ความแค้นที่สั่งสม

“ถ้าพวกมันปรารถนาให้ตระกูลเหม่ยสูญสลายไปจากแผ่นดินนี้ ข้าก็จะใช้ศพของพวกมัน ปูทางกลับคืนสู่ตระกูลเหม่ยด้วยมือคู่นี้เองครับ” น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง เงาร่างบอบบางของเหม่ยซูเหยาภายใต้ชุดบัณฑิตสีเขียวเข้มทอดทับลงบนคัมภีร์โบราณนับร้อยเล่มที่เรียงรายอยู่เต็มห้องหนังสือลับ สายตาของนางไม่ได้ทอดมองไปยังตัวอักษรจีนโบราณที่ร้อยเรียงอย่างประณีตอีกต่อไป หากแต่จับจ้องไปยังแผ่นป้ายวิญญาณสลักชื่อบรรพบุรุษตระกูลเหม่ยที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ท่ามกลางแสงเทียนที่วับแวมราวกับดวงวิญญาณกำลังร่ำไห้ ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน เปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำเผาผลาญคฤหาสน์สกุลเหม่ยไม่ได้เป็นเพียงอุบัติเหตุตามธรรมชาติ หากแต่มันคือคราบน้ำตาและหยาดโลหิตที่ถูกกลบฝังไว้ภายใต้ข้อหา “กบฏต่อราชสำนัก” ที่ขุนนางกังฉินร่วมมือกันก섬ภคสร้างขึ้นเพื่อปิดปากตระกูลผู้ซื่อตรง บิดาของนางต้องจบชีวิตลงด้วยดาบอาชญาาสิทธิ์ พี่ชายผู้เป็นความหวังถูกเนรเทศไปยังชายแดนกันดารก่อนจะหายสาบสูญอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้นางต้องสวมหน้ากากนักปราชญ์ ลบเลือนตัวตนและเพศสภาพของตนเอง เพื่อก้าวเข้าสู่เกมการเมืองอันโสโครกแห่งเมืองหลวงแห่งนี้ ประตูด้านนอกถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของหลี่จวินหรงที่ก้าวเข้ามา กลิ่นอายความหนาและเย็นเยียบของสนามรบติดตัวเขามาจางๆ ราวกับลมหนาวจากหุบเขาพยัคฆ์ นัยน์ตาคมกริบดุจใบมีดน้ำแข็งกวาดมองแผ่นป้ายวิญญาณเหล่านั้น ก่อนจะหยุดลงที่แผ่นหลังบอบบางที่ยังคงยืนตรงแน่วดั่งต้นไผ่ท่ามกลางพายุหิมะ ท่านอ๋องผู้กุมกองทัพประจิมไม่เอ่ยคำใด เขาเพียงแต่สาวเท้าเข้ามาใกล้ ยื่นมือหนาออกไปแตะลงบนไหล่บางเบาเพื่อถ่าย 3 ความมั่นคงผ่านสัมผัสอันหนักแน่น “ความแค้นที่สั่งสมมาสามปี หากชำระด้วยความใจร้อน มันจะกลายเป็นดาบย้อนกลับมาแทงเจ้าเอง ซูเหยา” เหม่ยซูเหยาไม่หันกลับไปมองทันที นางหลับตาลงรับไออุ่นจากบุรุษผู้เย็นชาต่อคนทั้งโลก แต่กลับอ่อนโยนต่อingนางเพียงผู้เดียว ลมหายใจของนางสะดุดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น “หม่อมฉันมิเคยใจร้อนพ่ะย่ะค่ะ... เพียงแต่ บาดแผลที่เน่าเฟะมานาน หากไม่ใช้ยาแรงผ่าตัดออกเสียตอนนี้ เกรงว่าพิษร้ายจะลามเข้าสู่หัวใจของแผ่นดินเสียก่อน” “เจ้าคิดจะใช้แผน ‘ยืมดาบฆ่าคน’ ในงานเลี้ยงฉลองชัยชนะของแม่ทัพอวี้สินะ” หลี่จวินหรงเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่หาได้ยากยิ่ง “ตระกูลอวี้หนุนหลังองค์รัชการ ทรัพย์สินและเส้นสายในมือพวกมันรากหยั่งลึก หากเจ้าต้องการถอนรากถอนโคนพวกมันในคราเดียว ย่อมต้องสั่นคลอนถึงบัลลังก์มังกร เจ้าพร้อมรับผลที่จะตามมาแล้วหรือ” “หากบัลลังก์นั้นแปดเปื้อนโลหิตของผู้บริสุทธิ์ การลุกขึ้นมาล้างบางย่อมไม่ใช่ความผิดมหันต์” ซูเหยาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนแสงเทียนประกายวาววับ เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ไม่อาจมีผู้ใดสั่นคลอนได้ “หม่อมฉันมิได้สู้เพื่ออำนาจ หม่อมฉันสู้เพื่อคืนความยุติธรรมให้ดวงวิญญาณนับร้อยที่ตายตาไม่หลับ และท่าน... ท่านอ๋องผู้โดดเดี่ยว ท่านเองก็ต้องการทำลายวัฏจักรเน่าเฟะนี้มิใช่หรือ” คำพูดของนางราวกับศรที่ปักเข้ากลางใจหลี่จวินหรง บุรุษผู้ถูกตราหน้าว่าเป็น “เทพสงครามผู้ไร้หัวใจ” กลับต้องพ่ายแพ้ให้กับประกายตาอันมุ่งมั่นและเปี่ยมด้วยปัญญาของสตรีตรงหน้า เขาเอื้อมมือไปโอบประคองร่างบางเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ ไออุ่นจากอกกว้างแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า ปลอบประโลมความเหนื่อยล้าที่สตรีในร่างบุรุษผู้นี้แบกรับมาเนิ่นนาน “ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า” หลี่จวินหรงกระซิบชิดขอบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจแต่เต็มไปด้วยคำสัญญาที่หนักแน่นดั่งขุนเขา “ไม่ว่าดาบในมือเจ้าจะชี้ไปที่ผู้ใด ต่อให้เป็นฟ้าดินหรือฮ่องเต้ ข้าก็จะผ่ามันให้เจ้าเอง” บรรยากาศภายในห้องลับอบอวลไปด้วยความเงียบงันอันลึกซึ้ง ความผูกพันที่หล่อหลอมขึ้นจากรอยแผลเป็นในอดีต ทำให้ทั้งสองกลายเป็นเกราะป้องกันให้แก่กันและกันอย่างสมบูรณ์ ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบกำลังขับเน้นความหวานล้ำอันเจ็บปวด เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูรัวๆ จากขันทีคนสนิทนอกห้องลับก็ทำลายบรรยากาศนั้นลงอย่างสิ้นเชิง! “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!” เสียงร้องด้วยความตื่นตระหนกดังทะลุผนึกกั้นเข้ามา “มีราชโองการด่วนจากท้องพระโรง... พระราชทาน ‘จอกสุรามรณะ’ ให้แก่ท่านกุนซือเหม่ย ด้วยข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับกบฏต่างแคว้นพ่ะย่ะค่ะ!” หลี่จวินหรงชะงัก นัยน์ตาที่เคยเยือกเย็นพลันแปรเปลี่ยนเป็นประกายเพลิงแห่งความเหี้ยมเกรียมอันน่าสะพรึงกลัว ในขณะที่เหม่ยซูเหยาเพียงแต่ก้มมองจดหมายลับในมือที่ยังอ่านไม่จบ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของนางอย่างแผ่วเบา — เกมที่พวกมันรอคอย บัดนี้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้ตัวละครมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