ศัตรูที่มองไม่เห็น

รอยหมึกสีชาดบนแผ่นกระดาษสาเนื้อดีหยดลงกระทบผิวโต๊ะไม้จันทน์หอมช้าๆ ดั่งเสียงนาฬิกาแห่งความตายที่นับถอยหลัง เหม่ยซูเหยาปักปิ่นหยกขาวลงบนมวยผมอย่างไม่รีเวลานัก ปลายน้องเรียวบางภายใต้แขนเสื้อผ้าแพรต่วนสีนิลทอดสายตาไปยังม้วนคัมภีร์ลับที่เพิ่งถูกส่งผ่านเงื้อมมือของสายลับพรรคกระเรียนขาว รอยประทับตราครั่งรูปพยัคฆ์ซ่อนลายกิ่งหลิวบนซองจดหมายนั้น ไม่เพียงแต่บ่งบอกถึงที่มาอันดำมืด หากแต่ยังสั่นคลอนรากฐานของราชสำนักที่นางเฝ้าเพียรปกป้องมาตลอดหลายราตรี "เจ้ามั่นใจแค่ไหนว่าร่องรอยนี้ไม่ได้ถูกจงใจทิ้งไว้ให้เราตามเก็บ" เสียงทุ้มต่ำราวกับน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทรงอักษร หลี่จวินหรงก้าวออกมาจากเงาจันทร์ สรรพอาวุธประจำกายสะท้อนประกายวาบวับภายใต้แสงตะเกียงน้ำมันหอมกรุ่น นัยน์ตาคมกริบดุจพยัคฆ์หนุ่มจ้องมองแผ่นหลังบอบบางของนางด้วยความระแวดระวัง ทว่าลึกซึ้งในความห่วงใยที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น ซูเหยาไม่หันกลับไปมองทันที นางเพียงแต่ยกถ้วยชาเคลือบสีไข่ไก่ขึ้นจรดริมฝีปาก กลิ่นชาผู่เอ๋อร์เก่าแก่ลอยกรุ่นตัดกับกลิ่นอายคาวเลือดที่ยังคงจางอยู่ในบรรยากาศ "ท่านอ๋องทรงตรัสถามราวกับไม่รู้จักวิสัยของสุนัขจิ้งจอก" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึก "เบาะแสที่บังเอิญเกินไป ย่อมไม่ใช่ความบังเอิญ... แต่การที่มันชี้ตรงไปยังตระกูลอวี้ ย่อมหมายความว่ามีคนผู้หนึ่งต้องการให้เราเปิดศึกนองเลือดในราชสำนักเสียก่อนที่ฤดูสารทจะมาถึง" หลี่จวินหรงหรี่ตาลงเล็กน้อย ก้าวเข้ามาประชิดเบื้องหลังนางอย่างเงียบเชือก กลิ่นกายบุรุษอันคุ้นเคยและไอร้อนจากสนามรบโชยปะทะนาสิกจนซูเหยาต้องผ่อนลมหายใจยาว นิ้วมือแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าเอื้อมมารับม้วนกระดาษในมือของนางไปพลิกดู ปลายนิ้วของเขาสัมผัสโดนผิวเนื้อนางแผ่วเบา ทว่ากลับทำให้หัวใจของยอดกุนซือสาวกระตุกวูบอย่างควบคุมไม่ได้ "เจ้ากำลังเล่นกับไฟ ซูเหยา" น้ำเสียงของท่านอ๋องแหบพร่าลงเล็กน้อยยามโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหู "หากเบื้องหลังความวุ่นวายครั้งนี้คือเงาหัวหน้าสำนักเงาทมิฬผู้เป็นสุนัขรับใช้คนสนิทของไทเฮา การที่เราสาวตามรอยนี้ไป มีแต่จะนำพาตระกูลเหม่ยของเจ้าที่เหลือรอดไปสู่ลานประหารเร็วยิ่งขึ้น" "แล้วจะให้หม่อมฉันนิ่งดูดายปล่อยให้แผ่นดินลุกเป็นไฟเพื่อแลกกับการมีชีวิตรอดอย่างน่าสมเพชหรือเพคะ?" ซูเหยาหมุนตัวกลับเผชิญหน้ากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตาดำขลับประกายความมุ่งมั่นดั่งเพชรน้ำเอกที่เจียระไนด้วยหยาดน้ำตาและคราบเลือด "ท่านอ๋องทรงกุมกองทัพพยัคฆ์ประจิม ทรงมีอำนาจสะเทือนฟ้าดิน แต่ท่านกลับไร้ซึ่งอิสระในการปกป้องคนที่ท่านรัก... เช่นเดียวกับหม่อมฉันที่มีเพียงมันสมองและแผนการเหล่านี้เป็นอาวุธเดียวในการทวงคืนความยุติธรรม" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอักษรชั่วขณะ มีเพียงเสียงเปลวไฟในตะเกียงที่ปะทุเบาๆ หลี่จวินหรงจ้องมองดวงหน้าเนียนละเอียดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นของบัณฑิต นัยน์ตาที่เคยไร้ความรู้สึกกลับไหววูบดั่งผิวน้ำยามพายุ2สวบผ่าน มือหนายื่นออกไปกุมแก้มเนียนของนางไว้แผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นและทะนุถนอมขัดแย้งกับฉายา 'แม่ทัพมัจจุราช' อย่างสิ้นเชิง "ต่อให้แผ่นดินนี้จะล่มสลายลงต่อหน้า ข้าก็จะไม่ยอมให้ใครพรากเจ้าไปจากสายตาของข้าเป็นครั้งที่สอง" คำพูดนั้นมิใช่เพียงคำหวานหยดย้อย หากแต่เปี่ยมด้วยสัตยาบันอันหนักแน่นดั่งขุนเขา ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความอาลัยอาวรณ์และพันธะสัญญาอันลึกซึ้ง เสียงเคาะประตูด้านนอกสามครั้งตามรหัสลับก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ ร่างขององครักษ์เงาพุ่งพรวดเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าด้วยเนื้อตัวที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดฝนและกลิ่นคาวเลือดที่สดใหม่ "ทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์หนุ่มละล่ำละลักรายงานด้วยความตื่นตระหนก "ขบวนเสด็จลับขององค์รัชทายาทที่เดินทางกลับจากชายแดน... ถูกซุ่มโจมตีโดยกองกำลังสวมหน้ากากเหล็ก ณ หุบเขาผาอัสนี เมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน..." หลี่จวินหรงผละออกจากซูเหยาในพริบตา รังสีสังหารแผ่ซ่านออกจากร่างของเขาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น ซูเหยาหน้าถอดสีลงเล็กน้อย สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างรวดเร็ว หุบเขาผาอัสนี... เส้นทางนั้นเป็นเส้นทางลับที่มีเพียงคนในราชสำนักไม่เกินสามคนเท่านั้นที่ล่วงรู้! "ใครเป็นผู้ลงมือ?" ท่านอ๋องเอี้ยนอ๋องถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี องครักษ์เงากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "1 ในผู้รอดชีวิตที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส... ทิ้งหลักฐานชิ้นสุดท้ายก่อนสิ้นใจไว้พ่ะย่ะค่ะ... มันคือ... ป้ายหยกประจำตัวของ 'แม่ทัพหลี่' ผู้เป็นอาแท้ๆ ของท่านอ๋องเอง!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคืนอันมืดมิดนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ *พงศาวดารมีชีวิต*