ความลับใต้เงาจันทร์

คราบโลหิตบนผืนปฐพีเมื่อสิบปีก่อน มิได้จางหายไปตามกาลเวลา หากแต่ซึมลึกสถิตอยู่ ณ ห้วงลึกแห่งความทรงจำของผู้รอดชีวิต ดั่งรอยแผลเป็นที่ฝังรากลึกในเนื้อเยื่อ เมื่อลมหายใจยังคงอยู่ ความแค้นย่อมมิอาจเลือนราง เปลวเพลิงสีชาดจากตะเกียงน้ำมันสำริดไส้หอมหมื่นลี้วับแวมสั่นไหวตามแรงลมราตรีที่ลอดผ่านบานหน้าต่างแกะสลักลวดลายเมฆมงคล กลิ่นอายความเย็นเยียบของค่ำคืนในฤดูสารทจีนแผ่ซ่านเข้ามาในตำหนักบูรพา ทว่าความหนาวเหน็บภายนอกนั้นยังมิอาจเทียบเท่าความเยือกเย็นในแววตาของหลี่จวินหรง ท่านอ๋องหนุ่มผู้กุมอำนาจกองทัพพยัคฆ์ประจิมประทับนิ่งอยู่บนเก้าอี้พนักสูงไม้ฮวาหลี นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวราตรีคู่นั้นมิได้ละไปจากร่างของสตรีที่นั่งอยู่เบื้องหน้า—เหม่ยซูเหยา กุนซือผู้ซ่อนเร้นโฉมหน้าภายใต้หน้ากากหยกขาวและอาภรณ์บัณฑิตสีเทากลางเก่ากลางใหม่ บัดนี้ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคยตวัดพู่กันวางแผนกลยุทธ์ในสนามรบ กลับกำลังรินน้ำชาดอกเบญจมาศลงในจอกกระเบื้องเคลือบตระกูลกวนอย่างเชื่องช้า สุ้มเสียงกังวานใสทว่าราบเรียบราวน้ำในบึงลึกเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "ท่านอ๋องทรงสงสัยในที่มาของข้ามาโดยตลอด... ถึงเวลาแล้วกระมังที่พระองค์ควรสดับฟังเรื่องเล่าจากซากปรักหักพัง" หลี่จวินหรงแค่นเสียงในลำคอเบาๆ คล้ายรอยยิ้มเยาะหยันที่ส่งไม่ถึงดวงตา เรียวิวกำยำประสานเข้าหากันบนตัก "ตระกูลเหม่ยแห่งเจียงหนานถูกกวาดล้างจนสิ้นชื่อด้วยข้อหากบฏเมื่อสิบปีก่อน ราชโองการจากท้องพระโรงประกาศิตไว้ชัดเจน ทรัพย์สินถูกริบ บุรุษถูกประหาร สตรีถูกเนรเทศเป็นทาสค่ายพักแรม... เจ้าเป็นใครกันแน่ เหตุใดจึงรู้เรื่องราวภายในค่ายทหารและกลยุทธ์ลับของราชสำนักดีเสียยิ่งกว่าขุนนางผู้ใหญ่?" ซูเหยายกจอกชาขึ้นจรดริมฝีปาก นางมิได้รีบร้อนดื่ม ปล่อยให้ไออุ่นลอยกรุ่นขึ้นมาบังใบหน้าที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากหยก "ราชโองการเป็นผู้ขีดเขียนความจริง ทว่าประวัติศาสตร์ที่แท้จริงมักถูกเขียนด้วยเลือดของผู้บริสุทธิ์... ท่านอ๋องทรงเชื่อหรือพ่ะย่ะค่ะ ว่าไฟโหมกระหน่ำเผาผลาญจวนอัครเสนาบดีเหม่ยในคืนนั้น เกิดจากการทรยศต่อแผ่นดินจริง?" บรรยากาศภายในห้องทรงอักษรพล J ดิ่งลงวูบ ราวกับอากาศถูกสูบออกจนหมดสิ้น หลี่จวินหรงหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีสังหารแผ่ซ่านออกจากร่างโดยไม่รู้ตัว แม้เขาจะเยาว์วัยกว่าในคืนโศกนาฏกรรมนั้น แต่กลิ่นอายคาวเลือดและเพลิงกัลป์ยังคงฝังแน่นในความทรงจำ เหตุการณ์กบฏตระกูลเหม่ยเป็นรอยด่างพร้อยในประวัติศาสตร์ที่แม้แต่ฮ่องเต้ยังไม่กล้าเอ่ยถึง แล้วเหตุใดกุนซือผู้นี้จึงกล้าขุดคุ้ยมันขึ้นมากลางดึกสงัดเช่นนี้ "เจ้ากำลังจะบอกอะไรข้า" สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยลอดไรฟัน ดุดันและอันตราย เหม่ยซูเหยาวางจอกแผ่วเบา เสียงกระทบกับโต๊ะไม้ดังขึ้นกังวานในความเงียบ นางค่อยๆ เอื้อมมือไปปลดสายผูกหน้ากากหยกขาวออกช้าๆ แสงไฟวับแวมจากตะเกียงสาดส่องกระทบกับเสี้ยวหน้าด้านข้างที่เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดดั่งหยกเนื้อดี ทว่าสิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือรอยแผลเป็นจางๆ ที่ลากยาวจากหางคิ้วขวาลงมาถึงกกหู เป็นหลักฐานอันชัดเจนจากคมดาบในอดีต ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริก ทว่าเด็ดเดี่ยวและเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตวิญญาณมานานแรมปี "คืนนั้น... มิใช่การปราบกบฏพ่ะย่ะค่ะ" ซูเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย ก่อนจะกลับมามั่นคงดังเดิม "แต่เป็นการฆ่าตัดตอนเพื่อปิดปากตระกูลเหม่ย ผู้ที่อยู่เบื้องหลังการสังหารหมู่มิใช่ใครอื่น... คือคนคนเดียวกับที่กำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรในปัจจุบัน และผู้ที่ส่งทัพหน้าเข้าปิดล้อมจวนในคืนนั้น ก็คือโลหิตเชื้อสายเดียวกับพระองค์เอง—เสด็จอาของท่านอ๋อง" ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ หลี่จวินหรงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำแผ่แรงกดดันมหาศาลจนผ้าม่านปลิวไสว นัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนโกรธเกรี้ยว ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวถูกเปิดเผยออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ข้อมูลนี้หากรั่วไหลออกไปแม้แต่น้อย แผ่นดินต้าเหลียงจะลุกเป็นไฟในชั่วข้ามคืน "เจ้าบังอาจนัก!" หลี่จวินหรงก้าวเข้าไปประชิดตัวนางในพริบตา มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวบาง บีบแน่นจนซูเหยาต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด ทว่านางมิได้ถอยหนี กลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนเงาของท่านอ๋องผู้เยือกเย็น ทว่าดุดันราวกับพยัคฆ์ร้ายที่ถูกกระตุ้นสัญชาตญาณดิบ "หากข้าพูดเท็จแม้แต่คำเดียว ขอให้ฟ้าผ่าตายตกตามกัน" ซูเหยาแค่นยิ้มหยันให้กับโชคชะตา "ท่านอ๋องทรงคิดว่าเหตุใดพระองค์จึงถูกผลักไสให้ไปชายแดนประจิมนานนับสิบปี? เหตุใดกองทัพพยัคฆ์ของพระองค์จึงถูกตัดเสบียงและลดทอนกำลังพลอยู่เสมอ? เพราะพวกมันหวาดกลัว... หวาดกลัวว่าสัจธรรมในคืนนั้นจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอย่างไรเล่าพ่ะย่ะค่ะ!" ความใกล้ชิดทำให้ทั้งคู่ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน กลิ่นอายบุรุษเพศที่เยือกเย็นและดุดันผสมผสานกับกลิ่นหอมจางๆ จากกายของสตรีผู้กุมความลับแห่งแผ่นดิน หลี่จวินหรงจ้องมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของนาง สมองประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา การเคลื่อนไหวของราชสำนัก การลอบสังหารที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า และท่าทีแปลกประหลาดของขุนนางฝ่ายอักษร ทุกอย่างเริ่มต่อจิ๊กซอว์เข้าหากันอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคายดังขึ้นที่ระเบียงทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนก้องขององครักษ์ประจำตำหนัก "มีมือสังหาร! คุ้มกันท่านอ๋อง!" ปึง! ประตูกระดาษน้ำมันถูกกระแทกเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ลูกศรอาบยาพิษนับร้อยดอกแหวกอากาศพุ่งตรงเข้ามาปักลงบนผนังไม้และเสาตำหนักจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย เงาร่างสีดำทมิฬนับสิบคนสวมชุดนักฆ่าราตรี พกพาอาวุธครบมือพุ่งทะยานเข้ามาจากช่องหน้าต่างพร้อมกันราวกับฝูงกา หลี่จวินหรงผลักร่างของซูเหยาไปหลบด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชักกระบี่ประจำกายออกจากฝัก แสงประกายสีเงินวาววับสะท้อนกับแสงจันทร์ รังสีสังหารแผ่พุ่งออกรอบทิศทาง "อารักขากุนซือเหม่ย!" ท่านอ๋องคำรามลั่นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งขั้วโลก ทว่า ในขณะที่คมกระบี่ของหลี่จวินหรงกำลังจะปะทะเข้ากับคมดาบของมือสังหารคนแรก หัวหน้านักฆ่าผู้หนึ่งกลับโยนวัตถุทรงกลมปริศนาเข้ามากลางห้อง มันตกกระทบพื้นแล้วแตกออก กลุ่มควันสีม่วงเข้มพวยพุ่งขึ้นปกคลุมทั่วบริเวณทันที กลิ่นหอมหวานประหลาดลอยเข้าจมูก พร้อมกับอาการวิงเวียนศีรษะที่จู่โจมเข้ามาอย่างรวดเร็ว ซูเหยาเบิกตากว้างเมื่อสูดดมควันนั้นเข้าไป นางพยายามจะตะโกนเตือน "ท่านอ๋อง ระวัง... นั่นคือยา..." คำเตือนยังไม่ทันหลุดจากริมฝีปาก ร่างของนางก็เซถลาด้วยพิษของควันประหลาด หลี่จวินหรงซึ่งตวัดกระบี่สังหารมือสังหารล้มลงไปสามคนในพริบตา หันกลับมาคว้าตัวนางไว้ได้ทัน ทว่าเมื่อเขาสบตากับซูเหยา เขากลับพบว่าสตรีในอ้อมแขนกำลังหมดสติไปพร้อมกับลมหายใจที่แผ่วเบา ท่ามกลางกลุ่มควันสีม่วงที่ยังคงคละคลุ้ง เงาร่างสุดท้ายที่ก้าวเข้ามาทางประตูหน้ามิใช่ร่องรอยของนักฆ่าทั่วไป หากแต่เป็นบุรุษในอาภรณ์ปักลายมังกรห้าเล็บสีทองอร่าม ผู้ซึ่งแย้มสรวลอย่างเยือกเย็นและถือราชโองการลับฉบับใหม่ล่าสุดไว้ในมือ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคืนอันมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