ทางเลือกคือการหย่า

เศษกระเบื้องพอร์ซเลนเคลือบสีไข่ไก่บาดลึกลงไปในผิวเนื้อนุ่มของปลายนิ้ว หยาดโลหิตสีชาดไหลซึมออกมาตามรอยแตกของคมกระเบื้อง หยดลงกระทบพื้นหินอ่อนสีนิลในตำหนักบูรพา ส่งเสียงหยดกระทบดังก้องกังวานในความเงียบงันที่กดดันราวกับบรรยากาศก่อนพายุฝนครั้งใหญ่จะโหมกระหน่ำ หลินซูเหยารู้สึกได้ถึงความเจ็บแปลบที่ปลายนิ้ว แต่นั่นเป็นเพียงความเจ็บปวดทางกายที่เล็กน้อยยิ่งนักเมื่อเทียบกับความตึงเครียดของสถานการณ์เบื้องหน้า นางไม่ได้ชักมือกลับ นางยังคงตรึงสายตาแน่วแน่มั่นคงไว้ที่บุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในแคว้น เซียวจิ้งเหยียน ชินอ๋องผู้กุมกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ ประทับนั่งอยู่บนเก้าอี้ลายมังกรสลักด้วยไม้จันทน์หอม แววพระเนตรของพระองค์วาวโรจน์ดุจพญาอินทรีย์ยามจ้องมองเหยื่อ กลิ่นอายความเย็นชาและกลิ่นอายเลือดที่ผ่านศึกสงครามมาโชกโชนแผ่ซ่านกดดันจนข้าราชบริพารรอบกายแทบไม่กล้าหายใจแรง "เจ้ากล้าท้าทายเปิ่นหวางถึงเพียงนี้เชียวหรือ หลินซูเหยา" พระสุรเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอื้อnเอ่ยออกมาอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกพยางค์กลับหนักหน่วงดุจหินผาที่หล่นทับหัวใจ อนุภรรยาเหม่ยหลินที่ยืนหมอบกราบอยู่ข้างพระบาทของท่านอ๋อง แอบช้อนสายตาขึ้นมองด้วยความหวาดระแวงปนสะใจ นางจงใจบีบน้ำตาซบลงที่ชายฉลองพระองค์พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ท่านอ๋องเพคะ... พระชายาคงทรงสติฟั่นเฟือนไปแล้ว ถึงได้กล่าวหาหม่อมฉันเช่นนี้ หม่อมฉันจะมีปัญญาไปหายาพิษมาจากที่ใดกันเพคะ... หากพระนางไม่ทรงโปรดหม่อมฉัน ก็ทรงลงทัณฑ์หม่อมฉันได้ แต่อย่าได้กล่าวหาใส่ร้ายกันเช่นนี้เลยเพคะ" มารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนนี้หรือจะหลุดรอดจากสายตาของศัลยแพทย์อัจฉริยะจากศตวรรษที่ 21 เช่นนาง หลินซูเหยาแอบแค่นหัวเราะในลำคอ นางผ่านการวินิจฉัยโรคและอ่านเกมการเมืองในโรงพยาบาลใหญ่มามากกว่าการแย่งชิงความโปรดปรานในเรือนหลังตื้นเขินพวกนี้เสียอีก "สติฟั่นเฟือนอย่างนั้นหรือ" หลินซูเหยาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม แม้เนื้อตัวจะระคนไปด้วยคราบฝุ่นและรอยเปื้อนจากการถูกกักบริเวณ แต่ออร่าความเย่อหยิ่งและทรงภูมิปัญญาของนางกลับเปล่งประกายเจิดจ้าเสียจนเซียวจิ้งเหยียนเผลอขมวดพระขนู่เข้าหากันเล็กน้อย "หากหม่อมฉันสติฟั่นเฟือนจริง คงไม่สามารถจำแนกส่วนประกอบของดอกราตรีพันปีที่ผสมอยู่ในน้ำแกงถ้วยนี้ได้หรอกเพศะ" นางปรายตามองไปยังถ้วยกระเบื้องที่แตกกระจาย "พิษชนิดนี้ออกฤทธิ์ช้า ทำให้โลหิตในครรภ์ค่อยๆ แข็งตัวและแท้งโดยไร้ร่องรอย... ช่างเป็นวิธีฆ่าคนที่ไม่ต้องใช้มีดที่แยบยลยิ่งนัก อนุเหม่ยหลิน ท่านช่างมีความรู้เรื่องสมุนไพรจีนโบราณลึกล้ำเสียจริงนะ" "เจ้า!... เจ้ากล่าวหาลอยๆ!" เหม่ยหลินหน้าถอดสี ร้องกรี๊ดออกมาอย่างลืมตัวก่อนจะรีบซบหน้าลงกับพื้น "ท่านอ๋องทรงความเป็นธรรมด้วยเพคะ พระชายากล่าวหาหม่อมฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า..." เซียวจิ้งเหยียนยังคงนิ่งเงียบ พระเนตรคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองพระชายาของตนเองอย่างพิจารณา บุรุษผู้เย็นชาและไม่เคยแยแสสตรีใดมาตลอดชีวิตอย่างพระองค์ กำลังรู้สึกว่าสตรีตรงหน้านี้เปลี่ยนไป... หลินซูเหยาในยามนี้ไม่ได้มีความขี้ขลาดตาขาวและอ่อนแอเหมือนเช่นในอดีตที่เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญขอความรักจากพระองค์ แววตาคู่นั้น... มันช่างนิ่งสงบ เยือกเย็น และคมปลาบราวกับคมดาบที่พร้อมจะสะบั้นทุกสายสัมพันธ์ทิ้งได้ตลอดเวลา ความรู้สึกวูบโหวดแปลกประหลาดเกิดขึ้นในพระ M หทัยของชินอ๋อง แต่มันถูกกลบฝังด้วยทิฐิอันสูงส่งอย่างรวดเร็ว "ในเมื่อเจ้าบอกว่าน้ำแกงนี้มีพิษ และเจ้าก็ไม่ต้องการความเมตตาจากเปิ่นหวาง..." เซียวจิ้งเหยียนเหยียดยิ้มหยันที่มุมพระโอษฐ์ เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความปรานีโดยสิ้นเชิง "เช่นนั้น เปิ่นหวางจะให้ทางเลือกแก่เจ้า..." หลินซูเหยาเงยหน้าขึ้นสบตาพระองค์โดยไม่หลบเลี่ยง "ตรัสมาเพคะ" "ทางเลือกแรก ดื่มน้ำแกงถ้วยนั้นพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองเสีย หากเจ้าตาย... เปิ่นหวางจะถือว่าเรื่องนี้จบสิ้น แต่หากเจ้ารอด... เปิ่นหวางจะแต่งตั้งเจ้าให้มีอำนาจสูงสุดในตำหนักบูรพาเคียงคู่เหม่ยหลิน" คำพูดนั้นเหี้ยมเกรียมและไร้หัวใจยิ่งนัก บีบบังคับให้นางต้องเลือกระหว่างความตายกับความเป็นอยู่ที่ต้องร่วมชายคากับศัตรูตัวฉกาจ ทว่า หลินซูเหยาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อระบบสังคมชายเป็นใหญ่ในยุคโบราณนี้ นางก้าวเข้าไปใกล้พระองค์ทีละก้าว จนได้กลิ่นอายบุรุษและกลิ่นจันทร์หอมจางๆ จากพระองค์ "ทรงคิดว่าชีวิตของหลินซูเหยาราคาถูกนักหรือเพคะ ถึงได้เอามาเดิมพันกับเกมตื้นเขินของพวกท่าน" นางเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจใดในแผ่นดิน "หม่อมฉันไม่เลือกทั้งสองทางนั้น" "เจ้ากล้าขัดรับสั่งเปิ่นหวาง!" เซียวจิ้งเหยียนตบพระหัตถ์ลงบนโต๊ะไม้จันทน์เสียงดังสนั่น แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายจนอากาศรอบตัวแทบหยุดนิ่ง "หม่อมฉันไม่ได้ขัดรับสั่ง... แต่หม่อมฉันกำลัง 'ยื่นข้อเสนอ' ต่างหากเพคะ" หลินซูเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจสะกดทุกสายตาในห้อง "ทางเลือกที่สามที่ท่านอ๋องทรงลืมคิดไป... คือการ 'หย่า'!" คำว่า 'หย่า' หลุดออกจากปากของพระชายาเอกแห่งตำหนักชินอ๋อง ราวกับสายฟ้าฟาดผ่ากลางฤดูร้อน ข้าราชบริพารและขันทีนางสำนักต่างหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความตกใจกลัว การขอหย่าจากชินอ๋องผู้กุมอำนาจครึ่งแผ่นดิน มีโทษสถานเดียวคือความตาย! เซียวจิ้งเหยียนพระเนตรเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง พระองค์ทรงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำสูงสง่าก้าวเข้าไปประชิดตัวนาง บีบพระหัตถ์ลงบนลาดพระพาหาของนางอย่างแรงจนกระดูกแทบแหลกสลาย ไอสังหารแผ่ซ่านออกมาจากวรกายดุจภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุ "เจ้าว่าอย่างไรนะ... หลินซูเหยา เจ้ากล้าเอ่ยคำว่าหย่ากับเปิ่นหวางอย่างนั้นหรือ?" พระสุรเสียงต่ำลอดไรพระโอษฐ์อย่างน่ากลัว หลินซูเหยาแม้จะเจ็บจนใบหน้าหวานซีดเผือด แต่นางยังคงกัดฟันอดทน ไม่ยอมปริปากร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของพระองค์ด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก "ใช่เพคะ... หย่าขาดจากกัน เสด็จกลับทางใครทางมัน อิสรภาพของหม่อมฉันแลกมาด้วยการยอมรับความจริงว่า ท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่พระองค์นี้... ทรงตาบอดและโง่เขลาเกินกว่าจะมีสตรีฉลาดๆ เคียงข้าง!" สิ้นคำพูดอันอาจหาญนั้น บรรยากาศภายในตำหนักบูรพาก็ดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งถึงขีดสุด เซียวจิ้งเหยียนแค่นพระSราญออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด พระองค์ทรงบีบคางของนางให้เงยขึ้นมารับจุมพิตที่เต็มไปด้วยการลงทัณฑ์และอารมณ์ดิบเถื่อนที่ไม่อาจควบคุม ทว่า ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งสองจะสัมผัสกัน เสียงกง공ขันทีอาวุโสก็ดังขึ้นแทรกทำลายความตึงเครียดหน้าประตูตำหนักด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกจนเสียงหลง "รายงานนน!... พระราชโองการด่วนจากฮ่องเต้! ส่งตรงถึงตำหนักชินอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจิ้งเหยียนชะงักพระเนตร เลิกพระขนู่ขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกพระทัย พระหัตถ์ที่บีบคางนางค่อยๆ คลายออกช้าๆ หลินซูเหยาฉวยจังหวะนี้สะบัดตัวหลุดจากการพันธนาการ นางหอบหายใจเบาๆ พร้อมกับมองไปที่ประตูตำหนักด้วยแววตาครุ่นคิด การมาถึงของพระราชโองการด่วนในยามวิกาลเช่นนี้... ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินหมากไปพร้อมกับตัวละครในทุกๆ ตอนนะครับ