ความคลั่งของท่านอ๋อง

กลิ่นอายของกำยานหมื่นลี้ยังคงอวลกำจายอยู่เบื้องพระพักตร์ ทว่ายามนี้บรรยากาศภายในตำหนักบูรพาหาได้มีความสงบสุขไม่ ร่างสูงสง่าในชุดฉลองพระองค์สีดำสนิทปักดิ้นทองลายมังกรห้ากรงเล็บกำลังยืนนิ่งสนิท ทอดพระเนตรแผ่นกระดาษสาเนื้อดีที่ประทับตราหยกหลวงด้วยสายตาดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อ "ชินอ๋อง... สนุกพอหรือยัง? เพราะตอนนี้... พระราชโองการปลดชายาเอกและประทานสมรสใหม่ ได้เดินทางมาถึงมือ ‘ฮ่องเต้’ แล้วนะครับ" เสียงกระซิบอันเยือกเย็นของขันทีเอกยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แต่เซียวจิ้งเหยียนหาได้ใส่ใจไม่ ความสนใจทั้งหมดของชินอ๋องผู้เย็นชาในเวลานี้ ถูกดึงดูดด้วยรอยหยดหมึกสีชาดบนพระราชโองการปลอมแปลงฉบับนั้น เส้นสายลายมือที่พยายามเลียนแบบองค์รัชทายาทช่างตื้นเขินและหยาบกระด้างเสียจนน่าขัน สำหรับคนผู้กุมอำนาจกองทัพพยัคฆ์ทมิฬและผ่านสมรภูมิรบมาโชกโชนเช่นเขา การเล่นเกมตุกติกในราชสำนักเช่นนี้เป็นเพียงการกระทำของมดปลวกที่น่าสมเพช ทว่า... มดปลวกกลุ่มนี้บังอาจล่วงเกินเกล็ดมังกรเข้าเสียแล้ว เซียวจิ้งเหยียนกำมือแน่นจนกระดาษในมือยับยู่ยี่ ดวงตาคมกริบดั่งคมดาบกวาดมองมหาดเล็กและองครักษ์เงาที่คุกเข่าเรียงรายอยู่เบื้องหน้า ความเงียบงันที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาหนักอึ้งเสียจนทุกคนแทบไม่กล้าหายใจ "สืบพบแล้วหรือไม่ ว่าผู้ใดเป็นคนนำพระราชโองการปลอมนี้ไปส่งให้ขันทีเฒ่าจ้าว" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบสนิท ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันรุนแรงที่ทำให้ราตรีกาลดูหนาวเหน็บลงไปถนัดตา เฉินกงกง ขันทีคนสนิทโขหัวลงกับพื้นจนเกิดเสียงดังทึบ เหงื่อกาฬไหลพรากเต็มแผ่นหลัง "กราบทูลท่านอ๋อง... จากการสืบสวนคราบหมึกและกลิ่นกำยานบนกระดาษ ร่องรอยทั้งหมดมุ่งตรงไปยัง ‘เรือนเหมันต์’ ของอนุเหม่ยหลินพ่ะย่ะค่ะ และ... และยังมีหลักฐานเชื่อมโยงไปถึงตระกูลสวีของเสนาบดีสวีผู้เป็นบิดาของนางด้วย" มุมปากของชินอ๋องกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน ไร้ซึ่งความอบอุ่น รอยยิ้มที่ทำให้ผู้พบเห็นต่างรู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความตาย "ดี... ดีมาก" เซียวจิ้งเหยียนแค่นหัวเราะ "นางสารเลวผู้นั้นคงคิดว่า เมื่อกำจัดหลินซูเหยาออกไปจากจวนได้ นางจะได้ขึ้นมานั่งแท่นเป็นชายาเอกแทนสินะ ช่างเป็นความฝันที่งดงามยิ่งนัก" คำว่า 'หลินซูเหยา' วิ่งวนอยู่ในห้วงความคิดของเขา แม้ในยามที่สตรีผู้นั้นกล่าวคำว่าหยาดหยดตัดขาดและสะบัดหน้าหนีเขาไปอย่างไร้เยื่อใย ทว่าภาพแผ่นหลังอันบอบบางแต่ตั้งตรงดุจสนในเหมันต์กลับฝังรากลึกอยู่ในใจของชินอ๋องผู้เย่อหยิ่ง นางคือยอดกุนซือผู้ใช้สติปัญญาพลิกเกมในเรือนหลัง นางคือดวงใจที่เขาเพิ่งตระหนักว่าไม่อาจสูญเสียไปได้ แล้วบัดนี้... มีคนกล้าใช้แผนสกปรกเพื่อทำลายล้างนางและบีบบังคับเขาหรือ? "เตรียมกำลังองครักษ์เงาทั้งหมด พลิกแผ่นดินเมืองหลวงแห่งนี้ค้นหาตัวหนอนบ่อนไส้ให้พบ!" เซียวจิ้งเหยียนสะบัดชายเสื้อคลุมอย่างแรง ก้าวเดินออกไปด้วยก้าวย่างหนักแน่นและดุดันดั่งพญาเสือโคร่งที่กำลังออกล่าเหยื่อ "ไม่ว่ามันจะหลบซ่อนอยู่ ณ ซอกหลืบใด หรือมีขุนนางผู้ใหญ่หนุนหลังอยู่เบื้องหลัง จงลากคอมันมาคุกเข่าต่อหน้าข้าให้หมด!" รัตติกาลนี้... เมืองหลวงจะต้องนองเลือดเพื่อล้างมลทินให้ชายาของเขา! ในขณะเดียวกัน ที่เรือนเหมันต์อันเงียบสงบ เหม่ยหลินกำลังนั่งจิบชาอุ่นๆ ด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ นางมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาพึงพอใจ นางเชื่อมั่นว่าแผนการยืมมือฮ่องเต้เพื่อกดดันชินอ๋องและกำจัดหลินซูเหยาให้พ้นทางนั้นไร้ที่ติ ไม่มีทางที่ใครจะสาวมาถึงตัวนางได้อย่างแน่นอน "ฮรึm... หลินซูเหยา เจ้ามันก็เป็นแค่ดอกไม้ริมทางที่บังเอิญเบ่งบานผิดฤดู สุดท้ายแล้ว ตำแหน่งชายาเอกก็ต้องเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว" เหม่ยหลินพึมพำกับตัวเองด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง ทว่า ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นกะทันหันราวกับเสียงฟ้าผ่ากลางฤดูหนาว แรงสั่นสะเทือนจากการเดินทัพทำให้ถ้วยชาในมือของนางสั่นไหวจนน้ำชาหกกระเซ็น *ปึง!