ความเย็นชาที่สั่นคลอน

"กลยุทธ์ที่ท่านซ่อนไว้ในค่ายกลอัคคีผลาญภพเมื่อคืนวาน... หากไม่ใช่เพราะข้าพลิกตำราพิชัยสงครามฉบับหลวงบทที่เจ็ดทันเวลา ป่านนี้กองทัพพยัคฆ์ทมิฬคงมอดไหม้กลายเป็นเถ้าธุลีไปครึ่งกองพลแล้วกระมัง กุนซือเหม่ย" สุ้มเสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนน้ำแข็งที่เสียดสีกันดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องทรงอักษรที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายกำยานไม้กฤษณา หลี่จวินหรงมิได้เงยหน้าขึ้นจากแผนที่ยุทธศาสตร์ตรงหน้า ดวงเนตรคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจับจ้องเพียงรอยหมึกบนแผ่นกระดาษสา ทว่ารัศมีกดดันอันเยือกเย็นและดุร้ายที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่กลับทำให้บรรยากาศภายในห้องลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก เหม่ยซูเหยาในชุดคลุมบัณฑิตสีเทาเข้มสะท้อนแสงตะเกียงวับแวม นางมิได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวงามที่ซ่อนอยู่ภายใต้แขนเสื้อกว้างประสานกันอย่างสำรวม นางเพียงระบายยิ้มบางเบาที่มุมปาก ราวกับกำลังมองดูเด็กน้อยเล่นสนุก มากกว่าจะเผชิญหน้ากับท่านอ๋องผู้มีอำนาจชี้เป็นชี้ตายผู้คนนับแสน "ท่านอ๋องทรงตรัสเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ" สุ้มเสียงราบเรียบ ทุ้มนุ่มกังวานราดรดลงบนความตึงเครียด "ตำราพิชัยสงครามมีไว้เพื่อพลิกแพลง หาใช่มีไว้เพื่อท่องจำตามตัวอักษรไม่ หากท่านมัวแต่ยึดติดกับตำราหลวง เกรงว่าสนามรบเบื้องหน้าคงไม่เหลือแม้แต่กระดูกให้ท่านฝัง" คำพูดที่สามหับเช่นนั้น หากเป็นผู้อื่นคงหัวขาดจากบ่าไปนานแล้ว แต่สำหรับหลี่จวินหรง เขากลับชะงักปลายพู่กันในมือ รอยหมึกสีดำเข้มซึมลามเป็นวงกว้างบนกระดาษราคาแพง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่กุนซือหนุ่มผู้นี้บังอาจต่อปากต่อคำกับเขาด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับไม่กลัวตาย ทว่ายามเมื่อดวงเนตรภายใต้หน้ากากครึ่งซีกคู่นั้นชำเลืองมองมา มันกลับมีความลึกล้ำบางอย่างที่ดึงดูดสายตาของเขาให้ติดตรึงอย่างน่าประหลาด หลี่จวินหรงค่อยๆ วางพู่กันลง เขาเงยหน้าขึ้นจ้องมองร่างโปร่งระหงที่ยืนสง่านิ่งอยู่เบื้องหน้า แสงไฟวับแวมจากตะเกียงสำริดขับให้ใบหน้าภายใต้หน้ากากเหล็กสีเงินดูคมคายเย้ายวนใจอย่างน่าประหลาด สัญชาตญาณของแม่ทัพผู้ผ่านศึกมาโชกโชนบอกเขาว่า เบื้องหลังท่าทีเยือกเย็นและคำพูดเฉียบคมราวกับใบมีดนี้ มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่... ความลับที่อาจสั่นคลอนรากฐานของแคว้น หรือแม้แต่หัวใจที่ด้านชาของเขาเอง "เจ้าเป็นใครกันแน่... ซูเหยา" หลี่จวินหรงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้ชุดคลุมผ้าไหมปักลายพยัคฆ์ทะยานก้าวเข้าไปประชิดตัวนางทีละน้อย กลิ่นอายบุรุษเพศอันทรงอำนาจและกลิ่นอายเลือดจางๆ ที่ติดตัวมาจากการศึกโถมเข้าใส่จนคนตัวเล็กต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ข้าเป็นเพียงกุนซือต้อยต่ำผู้หนึ่งที่ฮ่องเต้ส่งมาช่วยราชกิจของท่านอ๋อง..." นางตอบเสียงเรียบ แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัดเมื่อร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมาใกล้จนเงาของเขากลืนกินร่างนางจนมิด "คนต้อยต่ำที่กล้าอ่านใจข้าทะลุปรุโปร่ง และกล้าใช้ชีวิตของคนครึ่งกองพลมาเดิมพันเพื่อพิสูจน์กลยุทธ์อย่างนั้นหรือ?" หลี่จวินหรงยื่นมือหนาออกไปหมายจะกระชากหน้ากากเงินคู่นั้นให้หลุดออก เพื่อดูให้ประจักษ์ว่าภายใต้หน้ากากกากปราชญ์นี้ ซ่อนใบหน้าเช่นไรไว้กันแน่ ทว่า เหม่ยซูเหยามิได้หลบเลี่ยง ปลายนิ้วเรียวยาวของนางกลับเอื้อมขึ้นมาแตะข้อมือแกร่งของเขาไว้ได้อย่างแม่นยำราշกับล่วงรู้การเคลื่อนไหว สัมผัสเย็นเยียบจากปลายนิ้วของนางส่งผ่านลงบนผิวเนื้อของเขา ทำให้หลี่จวินหรงต้องชะงักงัน ดวงตาสบประสานกันในระยะประชิด ท่ามกลางความเงียบที่ดังก้องจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น "หากท่านอ๋องทรงรีบร้อนเปิดดูไพ่ใบสุดท้ายในมือของข้าตอนนี้ เกรงว่าเกมกระดานนี้คงจะน่าเบื่อเกินไป... ท่านว่าจริงไหมพ่ะย่ะค่ะ?" นางกระซิบแผ่วเบา ริมฝีปากบางเฉียบขยับอยู่ห่างจากปลายคางของเขาเพียงคืบ กลิ่นหอมประหลาดคล้ายดอกเหมยในฤดูหนาวโชยแตะนาสิก ปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างที่หลี่จวินหรงไม่เคยประสบพบเจอมาตลอดหลายปีแห่งการฆ่าฟัน ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูดำทึบ ตามด้วยเสียงรายงานด้วยความตื่นตระหนกขององครักษ์เงา "เรียนท่านอ๋อง! มีพระราชโองการด่วนจากเมืองหลวง... สั่งให้ท่านปลดประจำการกองพลพยัคฆ์ทมิฬภายในสามวัน และมอบตราแม่ทัพให้แก่..." ยังไม่ทันที่องครักษ์จะรายงานจบ หลี่จวินหรงก็ผละตัวออกจากเหม่ยซูเหยาอย่างรวดเร็ว ดวงเนตรคมกราดแปรเปลี่ยนเป็นความดุร้ายราวดังพยัคฆ์ล่าเหยื่อ รังสีสังหารแผ่กระจายไปทั่วห้องจนอากาศแทบแข็งตัว ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เขากำลังจะหันไปรับราชราชโองการนั้นเอง เหม่ยซูเหยาที่ยืนอยู่เบื้องหลังกลับยกย่องมุมปากขึ้นอย่างไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น... รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความลึกลับและกลิ่นอายของการแก้แค้นที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์และกลยุทธ์อันล้ำลึกนี้ร่วมกันนะครับ