ม่านหมอกที่หนาทึบ

เสียงตบโต๊ะไม้จันทน์หอมดังสนั่นกังวานในพลับพลาบัญชาการ ปลุกสติทุกผู้คนที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานให้อยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด กลิ่นอายของความตายและสนิมเหล็กอบอวลปะปนกับกลิ่นกำยานราคาแพงที่ถูกจุดไว้เพื่อขับไล่ความอับชื้นยามค่ำคืน แต่หาได้สามารถกลบเกลื่อนบรรยากาศอันกดดันนี้ลงได้ไม่ "แผนผังการเคลื่อนพลของกองทัพพิทักษ์ชายแดน... เหตุใดจึงไปปรากฏอยู่บนโต๊ะทรงอักษรขององค์รัชทายาทแคว้นต้าเว่ยได้!" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจแต่แฝงไว้ด้วยรังสีสังหารเยือกเย็นจนกระดูกสันหลังผู้ฟังเย็นวาบ เอ่ยขึ้นจากบุรุษผู้ประทับอยู่เบื้องบน หลี่จวินหรง ทอดพระเนตรมองแผ่นกระดาษสาที่เปื้อนคราบหมึกราคาถูกด้วยนัยน์ตาคมกริบดุจใบมีดน้ำแข็ง ภายใต้ชุดคลุมผ้าไหมปักลายพยัคฆ์ทะยานเมฆสีดำสนิท ร่างสูงสง่าแผ่ไอสังหารแผ่ซ่านออกมาจนแม่ทัพนายกองหลายคนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตา ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจอันติดขัดและความหวาดกลัวที่กัดกินจิตใจของเหล่าขุนนางทหาร ในค่ายทหารที่ขึ้นชื่อว่าเข้มงวดที่สุด ปราศจากช่องโหว่ที่สุด กลับมี "หนอนบ่อนไส้" แฝงตัวอยู่ ข้อมูลลับระดับยุทธศาสตร์รั่วไหลออกไปถึงสามครั้งในรอบเดือน และครั้งนี้คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่มัดตัวคนทรยศได้อย่างแน่นหนา เหม่ยซูเหยา ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องขวาในชุดบัณฑิตสีเทาเรียบง่าย นางยกพัดขนนกขึ้นพัดเบาๆ เพื่อซ่อนรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก ดวงตาดอกท้อคู่งามฉายแววครุ่นคิดลึกซึ้ง นางกวาดสายตามองสำรวจสีหน้าของนายกองทั้งห้าคนที่ถูกเรียกตัวมาสอบสวนในค่ำคืนนี้ ทุกคนล้วนเป็นมือขวาที่ร่วมเป็นร่วมตายกับท่านอ๋องมานับสปีด แต่ในยามที่อำนาจและผลประโยชน์เข้าครอบงำจิตใจมนุษย์แล้ว สายสัมพันธ์ย่อมเปราะบางดั่งแผ่นน้ำแข็งบางเบา "ท่านอ๋อง... เรื่องนี้กระผมขอเอาหัวเป็นประกันว่า ลูกน้องในสังกัดของกระผมไม่มีทางทรยศแผ่นดินอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ!" แม่ทัพรองฉิน กัดฟันก้าวออกมาคุกเข่าโขกศีรษะเสียงดัง เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย แม้ใบหน้าจะแสดงความภักดีอย่างสุดซึ้ง แต่นัยน์ตากลับไหววูบอย่างน่าสงสัย หลี่จวินหรงมิได้เอ่ยคำใด พระองค์เพียงแต่ยกจานชาขึ้นจิบช้าๆ ท่าทางเยือกเย็นดุจสัตว์ล่าเหงื่อที่กำลังจ้องมองเหยื่อดิ้นรน ความเงียบที่ยืดเยื้อนี้คือจิตวิทยาขั้นสูงที่บีบให้คนสารภาพออกมาเองโดยไม่ต้องลงทัณฑ์ ซูเหยาหมุนพัดในมือเบาๆ นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้กองเอกสาร พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "แม่ทัพรองฉินร้อนรนเกินไปกระมังเพคะ... หม่อมฉันยังมิได้เอ่ยชื่อผู้ใด เหตุใดท่านจึงรีบเอาหัวเป็นประกันเสียแล้วเล่า หรือท่านรู้อยู่ก่อนแล้วว่าเอกสารชุดนี้รั่วไหลออกจากหน่วยใดของท่าน" คำพูดเพียงประโยคเดียวดั่งสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน แม่ทัพรองฉินหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย รีบหันขวับมามองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย "เจ้าเป็นเพียงกุนซือไร้นาม