ตบหน้าญาติผู้เอาเปรียบด้วยกฎหมายและหลักฐาน

"เอกสารสิทธิ์ฉบับนี้ระบุชัดเจนว่าที่ดินแปลงนี้เป็นมรดกตกทอดโดยชอบธรรมจากคุณตาของฉัน ไม่ใช่ที่รกร้างว่างเปล่าที่ใครหน้าไหนจะเข้ามาฮุบเอาไปตามอำเภอใจได้ค่ะ ลุงเชิด!" เสียงหวานใสแต่เฉียบคมราatใบมีดโกนของพิมรดาดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบจะตัดเฉือนได้ แผ่นกระดาษสีน้ำตาลเก่าแก่แต่ได้รับการเก็บรักษาอย่างดีถูกตวัดวางลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง *ปัง!* แรงกระแทกนั้นทำให้ลุงเชิดที่กำลังทำหน้าถมึงทึงถึงกับสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ใบหน้ายับย่นตามวัยของลุงเชิดบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและอาการหน้าชาเหมือนเพิ่งถูกตบด้วยฝ่ามือไร้เงา ดวงตาหรี่เล็กจ้องมองเอกสารตราครุฑและลายเซ็นต์เจ้าพนักงานที่ดินด้วยความตกตะลึง ป้าวิไลผู้เป็นภรรยาที่ยืนเกาะแขนอยู่ข้างๆ ถึงกับหน้าถอดสี อ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก "น...นังเด็กนี่! แกกล้าดียังไงเอาเอกสารปลอมมาหลอกผู้ใหญ่!" ลุงเชิดเค้นเสียงคำรามในลำคอ พยายามใช้ความน่ากลัวข่มขู่ตามนิสัยเดิมที่เคยทำมาตลอดชีวิต แต่วันนี้... มุกเดิมๆ ใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไปแล้วค่ะ พิมรดายกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง เธอยืนกอดอกหลังตรงสง่างาม ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เบื้องหลังของเธอคือภูผา สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดทำงานสนาม ใบหน้าคมคายดุดันตามธรรมชาติกำลังบึ้งตึงจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีจ้องเขม็งไปที่ลุงเชิด รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนผู้มาเยือนทั้งสองคนขนลุกซู่ ไม่กล้าขยับตัวทำรุ่มร่าม "เอกสารจริงหรือปลอม ทางอำเภอและผู้ใหญ่บ้านย่อมเป็นพยานให้ฉันได้ค่ะ" พิมรดากวาดสายตามองไปยังกลุ่มชาวบ้านและคุณป้าสายหยุดที่ยืนมุงดูเหตุการณ์อยู่ไม่ไกล หลายคนพากันพยักหน้ารับสนับสนุนอย่างเต็มที่ เพราะชาวบ้านแถวนี้ต่างรู้ดีว่าลุงเชิดกับป้าวิไลจ้องจะฮุบที่ดินทำกินของสองสามีภรรยามานานแล้ว "อีกอย่าง..." พิมรดาก้าวเข้าไปใกล้ลุงเชิดทีละก้าว ส่งผลให้ผู้เป็นลุงต้องถอยหลังหนีโดยอัตโนมัติ "การที่พวกท่านบุกรุกเข้ามาในเขตบ้านของฉัน ข่มขู่ และพยายามทำลายทรัพย์สินเมื่อสัปดาห์ก่อน กล้องวงจรปิดพลังงานแสงอาทิตย์ที่ฉันเพิ่งติดตั้งใหม่ บันทึกภาพไว้หมดทุกวินาทีค่ะ รวมถึงพยานบุคคลที่ยืนยันการกระทำความผิด... ถ้าพวกท่านยังไม่เลิกราวี ฉันคงต้องให้ทหารจากค่ายและตำรวจมาช่วยคุยเรื่อง 'คดีอาญา' กันให้ยาวๆ เลยดีไหมคะ?" คำว่า *คดีอาญา* กระแทกเข้ากลางใจของสองสามีภรรยาตระกูลจอมกวนจนหน้าซีดเผือก ลุงเชิดเหงื่อกาฬแตกพลั่ก มือสั่นเทาด้วยความจนมุม เขาไม่คิดเลยว่าหลานสาวที่เคยอ่อนแอและยอมคนเมื่อก่อน จะกลายร่างเป็นแม่เสือสาวที่เขี้ยวเล็บคมกริบขนาดนี้ ป้าวิไลรีบดึงชายเสื้อสามี สีหน้าเปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดเป็นความหวาดกลัวทันที "เอ่อ... พิม หลานรัก ลุงกับป้าก็แค่... แค่มาเยือนตามประสาญาติสนิท ไม่ได้คิดจะมาแย่งอะไรสักหน่อย จริงไหมคะคุณพี่..." นางส่งยิ้มแห้งๆ มาให้ แต่พิมรดากลับส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ช่างน่าขันสิ้นดี "ญาติสนิทที่มาพร้อมกับชะแลงและเอกสารโอนลอยปลอมๆ งั้นหรือคะ? เกรงใจจังค่ะ พอดีฉันไม่ค่อยคุ้นเคยกับญาติประเภทนี้เท่าไหร่ เชิญกลับไปทางไหนก็กลับไปทางนั้นเถอะค่ะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจไม่แจ้งความแต่จะใช้กฎหมายจัดการขั้นเด็ดขาดแทน!" รังสีความเฉียบขาดแผ่ออกมาจากตัวพิมรดาราวกับนางพญา ทำเอาลุงเชิดและป้าวิไลไม่กล้าเอ่ยปากเถียงแม้แต่ครึ่งคำ ทั้งคู่ได้แต่พากันเดินคอตกถอยร่นออกนอกรั้วบ้านไปอย่างน่าสมเพชท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาและเสียงหัวเราะเบาๆ ของชาวบ้าน เมื่อภัยคุกคามพ้นสายตา บรรยากาศความตึงเครียดก็มลายหายไป เหลือไว้เพียงความเงียบสงบยามบ่าย พิมรดาระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันกลับมาพบกับสายตาร้อนแรงคู่หนึ่ง ภูผายังคงยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าบึ้งตึงเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความชื่นชม และความคลั่งไคล้จนแทบจะกลืนกินเธอนف스เดียว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว วงแขนแข็งแรงโอบกอดเอวบางเข้าหาตัวทันทีโดยไม่แคร์สายตาคุณป้าสายหยุดที่ยืนยิ้มกริมอยู่แถวนั้น "เมียจ๋า... เก่งที่สุดเลยค่ะ" เสียงทุ้มต่ำเอמהกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงออดอ้อนขัดกับใบหน้าดุๆ นั้นทำเอาพิมรดารู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้ม "ใครเมียคุณกันคะ ปล่อยเลยนะ คนดูอยู่ตั้งเยอะ" เธอบ่นอุบอิบแต่ก็ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้สามีหนุ่มกอดซบไหล่อย่างตามใจ มือหนาเอื้อมมาลูบผมเธอนุ่มนวล "ใครจะมองก็ช่างสิครับ รู้แค่ว่าเมียผมน่ารักแล้วก็เก่งเป็นที่หนึ่งในสามโลกเลย" ภูผาว่าพลانกดจูบเบาๆ ลงบนขมับของเธออย่างหมั่นเขี้ยว ในจังหวะนั้นเอง กลิ่นหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ก็ลอยโชยมาแตะจมูก เป็นกลิ่นเนยแท้ผสมผสานกับความหวานละมุนของคาราเมลและแป้งโฮลวีตอบใหม่จากเตาในมิติพิเศษ พิมรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมนูขนมปังโฮลวีตไส้ครีมสดคัสตาร์ดคาราเมลที่เธอเพิ่งทดลองอบเสร็จร้อนๆ ในมิติลับกำลังส่งกลิ่นเย้ายวนใจ ชวนให้ลิ้มลองเป็นที่สุด เธอยังไม่ได้แบ่งให้ภูผากับคุณป้าสายหยุดได้ชิมเลยด้วยซ้ำ พิมรดากำลังจะผละตัวออกจากอ้อมแขนเพื่อไปหยิบขนมปังในครัว ทว่า... จู่ๆ เสียงเคาะประตูกรั้วหน้าบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ทั้งสามคนหันไปมองพร้อมกันที่ประตูรั้ว ปรากฏร่างของชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลเรียบร้อย ใบหน้าเคร่งขรึมและดูมีฐานะ ทว่าสิ่งที่ทำให้พิมรดากับภูผาต้องขมวดคิ้วมุ่น ไม่ใช่ท่าทางของแขกผู้มาเยือน... แต่เป็นกล่องไม้โบราณสลักลวดลายประหลาดในมือของเขาต่างหาก "ขอประทานโทษครับ... ที่นี่ใช่บ้านของเชฟพิมรดา ผู้ปรุงขนมปังในตำนานที่เล่าลือกันหรือไม่ครับ?" ชายแปลกหน้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อม แต่แววตากลับซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เบเกอรี่มิติต่างโลก" มาโดยตลอดนะคะ!