* ประตูเรือนเหมันต์ถูกถีบพังทลายลงมาด้วยพลังภายในอันมหาศาล เศษไม้กระจัดกระจายไปทั่วห้อง ร่างสูงสง่าในชุดสีดำสนิทของเซียวจิ้งเหยียนก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายความตายที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ดวงตาคู่นั้นจ้องมองนางด้วยแววตาดุจสัตว์ป่ากระหายเลือด เหม่ยหลินหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว นางรีบย่อกายคำนับเสียงสั่น "ท... ท่านอ๋อง เหตุใดจึงเสด็จมาดึกดื่นเช่นนี้เพิ่ง..." "หุบปาก!" เซียวจิ้งเหยียนคำรามลั่น ประหนึ่งเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้าย ขยับกายเข้ามาประชิดตัวนางในพริบตา มือหนาดั่งกรงเหล็กยื่นไปบีบคางอิ่มของนางไว้แน่นจนกระดูกแทบแหลก "เจ้ากล้าดีอย่างไร... ถึงกล้าบังAจแตะต้องสิ่งของที่เป็นของข้า" น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบจนบาดลึกเข้าไปถึงกระดูกดำ "เจ้าคิดว่าแผนการสกปรกของเจ้าจะไม่มีใครล่วงรู้สินะ เหม่ยหลิน..." เหม่ยหลินน้ำตาคลอเบ้า หายใจไม่ออก สมองขาวโพลน นางพยายามอ้าปากแก้ตัว "หม่อมฉัน... หม่อมฉันไม่ได้ทำอะไรนะเพคะ ท่านอ๋องโปรดให้ความเป็น...!" "สืบสวนเสร็จสิ้นแล้ว..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขัดขึ้น พร้อมกับที่องครักษ์เงานำตัวบ่าวรับผิดชอบคนสนิทของนางโยนลงกับพื้นห้องในสภาพสะินสะทอม บาดแผลทั่วร่างบ่งบอกถึงการรีดเค้นความจริงอย่างโหดเหี้ยม "หลักฐานมัดตัวแน่นหนาขนาดนี้ เจ้ายังกล้าปฏิเสธอีกหรือ?" เซียวจิ้งเหยียนปัดร่างของเหม่ยหลินกระเด็นราวกับสิ่งของไร้ค่า เขาปัดมือลงบนอาภรณ์ของตนเองราวกับรังเกียจที่จะแตะต้องนาง "ในเมื่อเจ้าชอบเล่นเกมการเมืองในเรือนหลังนัก งั้นวันนี้ ข้าจะแสดงให้เจ้าดูว่า... จุดจบของผู้ที่กล้าท้าทายอำนาจของชินอ๋องผู้นี้ มันมีสภาพเช่นไร!" เขากวาดสายตาคมกริบมองไปยังองครักษ์ "จับตัวอนุเหม่ยหลินและคนสนิททั้งหมดไปขังไว้ที่คุกมืดใต้ดิน รอการไต่สวนข้อหากบฏและปลอมแปลงพระราชโองการ!" คำสั่งนั้นเด็ดขาดและไร้ซึ่งความปรานี เหม่ยหลินกรีดร้องเสียงหลงด้วยความสิ้นหวัง ถูกลากตัวออกไปอย่างไร้ความปรานี ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวในห้อง ทว่า ก่อนที่เซียวจิ้งเหยียนจะก้าวเท้าออกจากเรือนเหมันต์ องครักษ์เงาคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาคุกเข่าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด รายงานด้วยน้ำเสียงติดขัด "กราบทูลท่านอ๋อง... เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจิ้งเหยียนขมวดคิ้วมุ่น หยุดฝีเท้าลง "มีเรื่องอันใดอีก?" "สายลับของเราที่ส่งไปคุ้มครองคุณหนูหลินซูเหยา... ส่งม้าเร็วกลับมารายงานว่า เมื่อช่วงหัวค่ำที่ผ่านมา มีกลุ่มมือสังหารนิรนามฝีมือฉกาจจำนวนหนึ่ง บุกเข้าโจมตีรถม้าของคุณหนูหลินระหว่างเดินทางกลับจวนตระกูลหลิน และในเวลานี้... ทั้งรถม้าและคุณหนูหลิน... ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในเขตป่าไผ่ร้อยอสูรแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" บรรยากาศรอบกายของเซียวจิ้งเหยียนหยุดชะงักลงในทันที ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดและบ้าคลั่งถึงขีดสุด ราวกับโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามความเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะครับ