ฝีมือหมอที่ลืมตาอ้าปาก

“ถอยออกไปให้ห่าง! หากพวกเจ้ายังรุมล้อมอยู่เช่นนี้ เลือดที่ควรจะไหลกลับเข้าเส้นก็มีแต่จะทะลักออกมาจนตายเสียก่อน!” น้ำเสียงเฉียบขาดของหลินซูเหยาดังแทรกบรรยากาศอึมครึมภายในห้องนอนของ ‘อาเฟย’ องครักษ์เงาผู้ซื่อสัตย์ของชินอ๋อง มือเรียวงามที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีเข้มฉาบฉวยเครื่องมือแพทย์ประหลาดที่ไม่มีใครในยุคนี้เคยพบเห็น แสงเทียนวูบไหวในตำหนักสะท้อนใบหน้าซีดเผือดแต่ทว่าเด็ดเดี่ยวของสตรีผู้ทะลุมิติมาอย่างไม่ตั้งตัว เซียวจิ้งเหยียนยืนกอดอกอยู่มุมมืดของห้อง ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจับจ้องทุกท่วงท่าของนาง เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง สตรีผู้นี้ถูกขนานนามว่า ‘คุณหนูผู้ไร้ค่า’ แห่งจวนเสนาบดี เหตุใดในยามวิกฤตเช่นนี้ นางจึงดูสุขุมและเชี่ยวชาญราวกับผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วน “เจ้ากำลังทำอะไรกับอาเฟย?” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของชินอ๋องเอ่ยถามขณะก้าวผ่านม่านโปร่งเข้ามาใกล้ กลิ่นอายของความกดดันแผ่ซ่านจนข้ารับใช้รอบข้างตัวสั่นงันงก หลินซูเหยาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง “กำลังยื้อชีวิตคนของท่านอยู่ ท่านอ๋อง... หากคิดจะรักษาเขาให้รอด ก็ขอให้เชื่อใจหมอ หากไม่เชื่อใจ... ก็เชิญท่านลงมือสังหารข้าทิ้งเสียตอนนี้ จะได้ไม่ต้องรอให้คนของท่านขาดใจตายไปต่อหน้า” วาจาอาจหาญดั่งคมมีดบาดลึกเข้าสู่ความนิ่งสงบของบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพ เซียวจิ้งเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มหยันที่มุมปากปรากฏขึ้นชั่ววูบ ก่อนที่เขาจะหันไปออกคำสั่งกับองครักษ์คนอื่น “ถอยออกไปให้หมด... และหากวันนี้อาเฟยต้องจบชีวิตลง ศีรษะของนางจะต้องถูกแขวนไว้ที่หน้าประตูจวน” หลินซูเหยาแค่นยิ้มในใจ ‘ช่างเป็นบุรุษที่เอาแต่ใจและเผด็จการสมคำร่ำลือจริงๆ’ นางตั้งสมาธิกับแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกของอาเฟย ดาบอาบยาพิษนั้นลึกเกินไป เส้นเลือดสำคัญถูกทำลาย หากเป็นหมอหลวงในวังคงทำได้เพียงโบกมือลา แต่สำหรับศัลยแพทย์มือหนึ่งจากยุค 80 อย่างนาง... นี่คือความท้าทายที่คุ้นเคย เข็มเงินและด้ายไหมพรมที่นางดัดแปลงจากชุดเย็บปักพื้นฐานถูกนำมาใช้ทดแทนอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่หายไป นางเย็บแผลด้วยความเร็วและแม่นยำ ทุกฝีเข็มเปี่ยมไปด้วยสมาธิอันแน่วแน่ เหงื่อกาฬซึมตามไรผมขาวผ่อง แต่สายตาของนางกลับไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย เซียวจิ้งเหยียนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ความเกลียดชังและการดูแคลนเริ่มถูกแทนที่ด้วยความสงสัยใคร่รู้ที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในใจ เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่ทราบได้ ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนเจ็บ ในที่สุดหลินซูเหยาก็ถอนหายใจยาว นางจัดการพันแผลอย่างประณีตก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความอ่อนเพลีย “พิษถูกรีดออกหมดแล้ว แม้จะยังไม่ฟื้น แต่พ้นขีดอันตรายแล้วครับ” นางเอ่ยโดยไม่ได้ตระหนักว่าเผลอใช้คำแทนตัวที่เป็นกันเองจนเกินไปกับท่านอ๋อง เซียวจิ้งเหยียนก้าวเข้ามาใกล้ เงาร่างสูงใหญ่ของเขาทาบทับลงมาบนตัวนางจนมิด เขาโน้มตัวลงกวาดสายตามองคนเจ็บก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตานาง “เจ้าเป็นใครกันแน่... หลินซูเหยา” “ก็เป็นแค่สตรีที่ท่านเคยคิดจะหย่าร้างทิ้งอย่างไรเล่า” นางตอบโต้กลับด้วยสายตาที่ท้าทายไม่แพ้กัน ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะก่อตัวเป็นความตึงเครียดรูปแบบใหม่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของขันทีคนสนิทของฮ่องเต้ก็ดังแทรกเข้ามาพร้อมกับโคมไฟสีแดงที่ดูไม่น่าไว้วางใจ “พระราชโองการด่วนจากฝ่าบาท!” ขันทีเฒ่าตะโกนลั่นห้อง “ถึงท่านอ๋อง... โปรดทรงรับพระราชโองการ ณ บัดนี้” เซียวจิ้งเหยียนรับม้วนกระดาษมาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าเมื่อเขาคลี่มันออกและอ่านข้อความด้านใน รัศมีอำมหิตรอบกายเขากลับพุ่งทะยานขึ้นจนผู้คนในห้องแทบหยุดหายใจ เขาขยำกระดาษนั้นทิ้งลงพื้นด้วยความโกรธจัด “พวกเขาไม่อยากให้ข้าได้พักจริงๆ สินะ” เซียวจิ้งเหยียนหันมามองหลินซูเหยา แววตาของเขากลับมาเย็นชาอีกครั้ง “ในเมื่อเจ้าช่วยอาเฟยไว้ได้... งั้นคืนนี้เจ้าก็จงตามข้าไปที่คุกหลวง เพราะคนที่วางยาอาเฟย... คือคนที่เจ้าควรจะรู้จักดีที่สุด” หลินซูเหยาขมวดคิ้วด้วยความฉงน “คนใกล้ตัวงั้นหรือ?” เขาก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นรดรินบนใบหน้าของนาง “ใช่... และนางผู้นั้น ก็กำลังยืนรอให้ข้าไป ‘ต้อนรับ’ อยู่ที่นั่นด้วยตัวเอง” สิ้นคำพูด ประตูตำหนักก็ถูกผลักออกพร้อมกับการปรากฏตัวของอนุภรรยาเหม่ยหลิน ที่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ ในมือของนางถือถาดชาถ้วยหนึ่งที่ส่งกลิ่นหอมแปลกประหลาดออกมา “ท่านพี่เจ้าคะ... ข้าได้ยินว่ามีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้น จึงนำชาบำรุงมาให้ท่านดื่มก่อนไปคุกหลวง จะได้มีกำลังในการสะสางคดีนะเจ้าคะ” หลินซูเหยามองถ้วยชาในมือนาง สายตาของศัลยแพทย์ผ่านการวิเคราะห์เพียงเสี้ยววินาที กลิ่นหอมประหลาดนั่น... คือกลิ่นของดอกพิษที่หาได้ยากยิ่งในเขตเมืองหลวง! หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับความเข้มข้นในบทนี้นะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!