เงาของเศษแป้งหรือขนมปังแม้แต่ชิ้นเดียว กล่องเก็บเงินไม้สนซ่อนธนบัตรและเหรียญทองแดงจนแน่นขนัด ป้าสายหยุดและชาวบ้านต่างพากันเดินกลับบ้านด้วยรอยยิ้มและความอิ่มเอมใจ พร้อมกับคำสัญญาเป็นเสียงเดียวกันว่าจะกลับมาอุดหนุนใหม่ในวันพรุ่งนี้ บรรยากาศในร้านกลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและกลิ่นหอมจางๆ ของเมล็ดกาแฟที่ยังคงติดตรึงอยู่ในบรรยากาศ ภูผายื่นแก้วน้ำชาสมุนไพรเย็นๆ ให้ภรรยาด้วยความใส่ใจ ดวงตาคมกริบมองเธอด้วยความรักและชื่นชมระคนเอ็นดู "เหนื่อยไหมครับคนดี ของหมดเร็วกว่าที่คิดไว้อีกนะเนี่ย" ภูผาเอ่ยเสียงนุ่ม ผิดลุคนายทหารแนวหน้าลิบลับ พิมรดารับแก้วชามาดื่มอึกใหญ่ ความเหนื่อยล้าปลิดปลิวหายไปในพริบตา เธอยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้สามี ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ "เหนื่อยแต่คุ้มค่าค่ะคุณสามี นี่แค่วันแรก... ถ้ารวมกำไรวันนี้ ลุงเชิดกับป้าวิไลคงต้องอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าท้องแน่ถ้าได้รู้ว่าเราหาเงินได้เท่าไหร่" ทว่า... ในวินาทีที่พิมรดากำลังจะหมุนตัวเก็บกวาดเคาน์เตอร์เพื่อปิดร้านพักผ่อน เสียงทุบประตูดังปึงปังด้วยความรุนแรงจากด้านนอกก็ผ่ากลางความเงียบขึ้นมาเสียก่อน! *ปัง! ปัง! ปัง!* "นังพิม! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! แกกล้าดียังไงถึงเปิดร้านขายดิบขายดีโดยไม่ยอมมาเซ่นไหว้บรรพบุรุษและแบ่งส่วนแบ่งให้ลุงกับป้าหะ!" เสียงแหลมสูงคุ้นหูของป้าวิไลแผดลั่นทะลุประตูไม้เข้ามา พร้อมกับเสียงถีบประตูซ้ำๆ อย่างเกรี้ยวกราด พิมรดาสะْبหน้าขวับ รอยยิ้มแห่งความสำเร็จเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แววตาของนักการค้าสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครฉายประกายความเยียบเย็นและดุดันขึ้นมาทันที เธอกำหมัดแน่นโดยสัญชาตญาณ ส่วนภูผานั้น... ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ขึ้นด้วยความเย็นชา ร่างสูงใหญ่ก้าวไปขวางหน้าภรรยาไว้โดยอัตโนมัติ พร้อมกับเอื้อมมือไปปลดกลอนประตูด้านในช้าๆ ประตูกค่อยๆ ถูกผลักเปิดออก เผยให้เห็นร่างของลุงเชิดและป้าวิไลที่ยืนหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโลภและริษยา แต่ทว่า... สิ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังสองสามีภรรยาจอมปล้นสดมภ์ กลับไม่ใช่ร่างของคนในหมู่บ้านที่พิมรดารู้จัก แต่เป็นบุรุษในชุดเครื่องแบบทหารชั้นสูงประดับอินทรธนูทองคำอร่ามตา ซึ่งก้าวเท้าลงมาจากรถม้าหรูหราหน้าตาเฉย พร้อมกับส่งยิ้มเย็นเยียบให้พิมรดาราวกับเสือรอขย้ำเหยื่อ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสำเร็จก้าวแรกของพิมรดานะคะ