คำขอโทษที่ล่าช้า

กลิ่นอายกำยานจันทน์หอมราคาแพงระยับลอยวนอวลอยู่ภายในห้องหนังสือบูรพา ทว่ากลับมิอาจกลบกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาจากร่างสะท้านสะเทือนของเหม่ยหลิน ซึ่งบัดนี้ถูกกองราชองครักษ์เสื้อแพรตรึงร่างไว้กับพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ *“ลูกแม่... เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วจริงๆ หรือ? ความจริงทั้งหมด... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น”* คำพูดทิ้งท้ายของมารดาผู้ให้กำเนิดยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของหลินซูเหยา นางยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะเขียนหนังสือไม้สลักลายมังกรห้าเล็บ สายตาคมปลาบดุจกุนซือมองลอดผ่านม่านไอน้ำจากกาชาสมุนไพรในมือ นางมิได้ใส่ใจเสียงกรีดร้องโหยหวนขอความเมตตาจากอนุภรรยาผู้ตกอับแม้แต่น้อย ในโลกยุค 70-80 ที่นางจากมา การผ่าตัดแย่งชิงลมหายใจบนเตียงคนไข้สอนให้นางรู้ว่า ความเมตตาที่ผิดเวลาคืออาวุธสังหารตนเอง “ซูเหยา...” เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มดังขึ้น เซียวจิ้งเหยียน ชินอ๋องผู้เย็นชาและทรงอำนาจที่สุดแห่งแคว้นก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามา หยาดฝนยามค่ำคืนที่สาดซัดทำให้ชุดคลุมผ้าไหมปักดิ้นทองของเขาเปียกชื้นเล็กน้อย ทว่าไม่อาจลดทอนรัศมีอันน่าเกรงขามลงได้เลย ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองสถานการณ์ภายในห้องแวบหนึ่ง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวบางของสตรีผู้เป็นชายาเอก หลินซูเหยาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา นางมิได้หลบสายตา นิแสร้งยิ้มหรือแสดงความอ่อนแอใดๆ เสื้อคลุมผ้าฝ้ายเรียบง่ายที่นางสวมใส่ขับเน้นให้เห็นถึงความสง่างามเยือกเย็น ราวกับเซียนสาวผู้หลุดพ้นจากโลกีย์ “ท่านอ๋องเสด็จมาดึกดื่นเช่นนี้ มีราชกิจอันใดเร่งด่วน หรือเกรงว่าหม่อมฉันจะจัดการคนของท่านไม่สะอาดพอหรือเพคะ” น้ำเสียงของนางราบเรียบ เจือกระแสเย้ยหยันไว้อย่างแนบเนียน เซียวจิ้งเหยียนมิได้ตอบคำถาม เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้ รัศมีกดดันแผ่ซ่านจนราชองครักษ์ที่คุกเข่าอยู่ต่างพากันก้มหน้าต่ำถอยร่อนออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเขากับนางที่ยืนประจันหน้ากันท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด “เจ้ายังโกรธข้าอยู่สินะ” เซียวจิ้งเหยียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงที่เคยเยือกเย็นและราบเรียบมาตลอดชีวิตกลับสั่นเครือเล็กน้อยอย่างไร้สาเหตุ นี่คือบุรุษผู้บัญชาการทหารนับแสน ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด แม้แต่พระพักตร์โอรสสวรรค์เขายังเชิดขึ้นด้วยความถือดี ทว่าในยามนี้ เบื้องหน้าสตรีที่เขาเคยขับไลไสส่งและเย็นชาใส่ เขากลับรู้สึกเหมือนเด็กน้อยผู้ทำความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวง “โกรธหรือเพคะ?” หลินซูเหยาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แววตาวาววับดุจคมกระบี่ “ท่านอ๋องตรัสอันใดน่าขัน เผ่าพันธุ์ของท่านกับหม่อมฉัน... การแต่งงานคือเกมการเมือง การหย่าคือข้อตกลง และการมีอยู่ของหม่อมฉันในจวนแห่งนี้ ก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ท่านสามารถเขี่ยทิ้งได้ทุกเมื่อ เหตุใดหม่อมฉันจึงต้อง ‘โกรธ’ บุรุษผู้ไม่มีหัวใจเช่นท่านด้วยเล่า” คำพูดทุกคำเปรียบเสมือนเข็มนับพันเล่มที่พุ่งปักเข้ากลางใจของเซียวจิ้งเหยียน เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวนางอย่างรวดเร็ว มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าจับเรียวแขนบอบบาง