กลลวงของกุนซือ

หมึกสีชาดบนแผ่นกระดาษสาเนื้อดีหยาดหยดลงเป็นรอยคล้ายหยดเลือด... เหม่ยซูเหยาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องหนังสืออันเงียบสงบ ปลายน้องเรียวขาวดุจหยกยังคงลากพู่กันจีนอย่างมั่นคง เขียนแผนผังการเคลื่อนพลปลอมๆ ลงบนแผนที่ยุทธศาสตร์แคว้นเป่ยที่กางอยู่เบื้องหน้า "เจ้าจงใจปล่อยข่าวเรื่องคลังเสบียงลับที่หุบเขาอวี้หลิงให้รั่วไหลไปทางทิศประจิม... เจ้ากำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไปแล้ว ซูเหยา" น้ำเสียงทุ้มต่ำอันเย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปีดังขึ้นจากความมืดสลัวมุมห้อง หลี่จวินหรงก้าวเท้าออกมาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำปักลายพยัคฆ์เงินสะท้อนกับแสงตะเกียงวับแวม นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองนางราวกับจะทะลวงลึกถึงก้นบึ้งจิตใจ รังสีสังหารแผ่ซ่านกดดันจนบรรยากาศรอบตัวแทบหยุดนิ่ง เหม่ยซูเหยาวางพู่กันลงอย่างช้าๆ นางแย้มยิ้มบางเบาที่มุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเยือกเย็นและความมั่นใจ ท่าทีสง่างามราวกับเซียนสตรีผู้ถือหมากกระดานใหญ่ ไม่มีทีท่าหวาดกลัวต่ออำนาจมืดที่แผ่ออกมาจากบุรุษตรงหน้าแม้แต่น้อย "ท่านอ๋องทรงกังวลเกินไปแล้วกระมังเพคะ..." นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ กิริยาท่าทางนิ่งสงบดุจผิวน้ำในบึงลึก "หุบเขาอวี้หลิงเป็นเพียงสถานที่รกร้าง หาได้มีเสบียงกรังแม้แต่เมล็ดข้าวเดียว แต่สำหรับ 'หนูสกปรก' ที่แอบซ่อนอยู่ในค่ายทหารของเรา... สถานที่แห่งนั้นย่อมเป็นเหยื่อชิ้นโตที่ปฏิเสธไม่ลง" หลี่จวินหรงหรี่ตาลงเล็กน้อย กลิ่นอายอันตรายรอบตัวเข้มข้นขึ้นจนแทบสัมผัสได้ เขาขยับกายเข้าไปใกล้ร่างบางช้าๆ จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของชาดอกเหมืองที่ติดกาย นางไม่ถอยหลังหนีแม้แต่คืบเดียว เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว ความเฉียบคมในดวงตาคู่สวยนั้นสะท้อนภาพเงาของเขาชัดเจน "เจ้ามั่นใจนักหรือว่า... คนที่ทรยศจะมีเพียงแค่คนเดียว?" หลี่จวินหรงโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบเสียงต่ำชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับพวงแก้มเนียน "หากข่าวนี้ไปถึงมืออัครมหาเสนาบดีหลี่ผ่านสายลับสองหน้า เกียรติภูมิและกองกำลังทัพหน้าทั้งหมดของข้าจะตกอยู่ในความเสี่ยง ข้าไม่อนุญาตให้ผู้ใดเอาชื่อเสียงของตระกูลหลี่มาเดิมพันเล่นสนุก... แม้แต่เจ้า" "หม่อมฉันไม่ได้กำลังเล่นสนุกเพคะ..." ซูเหยาเอ่ยเสียงหนักแน่น แววตาไหววูบด้วยความเจ็บปวดชั่วพริบตาก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม "แต่เพราะตระกูลเหม่ยของหม่อมฉันต้องล่มสลายลงด้วยเงื้อมมือของหนูสกปรกกลุ่มเดียวกันนี้... หม่อมฉันจึงต้องใช้ชีวิตของตนเองเป็นเดิมพัน เพื่อลากตัวผู้อยู่เบื้องหลังออกมาลงทัณฑ์ให้จงได้ ท่านอ๋อง... หากพระองค์ทรงระแวงฝีมือหม่อมฉัน ไฉนจึงไม่ทรงสั่งประหารหม่อมฉันเสียตั้งแต่ตอนนี้เล่าเพคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องหนังสือชั่วขณะ ทั้งสองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของกันและกัน ราวกับการประลองยุทธ์ที่ไร้ซึ่งเสียงดาบแต่เชือดเฉือนหัวใจยิ่งกว่า หลี่จวินหรงขบกรามแน่น นัยน์ตาสีดำสนิทฉายแววซับซ้อนยากหยั่งถึง เขาไม่เคยยอมให้ผู้ใดท้าทายอำนาจของตนเช่นนี้มาก่อน ทว่า... หัวใจส่วนลึกกลับเต้นระรัวอย่างแปลกประหลาด ทุกครั้งที่สตรีตรงหน้าเผชิญหน้ากับอันตรายด้วยความเด็ดเดี่ยว เขากลับรู้สึกอยากปกป้องนางไว้ใต้ร่มเงาปีกของตนอย่างโง่งอม มือหนาเอื้อมออกไปคว้าคางมนได้รูปของนางไว้แผ่วเบา นิ้วหัวแม่มือโป้ไล้ผิวแก้มเนียนอย่างถือสิทธิ์ น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อยแต่ยังคงความเยือกเย็น "เจ้ากล้าท้าทายความอดทนของข้าเกินไปแล้ว ซูเหยา... จำไว้ หากแผนการของเจ้าผิดพลาดแม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะไม่มีทางไว้หน้าผู้ใดทั้งสิ้น" "หม่อมฉันมิเคยร้องขอความเมตตาจากท่านอ๋องเพคะ..." นางตอบรับด้วยรอยยิ้มหยัน ก่อนจะปัดมือเขาออกอย่างนิ่มนวล "คืนนี้... ปลาตัวใหญ่คงจะติดเบ็ดแล้วเพคะ" ท่ามกลางความมืดมิดยามวิกาล ณ ค่ายทหารทิศประจิม เงาร่างหนึ่งในชุดดำสนิทลอบเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วดั่งภูตผี มุ่งตรงไปยังคลังเสบียงร้างที่หุบเขาอวี้หลิงตามข้อมูลที่ได้รับมาอย่างลับๆ มือเรียวใต้ถุงมือหนังคว้ากระดาษลับซ่อนไว้ในอกเสื้อเตรียมนำออกไปส่งต่อให้ผู้เป็นนาย ทว่า... ทันทีที่ก้าวเข้าไปในความมืดของคลังเสบียง แสงคบเพลิงนับร้อยก็สว่างพรึบขึ้นพร้อมกันราวกับปาฏิหาริย์! เงาร่างของทหารเกราะดำนับร้อยนายยืนล้อมรอบพื้นที่ไว้ทุกด้านอย่างไร้ช่องทางหนี ตรงกลางวงล้อมนั้น หลี่จวินหรงยืนประทับอยู่อย่างสง่างามบนหลังม้าสีดำสนิท นัยน์ตาคมกริบมองร่างที่กำลังตื่นตระหนกตกใจตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นดุจพยัคฆ์ร้ายที่รอตะครุบเหยื่อ สายลับผู้นั้นตัวสั่นเทา ค่อยๆ ดึงผ้าคลุมหน้าออก เปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงที่ทำให้เหม่ยซูเหยาซึ่งก้าวตามออกมาจากเงาไม้ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง บุคคลที่ยืนคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า... หาใช่ทหารชั้นผู้น้อยหรือสายลับจากแคว้นศัตรูไม่ แต่กลับเป็น "จ้าวฟู่" พ่อบ้านเก่าแก่ผู้รับใช้ตระกูลเหม่ยมานานกว่าสามสิบปี และเป็นผู้ที่นางไว้ใจที่สุดในการดูแลบัญชีลับทั้งหมด! "ท่านลุงจ้าว..." เสียงของเหม่ยซูเหยาสั่นเครือเป็นครั้งแรก นัยน์ตาคู่สวยเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดและไม่อยากเชื่อสายตา จ้าวฟู่เงยหน้าขึ้น มองคุณหนูของตนด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยวและแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยา ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น "ฮ่าๆๆ... คุณหนู ในที่สุดท่านก็เลือกเดินลงหลุมพรางที่ท่านขุดขึ้นมาเอง!" ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์อันเข้มข้นนี้ไปพร้อมกันนะครับ