ยาพิษในถ้วยชา

กาน้ำชาเคลือบกระเบื้องลายครามส่งไอความร้อนคุกรุ่นลอยอวลขึ้นมาผสมกับกลิ่นอับชื้นของห้องเก็บสมุนไพรเก่าแก่ กลิ่นหอมหวานประหลาดของบุปผาพันลี้ที่เจือปนอยู่ภายในนั้น... ไม่อาจเล็ดลอดพ้นประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของศัลยแพทย์ผู้เคยผ่านมือมีดผ่าตัดมานับพันเคสอย่างหลินซูเหยาไปได้ นางแสร้งทำเป็นก้มหน้าคัดแยกรากโสมป่าในมือ ทว่าหางตากลับกวาดมองร่างอรชรของอนุเหม่ยหลินที่ยืนยัดกายอยู่เบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มหวานหยด ทว่าแววตาคู่นั้นกลับซ่อนประกายพิษสงไว้อย่างมิดชิด "พี่หญิงซูเหยาทำงานหนักถึงเพียงนี้ เกรงว่าลำคอคงจะแห้งผากเป็นแน่เจ้าค่ะ" เสียงหวานหยาดเยิ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับมือเรียวดั่งลำหญ้าคาที่เอื้อมไปประคองจาจีนลวดลายวิจิตรบรรจงยื่นส่งมาให้ "น้องอุตส่าห์ต้มชาสมุนไพรบำรุงโลหิตถ้วยนี้ด้วยตนเอง หวังว่าท่านพี่จะเมตตารับน้ำใจจากน้องสักครั้งเถิดเจ้าค่ะ" หลินซูเหยาเงยหน้าขึ้น ดวงตาดอกท้อคู่สวยกวาดมองถ้วยชาในมือของอีกฝ่ายอย่างพินิจพิเคราะห์ นางมิได้รีบร้อนรับมา ทว่ากลับแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องเย็นเยียบลงไปถนัดตา "อนุเหม่ยหลินมีน้ำใจถึงเพียงนี้ ข้าผู้เป็นภรรยาเอกย่อมซาบซึ้งใจยิ่งนัก..." ซูเหยาเอื้อnเอวาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทุกคำกลับคมกริบดั่งใบมีดผ่าตัด "เพียงแต่... ชาถ้วยนี้เหตุใดจึงมีกลิ่นอายของหญ้าวิญญาณอัคคีเจืออยู่เล่า? สมุนไพรชนิดนี้หากสตรีมีครรภ์ดื่มเข้าไปคงไม่เป็นไร แต่หากสตรีร่างกายปกติเช่นข้าดื่มลงไป เกรงว่าเส้น and เส้นเอ็นทั่วร่างคงได้ตีบตันจนกระอักเลือดตายภายในสามกัณฑ์เทศน์เป็นแน่" รอยยิ้มบนใบหน้าของเหม่ยหลินแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมฉายแววตื่นตระหนกวูบหนึ่งก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นสีหน้าตื่นตระหนกแก I ละอายใจได้อย่างรวดเร็ว "พี่หญิงกล่าวสิ่งใดกันเจ้าค่ะ! น้อง... น้องจะกล้าทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไร ชานี่ก็คือชาบำรุงธรรมดา..." "ธรรมดาอย่างนั้นหรือ?" ซูเหยาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางวางรากโสมในมือลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง อาภัพผ้าแพรปักลายหงส์สะบัดไหวตามจังหวะการเคลื่อนGกาย สง่างามและทรงอำนาจจนเหม่ยหลินต้องก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว "เจ้าจงจำไว้ให้ขึ้นใจ... เล่ห์กลในเรือนหลังของเจ้า ไม่ว่าจะเป็นยาพิษชนิดใด ข้าล้วนเคยผ่าตัดและศึกษาผ่านมือมาหมดแล้ว การจะใช้มุกตื้นๆ เช่นนี้มาปลิดชีพข้า เกรงว่าเจ้ายังต้องกลับไปฝึกฝนการปรุงยามาอีกสักสชาติใหญ่ๆ" "ท่าน... เจ้าบังอาจนัก!" เหม่ยหลินหน้าถอดสี รอยยิ้มจอมปลอมมลายหายสิ้น เหลือเพียงความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเปิดโปง "คิดว่ามีท่านอ๋องคอยหนุนหลังแล้วจะทำอะไรข้าก็ได้งั้นหรือ! ในจวนนี้ยังมีท่านแม่ทัพใหญ่และกฎเกณฑ์ของตระกูล..." "กฎเกณฑ์หรือ?" เสียงทุ้มต่ำดั่งหินผาถล่มดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเก็บสมุนไพร ขัดจังหวะการปะทะคารมของสองสตรีลงอย่างเฉียบพลัน ร่างสูงใหญ่ในอาภัพคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาภายในห้องอย่างเงียบเชียบ ทว่าแรงกดดันมหาศาลกลับแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณจนอากาศแทบหยุดนิ่ง เซียวจิ้งเหยียน ชินอ๋องผู้เยือกเย็นและเหี้ยมเกรียม ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ กวาดมองถ้วยชาในมือของอนุเหม่ยหลินสลับกับใบหน้าของภรรยาเอก รังสีสังหารแผ่ออกมาจากร่างสูงจนเหม่ยหลินเข่าทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว "ท่านอ๋อง..." เหม่ยหลินละล่ำละลักละลาน น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร "หม่อมฉัน... หม่อมฉันถูกใส่ร้ายเพคะ! พระชายานาง..." "หุบปาก!" เซียวจิ้งเหยียนตวาดกร้าว น้ำเสียงเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก พลางก้าวเข้าไปประชิดร่างของอนุสาวรีย์มารยาผู้นั้น มือหนาดั่งกรงเล็บเหล็กคว้าเข้าที่คางของนางแล้วบังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา "เจ้าบังaniอาจเอาน้ำแกงพิษมาให้ชายาเอกของเปิ่นหวังดื่มถึงในเรือน ช่างไม่รักชีวิตของตนเองเสียแล้วกระมัง?" ซูเหยา đứngมองภาพนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย นางเพียงแต่ยกมือขึ้นกอดอก สังเกตปฏิกิริยาของสามีผู้ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจผู้นี้ นางรู้ดีว่าเซียวจิ้งเหยียนไม่ได้รักนางในตอนแรก แต่นางและเขาต่างมีผลประโยชน์ที่ต้องพึ่งพากันและกัน การที่เขาแสดงท่าทีปกป้องนางในยามนี้ ย่อมไม่ใช่เพราะความเสน่หา หากแต่เป็นการประกาศอำนาจและตบหน้าขั้วอำนาจเบื้องหลังของอนุเหม่ยหลินต่างหาก ทว่า... ในวินาทีที่เซียวจิ้งเหยียนกำลังจะสั่งให้องครักษ์ลากตัวเหม่ยหลินไปรับโทษโบย ขันทีสนองพระโอษฐ์คนสนิทของฮ่องเต้ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขันทีผู้นั้นคุกเข่าลงแทบเท้าด้วยความตื่นตระหนก "มี... มีพระราชโองการด่วนจากในวังหลวง ส่งตรงถึงพระชายาหลินซูเหยาพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจิ้งเหยียนชะงักมือที่กำลังจะสะบัดออก ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมามองที่ขันทีหนุ่มทันที ขณะที่ซูเหยาขมวดคิ้วมุ่น นางสังเกตเห็นประกายพิรุธบางอย่างในแววตาของอนุเหม่ยหลินที่แอบแย้มยิ้มออกมาอย่างน่าสงสัย ท่ามกลางความตึงเครียดที่กลับทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านความเข้มข้นในบทนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!