ราชสำนักสั่นคลอน

“จดหมายฉบับนั้น… หมึกยังไม่ทันแห้งสนิทดีด้วยซ้ำ พวกมันก็รีบส่งสาส์นปลุกผีขึ้นมาจากหลุมแล้วหรือ” น้ำเสียงของหลินซูเหยาเรียบสนิท ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสลมหนาวเหน็บที่บาดลึกถึงกระดูก นางยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้จันทน์แดง แสงเทียนสีส้มสั่นไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านหน้าต่างแกะสลักลวดลายมงคล กระดาษสาเนื้อหยาบในมือองครักษ์เงาคือชนวนเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญราชสำนักต้าเฉินให้เป็นจุล ข่าวลือเรื่องกบฏที่ถูกก섬อขึ้นอย่างแนบเนียนกำลังแพร่สะพัดดั่งไฟลามทุ่ง จากหุบเขาชายแดนสู่กำแพงวังหลวงชั้นใน และเป้าหมายของพวกมันมีเพียงหนึ่งเดียว คือการตัดหัวใจของชินอ๋องผู้กุมอำนาจทหารทั่วหล้า เซียวจิ้งเหยียนมิได้เอ่ยคำใด ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรทองดุดันยืนตระหง่านอยู่ริมหน้าต่าง สายตาคมกริบดั่งพญาอินทรีทอดมองออกไปในความมืดมิดเบื้องล่าง ความเงียบงันระหว่างพวกเขานั้นหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าขุนเขา ทว่าในความเงียบนั้นกลับมีกระแสความเชื่อใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ เขารู้ดีว่าหมากตานี้ถูกเดินขึ้นเพื่อต้อนให้เขาจนมุม แต่พวกมันกลับลืมคิดไปว่า… หมากที่พวกมันกำลังเหยียบย่ำอยู่นั้นหาใช่เบี้ยกระจอก หากแต่เป็นพยัคฆ์ร้ายที่รอเวลาขย้ำเหยื่อต่างหาก “พวกมันต้องการให้ท่านอ๋องเคลื่อน1กำลังพลไปทางเหนือเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์” หลินซูเหยาก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่เกรงกลัวรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของชายหนุ่ม นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวแตะลงบนแผ่นกระดาษเบาๆ “แต่หากท่านเคลื่อนพล… กองกำลังพิทักษ์เมืองหลวงจะถูกสับเปลี่ยน และพระราชอาสน์ของฮ่องเต้จะตกอยู่ในกำมือของเสนาบดีหลี่ทันที นี่คือกับดักซ้อนกับดักที่แยบยลยิ่ง” เซียวจิ้งเหยียนหันกลับมามองสตรีตรงหน้า ดวงตาคู่นั้นไหววับด้วยประกายความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง เขายื่นมือหนาออกไปกุมมือเรียวเย็นเฉียบของนางไว้แน่น ราวกับต้องการถ่ายทอดความอบอุ่นท่ามกลางลมหนาวที่เหน็บหนาวที่สุดในรอบทศวรรษ “แล้วเจ้าเล่า… คิดว่าเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมันคือสิ่งใดกันแน่ ซูเหยา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน ผิดกับภาพลักษณ์ชินอ๋องผู้เลือดเย็นในสายตาคนนอกลิบลับ “เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่ชีวิตของท่าน… แต่เป็นความไว้วางใจของโอรสสวรรค์” หลินซูเหยาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาดุดันและเปี่ยมด้วยปัญญาทำให้หัวใจของเซียวจิ้งเหยียนกระตุกวูบ “เมื่อความหวาดแระสระซึมซับเข้าสู่พระFหทัย ความระแวงจะทำหน้าที่เป็นกั่นดาบที่คมที่สุด และในยามนั้น… ข้าผู้เป็นชายาที่ท่านเพิ่งประกาศหย่าขาด จะกลายเป็นหมากตัวแรกที่ถูกส่งขึ้นเขียงเพื่อสังเวยความสงบเรียบร้อยของแผ่นดิน” คำพูดของนางเฉียบคมดั่งใบมีดที่อาบยาพิษ ทว่ามันคือความจริงอันโหดร้ายที่ปฏิเสธไม่ได้ ในยามที่ราชสำนักสั่นคลอนและบัลลังก์มังกรสั่นสะเทือน สตรีที่ไร้ซึ่งอำนาจสนับสนุนอย่างนางย่อมเป็นเหยื่ออันโอชะของเหล่าขุนนางกังฉิน ทว่า… เซียวจิ้งเหยียนกลับกระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อฟ้าดินและโชคชะตา “ในเมื่อพวกมันอยากให้เจ้าเป็นเหยื่อ… ข้าก็จะแสดงให้พวกมันเห็นว่า เหยื่อตัวนี้มีเขี้ยวเล็บที่แหลมคมยิ่งกว่าพยัคฆ์ป่าเสียอีก” เขาดึงร่างบางเข้ามาสู่อ้อมอกกว้างอย่างแนบแน่น กลิ่นอายบุรุษและกลิ่นจันทร์หอมจางๆ จากตัวนางช่วยสงบคลื่นอารมณ์อันบ้าคลั่งในอกของเขาได้เป็นอย่างดี “นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป… ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องเส้นผมของเจ้าแม้แต่เส้นเดียว แม้แต่เงาของฮ่องเต้ก็อย่าได้หวัง” บรรยากาศในห้องหนังสือลับอบอวลไปด้วยความมุ่งมั่นอันเด็ดเดี่ยว หลินซูเหยาซบใบหน้าลงกับอกแผ่นกว้างของเขา นางรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวและหนักแน่น ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาทำให้ความหวาดกลัวทั้งปวงมลายหายไปสิ้น ในยามที่พายุฝนทางการเมืองกำลังโหมกระหน่ำจนราชสำนักแทบพังทลาย นางหาได้โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว ทันใดนั้นเอง… เสียงฝีเท้าเร่งรีบราวกับเหยียบอยู่บนเปลวไฟก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องลับ ตามด้วยเสียงเคาะสามครั้งที่เป็นรหัสลับของหน่วยองครักษ์เงา *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* “ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!” เสียงของหัวหน้าองครักษ์ละล่ำละลักด้วยความตื่นตระหนก “ราชโองการด่วนจากท้องพระโรง… มีรับสั่งให้ปลดท่านอ๋องจากตำแหน่งแม่ทัพพิทักษ์บูรพา และ… และมีพระราชโองการให้จับกุมตัวพระชายาหลินซูเหยา ข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับกบฏแดนเหนือ นำตัวเข้าคุกหลวงทันทีพ่ะย่ะค่ะ!” สิ้นเสียงรายงาน รัศมีสังหารที่น่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออกจากร่างของเซียวจิ้งเหยียนในทันที อุณหภูมิภายในห้องลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ดวงตาของชินอ๋องแดงก่ำดั่งสัตว์ป่าที่ถูกพรากเหยือกอันเป็นที่รัก ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางฝ่าฟันคลื่นลมแห่งราชสำนักไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