งานเลี้ยงลวง

เสียงจอกสุราทองคำกระทบโต๊ะหยกขาวดัง “กริ๊ง” แผ่วเบา ทว่าก้องกังวานเสียยิ่งกว่าเสียงกลองศึกในสนามหลวง ณ ตำหนักไท่เหออันโอ่อ่าตระการตา แพรพรรณปักดิ้นทองระยิบระยับสะท้อนกับแสงคบเพลิงนับร้อย กลิ่นอายของกำยานจันทน์หอมลอยอวลผสมกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาจากอำนาจมืดเบื้องหลังราชสำนัก งานเลี้ยงรับรองในค่ำคืนนี้หาใช่การสังสรรค์อันรื่นรมย์ หากแต่เป็นสนามประลองที่ไร้ซึ่งเสียงดาบ ทว่าคมกริบยิ่งกว่าศาสตราวุธใดในแผ่นดิน “ฮ่องกงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี” เสียงสรรเสริญเยินยอดังขึ้นเป็นระลอก ทว่าไม่มีผู้ใดในที่นี้ล่วงรู้เลยว่า ภายใต้รอยยิ้มอันแย้มพรายบนใบหน้าของเหล่าขุนนางและองค์ชายแต่ละพระองค์ ซ่อนไว้ซึ่งศาสตราพิษที่พร้อมจะปลิดชีพผู้เผลอไผลได้ทุกเมื่อ หลี่จวินหรง ประทับนิ่งสนิทอยู่บนเก้าอี้ไม้พะยูงแกะสลักลวดลายพยัคฆ์ทะยานฟ้า พระองค์ไม่แม้แต่จะชายตาแลจอกสุราตรงหน้า นัยน์ตาคู่นคมกริบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกกวาดมองทั่วท้องพระโรง รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากพระวรกายสูงใหญ่ทำให้ไม่มีขุนนางคนใดกล้าสบตาโดยตรง ความโดดเดี่ยวและเยือกเย็นนั้นคือเกราะคุ้มAกันที่ไม่มีผู้ใดเจาะทะลวงได้... ยกเว้นเสียแต่สตรีผู้ประทับอยู่ ณ เบื้องพระพักตร์ในฐานะกุนซือรับเชิญ เหม่ยซูเหยา ซ่อนโฉมหน้าอันงดงามล่มเมืองไว้ภายใต้หน้ากาลไม้แกะสลักรูปจิ้งจอกเงิน อาภรณ์ผ้าไหมปักลายเมฆสีนิลขับเน้นให้ร่างระหงดูสง่างามและลึกลับในคราเดียวกัน นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวภายใต้แขนเสื้อกว้างกำลังหมุนจอกชาอุ่นๆ ในมืออย่างเชื่องช้า ทว่าสมองกลับหมุนวนเร็วยิ่งกว่าพายุ “ท่านอ๋องทรงประทับเงียบขรึมเช่นนี้ เกรงว่าสุราในตำหนักไท่เหอคงจะรสชาติไมjถูกพระโอษฐ์กระมัง” เสียงทุ้มนุ่มทว่าแฝงความเย้ยหยันดังขึ้นจากเบื้องขวา องค์ชายรองผู้ทะเยอทะยานแย้มสรวลกว้าง จอกสุราในมือถูกยกขึ้นผงกศีรษะให้หลี่จวินหรงอย่างท้าทาย หลี่จวินหรงมิได้ขยับพระoองค์ ทรงเพียงแต่ปรายพระเนตรมองเล็กน้อย ก่อนจะตรัสด้วยพระสุรเสียงราบเรียบดั่งสายน้ำนิ่งสนิท “สุราในวังหลวงมีรสชาติเช่นไร ย่อมไม่สู้เลือดของสุนัขรับใช้ที่บังอาจลอบกัดลับหลังหรอกกระมัง พ่ะย่ะค่ะ องค์ชายรอง” บรรยากาศในท้องพระโรงพลันเย็นเยียบลงทันตาเห็น รอยยิ้มบนพระพักตร์ขององค์ชายรองแข็งค้าง ขุนนางหลายคนถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครกล้าหายใจแรง ในจังหวะนั้นเอง เหม่ยซูเหยาขยับตัวเล็กน้อย เสียงเครื่องประดับหยกกระทบกันเบาๆ ทำลายความเงียบ นางยกจอกชาขึ้นจิบเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่ซ่อนความเฉียบคมไว้ทุกอณูคำ “ท่านอ๋องตรัสหยอกเย้าแรงเกินไปแล้วเพคะ... แต่อันที่จริง สุราจอกนี้หากดื่มโดยไร้ซึ่งความระแวง ก็อาจกลายเป็นน้ำผึ้งอาบยาพิษได้เช่นกัน หม่อมฉันเพียงแต่คิดว่า ค่ำคืนนี้ดวงดาวบนท้องฟ้าช่างแปลกประหลาดนัก ดาวประธานเมืองกำลังถูกกลุ่มเมฆหมอกหนาทึบบดบัง เกรงว่ารุ่งสางวันพรุ่งนี้ แผ่นดินตงงายอาจต้องเปลี่ยนสีเสียแล้วกระมังเพคะ” คำกล่าวเปรียบเปรยอันลึกซึ้งนี้ ทำให้ฮ่องกงที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรต้องหรี่พระเนตรลง ทรงทราบดีว่ากุนซือสวมหน้ากากผู้นี้ไม่ได้เอ่ยวาจาเหลวไหล นางกำลังเตือนถึงแผนการลอบปลงพระชนม์และยึดอำนาจที่กำลังจะเกิดขึ้นในยามวิกาลนี้ สายตาของหลี่จวินหรงเลื่อนมาสบกับสายตาของเหม่ยซูเหยาผ่านช่องว่างของหน้ากาก แม้จะไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก ทว่าความเข้าใจอันลึกซึ้งและหนักแน่นดั่งหินผากลับส่งผ่านความเงียบงันนั้น ทั้งสองคนต่างรู้ดีว่า นี่คือเดิมพันด้วยชีวิตและราชบัลลังก์ หากก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียว ศีรษะย่อมหลุดจากบ่า ทันใดนั้น ขันทีเฒ่าผู้หนึ่งก็ซอยเท้าก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ถาดไม้ลงรักปิดทองในมือสั่นเทา บนนั้นมีราชโองการลับฉบับหนึ่งที่ประทับด้วยตราประทับหยกประจำพระองค์ ซึ่งถูกส่งมาท่ามกลางความมืดมิดยามวิกาล “กราบทูล... มีพระราชโองการด่วนจากแดนประจิม... กองทัพพยัคฆ์ทมิฬของท่านอ๋องถูก... ถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ! และตอนนี้กองกำลังรักษาพระองค์ได้ปิดล้อมตำหนักไท่เหอไว้หมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทั่วท้องพระโรง องค์ชายรองแย้มยิ้มอย่างผู้กำชัยชนะในกำมือ ทว่าในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง หลี่จวินหรงกลับแย้มพระสรวลเยือกเย็นออกมาเป็นครั้งแรก ดวงพักตร์คมคายฉายแววดุร้ายดั่งพยัคฆ์หนุ่มที่รอคอยเหยื่อเดินเข้าปากถ้ำมานาน เหม่ยซูเหยาวางจอกแช่ชาลงอย่างนุ่มนวล นางลุกขึ้นยืนช้าๆ ประสานมือคำนับพร้อมรอยยิ้มใต้หน้ากากที่ไม่มีใครมองเห็น “ฝ่าบาท... เกรงว่าพระราชโองการฉบับนี้ คงจะเขียนขึ้นโดยมือที่กำลังจะขาดออกจากร่างในอีกไม่ช้านี้แล้วกระมังเพคะ” สิ้นเสียงของนาง ประตูทองคำบานมหึมาของตำหนักไท่เหอก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นนับพันของทหารเกราะดำที่ก้าวเข้ามาล้อมรอบพวกมันไว้ทั้งหมด! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์อันเข้มข้นนี้ไปพร้อมกันนะครับ