จดหมายในความมืด

เปลวเทียนสีชาดในห้องหนังสือลับกะพริบไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านบานหน้าต่างแกะสลักลวดลายเมฆมงคล กลิ่นกำยานจันทร์สยบความฟุ้งซ่านได้เพียงภายนอก ทว่าภายในจิตใจของเหม่ยซูเหยาราวกับมีคลื่นใต้น้ำกำลังซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง นิ้วเรียวบางภายใต้แขนเสื้อกว้างกำลังคีบหมากสีดำขึ้นพิจารณา แววตาของนางลุ่มลึกดั่งห้วงมหาสนทนาไร้ก้นบึ้ง กระดานหมากตรงหน้าคือแผนการสลายอำนาจกลุ่มขุนนางฝ่ายใต้ที่นางใช้เวลาวางรากฐานมาแรมปี ทุกย่างก้าวถูกคำนวณไว้อย่างแม่นยำดั่งการเดินเข็มร้อยด้าย ทว่า ในยามวิกาลที่เงียบสงัดนี้ เงาดำสายหนึ่งกลับพุ่งวาบผ่านแสงจันทร์ตกลงมาเบื้องหน้า พร้อมกับวัตถุชิ้นหนึ่งที่ปักฝังลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมอย่างแม่นยำ มีดสั้นเล่มงามด้ามประดับหยกไข่มุกตรึงแผ่นกระดาษสีเทาเข้มไว้กับเนื้อไม้ ข้อความบนนั้นเขียนด้วยลายมือตวัดเฉียบคมราวกับรอยกระบี่บาดลึก *‘หมากตานี้... หากท่านยังเดินต่อ ชีวิตของมารดาในสุสานหลวงจักมิอาจรักษา’* หัวใจของกุนซือสาวกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นริ้วจากปลายนิ้วลามเลียไปถึงกระดูกสันหลัง แม้ภายนอกนางจะยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งดั่งบ่อน้ำโบราณ แต่ลมหายใจกลับสะดุดไปชั่วขณะ มารดาผู้ล่วงลับถูกฝังไว้อย่างเงียบเชียบในสุสานหลวงตามพระราชกระแสรับสั่ง เหตุใดจึงมีผู้ล่วงรู้จุดอ่อนนี้ หรือนี่จะเป็นสัญญาณเตือนจากขั้วอำนาจลึกลับที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังบัลลังก์มังกร เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตูห้องหนังสือ กลิ่นอายความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งที่แผ่ซ่านมาก่อนตัวทำให้เหม่ยซูเหยารีบเก็บแผ่นกระดาษนั้นเข้าสู่สาบเสื้ออย่างแนบเนียนในเสี้ยววินาที ประตูกระดาษถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำปักลายพยัคฆ์เงินก้าวเข้ามา หลี่จวินหรงกวาดสายตาดมกลิ่นความผิดปกติในห้องได้ในทันที นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองสตรีตรงหน้าซึ่งกำลังนั่งถือหมากรอท่าอยู่ก่อนแล้ว "ดึกป่านนี้แล้ว เหตุใดยังไม่พักผ่อน ยอดกุนซือเหม่ย" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของท่านอ๋องดังขึ้น ทว่าแฝงไว้ด้วยความกดดันที่ยากจะต่อต้าน พระองค์ก้าวเข้ามาใกล้ ชายผ้าคลุมไหววูบตามจังหวะการเดิน กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายสนามรบเจือจางผสมผสานกับกลิ่นกำยาน "หม่อมฉันกำลังพิจารณาหมากกระดานนี้อยู่พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง..." เหม่ยซูเหยาเงยหน้าขึ้นสบพระเนตร รอยยิ้มบางเบาถูกแต่งแต้มบนริมฝีปากอย่างแนบเนียน "หมากตานี้แลดูอับจน ทว่าหากกล้าเสียสละขุนพลสำคัญ ก็อาจพลิกกระดานกลับมาเป็นผู้ชนะได้ในคราเดียว" หลี่จวินหรงหรี่พระเนตรลงเล็กน้อย พระองค์ทรงยื่นพระหัตถ์ออกไป หยิบหมากสีขาวขึ้นมาวางลงบนจุดตายบนกระดานอย่างไร้ความลังเล เสียงกระทบของหินหยกดัง "กริ๊ก" สะท้อนก้องความเงียบงัน "หากต้องเสียสละขุนพลที่รักยิ่งเพื่อชัยชนะที่ปลายทาง นั่นมิใช่การเดินหมากที่ฉลาด..." หลี่จวินหรงตรัสด้วยสุ้มเสียงเยียบเย็น ช1พะเนตรจดจ้องลึกลงไปในดวงตาของนางราวกับจะมองทะลุปรุโปร่งถึงจิตวิญญาณ "การเดินหมากที่ไร้ความปรานี ย่อมนำมาซึ่งชัยชนะที่โดดเดี่ยว... เจ้ากำลังกังวลเรื่องอันใด เหม่ยซูเหยา" ความใกล้ชิดระหว่างคนทั้งสองทำให้บรรยากาศภายในห้องอบอวลด้วยความตึงเครียดอันน่าพิศวง พระองค์ทรงโน้มพระพักตร์ลงมาเล็กน้อย ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับกรอบหน้าของกุนซือสาว แม้ภายนอกจะดูดุร้ายและเยือกเย็น ทว่าในยามที่ทอดมองนาง หลี่จวินหรงมักจะซ่อนความห่วงใยอันลึกล้ำไว้ภายใต้หน้ากากความเด็ดขาดเสมอ เหม่ยซูเหยาลอบกลืนน้ำลงคออย่างยากลำบาก นางรู้ดีว่าไม่อาจปกปิดพิรุธจากสายตาของพยัคฆ์ร้ายผู้นี้ได้นานนัก ทว่าก่อนที่นางจะได้เอื้อนเอวาใดๆ ออกมา เสียงฝีเท้าเร่งรีบขององครักษ์เงาก็ดังขึ้นที่เบื้องนอก ตามมาด้วยการเคาะประตูกระชั้นชิด "กราบทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ เกิดเหตุเพลิงไหม้ปริศนาที่... ที่หอเก็บตำนานหลวง และในที่เกิดเหตุพบร่องรอยของ... ของสิ่งนี้พ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์เงาก้าวเข้ามาคุกเข่าลงด้วยท่าทางตื่นตระหนก พร้อมกับชูหีบไม้แกะสลักลวดลายโบราณที่ถูกไฟไหม้เกรียมบางส่วนขึ้นถวาย หลี่จวินหรงรับมาเปิดดูด้วยพระพักตร์ที่ถมึงทึงขึ้นทีละน้อย ภายในหีบนั้น นอกจากตำนานพิชัยสงครามที่ถูกเผาทำลายแล้ว ยังมีศีรษะของตุ๊กตาไม้ที่แกะสลักเป็นรูปใบหน้าของเหม่ยซูเหยาอย่างประณีต พร้อมกับหยดเลือดสดๆ ที่ยังคงเปรอะเปื้อนอยู่บนมงกุฎจำลอง! หลี่จวินหรงหันกลับมาทอดพระเนตรกุนซือสาวทันที รังสีสังหารแผ่พุ่งทะลักออกมาจากพระวรกายจนบรรยากาศรอบตัวแทบจะแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง พระองค์ทรงยื่นหีบนั้นให้เหม่ยซูเหยาเห็นชัดๆ "ดูเหมือนว่า... มีคนกำลังเล่นเกมที่อันตรายยิ่งกับเจ้า และมันผู้นั้น... กำลังท้าทายอำนาจของเป่ยจิงอ๋อง" หลี่จวินหรงตรัสด้วยพระสุ้มเสียงต่ำลึกดั่งเสียงคำรามจากขุมนรก ทว่า ในวินาทีที่เหม่ยซูเหยาก้มลงมองศีรษะตุ๊กตาไม้เปื้อนเลือดนั้นเอง แผ่นกระดาษในสาบเสื้อของนางก็ร่วงหล่นลงมาบนพื้นเบื้องพระพักตร์ท่านอ๋องอย่างพอดิบพอดี... (พงศาวดารมีชีวิต)