เหตุใดจึงมาปรักปรำข้าผู้เป็นถึงแม่ทัพร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับท่านอ๋อง!" "ไร้นามหรือ..." ซูเหยาแย้มยิ้มบางเบา นางไม่โกรธเคืองแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาของอีกฝ่าย "ในกองทัพนี้ผู้ที่มีสิทธิ์เข้าถึงหอตำราลับในยามวิกาลมีเพียงแม่ทัพใหญ่และรองแม่ทัพทั้งห้า และหม่อมฉันสังเกตเห็นว่า... บนคราบหมึกของเอกสารลับฉบับนี้ มีกลิ่นอายของ 'ชาหอมหมื่นลี้' ซึ่งเป็นชาหายากที่นำเข้าจากทางใต้ และมีเพียงท่านแม่ทัพรองฉินเท่านั้นที่ชื่นชอบการดื่มมันเป็นประจำในยามดึก" ความจริงถูกเปิดเผยอย่างเรียบง่ายแต่เฉียบคม แม่ทัพรองฉินถึงกับผงะถอยหลัง ล้มพับลงไปกองกับพื้น สีหน้าซีดเผือกไร้สีเลือด ปากอ้าพะงาบๆ พูดไม่ออก หลี่จวินหรงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดัง *เคร้ง* นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความดุดร้าย พระองค์ทรงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวพระบาทเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดั่งเสียงกลองศึกที่กำลังเร่งเร้า "เจ้ากล้าขายชาติเพื่อแลกกับเศษเงินของต้าเว่ยอย่างนั้นรึ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเยือกเย็น พร้อมกับดาบประจำพระองค์ที่ถูกชักออกจากฝักครึ่งหนึ่ง แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างสะท้อนคมดาบวับวาวบาดตา "ท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิต! กระผมถูก... ถูกบีบบังคับ พวกมันจับตัวครอบครัวของกระผมไว้!" แม่ทัพรองฉินโผเข้ากอดพระบาท ร้องไห้คร่ำครวญด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ซูเหยามองภาพนั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ความเห็นอกเห็นใจเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยเกินไปในสนามรบแห่งการแย่งชิงอำนาจ ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวหมายถึงชีวิตของทหารนับหมื่นบนแนวหน้า นางหันไปประสานสายตากับหลี่จวินหรงโดยมิได้นัดหมาย ในดวงตาของท่านอ๋องมีความชื่นชมซ่อนอยู่ลึกๆ ใต้ความดุดร้ายนั้น เคมีระหว่างคนทั้งสองยังคงเข้มข้นและเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังคลี่คลายและหนอนตัวแรกถูกกำจัด ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้ารีบร้อนขององครักษ์เงาก็ดังแทรกขึ้นมาจากนอกพลับพลา พร้อมกับร่างที่พุ่งทะยานเข้ามาคุกเข่าด้วยความตื่นตระหนก "เรียนท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์เงารายงานด้วยน้ำเสียงหอบสะท้าน "หน่วยสอดแนมรายงานด่วนเข้ามาว่า... เสบียงหลวงสามแสนหาบที่กำลังลำเลียงมายังค่ายใหญ่ ถูกกองกำลังปริมาณมหาศาลดักปล้นกลางทาง และที่สำคัญ... ตราประทับบนคำสั่งเคลื่อนย้ายเสบียงชุดนั้น เป็นตราประทับส่วนพระองค์ของท่านอ๋องเองพ่ะย่ะค่ะ!" หลี่จวินหรงชะงัก นัยน์ตาคมกริบหรี่แคบลงทันที ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เหม่ยซูเหยาที่ยืนอยู่ข้างกายถึงกับหน้าเปลี่ยนสี นางตระหนักได้ทันทีว่าหนอนบ่อนไส้ไม่ได้มีเพียงแค่คนเดียว และเกมนี้... พวกมันกำลังเล่นงานท่านอ๋องถึงรากเหง้า ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้ตัวละครมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ ***พงศาวดารมีชีวิต***