ทว่าหลินซูเหยาไวกว่า นางก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ปัดมือเขาออกอย่างไม่ไยดี “อย่าแตะต้องตัวหม่อมฉัน!” นางเอเสียงเฉียบขาด “ท่านลืมไปแล้วหรือว่าเราหย่าขาดกันอย่างเป็นทางการแล้ว ใบหย่าประทับตราโลหิตยังวางอยู่บนโต๊ะนั้น หรือความจำของท่านอ๋องจะเสื่อมถอยลงตามกาลเวลา” เซียวจิ้งเหยียนนิ่งงันไป เขารู้สึกเจ็บแปลบที่กลางอกราวกับถูกอาวุธลับซัดเข้าใส่ ยิ่งเห็นดวงตาคู่สวยที่เคยสะท้อนเงาของเขา บัดนี้กลับว่างเปล่าและเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี เขายิ่งตระหนักว่า... เขาเกือบจะสูญเสียนางไปตลอดกาลจริงๆ แล้ว “ข้าขอโทษ...” คำพูดสามคำหลุดออกมาจากปากของชินอ๋องผู้สูงศักดิ์ เป็นคำขอโทษที่ล่าช้า... ล่าช้าเกินไปจนดูไร้ค่าในสายตาคนฟัง ทว่ามันกลั่นกรองมาจากความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินวิญญาณของเขาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา หลินซูเหยาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตหรี่ลงพิจารณาบุรุษตรงหน้า นางเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลานั้น เซียวจิ้งเหยียนในยามนี้มิใช่ท่านอ๋องผู้เหี้ยมโหดอีกต่อไป แต่คล้ายสุนัขป่าตัวผู้ที่กำลังบาดเจ็บและพยายามเหนี่ยวรั้งคู่ของมันเอาไว้ “ท่านขอโทษเรื่องใดกันเพคะ? เรื่องที่ท่านเชื่อคำยุยงของอนุเหม่ยหลิน? เรื่องที่ท่านปล่อยให้หม่อมฉันเกือบตายในเรือนร้าง? หรือเรื่องที่ท่านมองเห็นหม่อมฉันเป็นเพียงเครื่องมือขัดตาทัพ?” หลินซูเหยายิงคำถามติดต่อกัน น้ำเสียงแม้จะนุ่มนวลขึ้น แต่มันกลับคมกริบจนบาดลึก “คำขอโทษของท่าน... มีราคาค่างวดเท่าใดกัน ท่านอ๋อง? เอาชีวิตที่เกือบสูญเสียไปของหม่อมฉันมาแลก ท่านคิดว่ามันคุ้มกันหรือ” “ข้าสำนึกแล้ว ซูเหยา” เซียวจิ้งเหยียนก้าวเข้าไปอีกก้าว คราวนี้เขาคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นหินอ่อนอย่างไม่ถือตัว การกระทำอันน่าตกใจนี้ทำให้เหล่าองครักษ์ที่แอบซุ่มอยู่ภายนอกถึงกับลอบสูดปากด้วยความตกใจ ชินอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ยอมคุกเข่าให้สตรีผู้หนึ่ง! มือใหญ่เอื้อมไปกุมชายเสื้อผ้าไหมของนางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ นางจะสลายหายไปกับสายลม “ข้าโง่เขลา ข้าตาบอด ข้าปล่อยให้ความแค้นและอำนาจบังตาจนมองไม่เห็นความจริง ข้าขอโอกาส... ขอโอกาสให้ข้าได้เริ่มต้นชีวิตคู่ใหม่อีกครั้ง จากใจจริงของข้า” ห้องหนังสือตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงฝนที่ยังคงซัดสาดระเบียงด้านนอก หลินซูเหยามองบุรุษที่คุกเข่าอยู่เบื้องแทบเท้า หัวใจที่ด้านชามานานเริ่มสั่นไหว นางเป็นหมอ ย่อมรู้ดีว่าแผลที่เน่าเฟะหากไม่ตัดทิ้งย่อมไม่มีวันหาย แต่เซียวจิ้งเหยียนในยามนี้กำลังพยายามควักหัวใจของตนเองออกมาวางแทบเท้านางเพื่อแสดงความจริงใจ แต่นางยังไม่ทันได้เอابวาจาใดตอบรับ สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาดำสายหนึ่งพุ่งวาบผ่านหน้าต่างกระดาษทาน้ำมันด้านนอก “ระวัง!” หลินซูเหยาอุทานลั่น นางพุ่งตัวเข้าผลักเซียวจิ้งเหยียนหลบอย่างแรงในเสี้ยววินาที *ฉับ!* ลูกศรอาบยาพิษสีดำสนิทพุ่งทะลุกระจกหน้าต่างปักลงบนโต๊ะไม้ตรงจุดที่เซียวจิ้งเหยียนยืนอยู่เมื่อครู่ ปลายลูกศรส่งควันสีม่วงเข้มออกมาทันทีที่สัมผัสกับอากาศ บ่งบอกถึงฤทธิ์ร้ายแรงที่หากโดนเพียงนิดเดียวคงถึงแก่ความตายในพริบตา เซียวจิ้งเหยียนตวัดสายตาดุดลุกขึ้นยืน ร่างกายแผ่รังสีสังหารน่าสะพรึงกลัวออกมาเต็มพิกัด เขาดึงกระابกระบี่ข้างกายออกจากฝักในพริบตา พร้อมที่จะออกคำสั่งกวาดล้างผู้บุกรุก ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตู พร้อมกับเสียงประกาศก้องของขันทีเฒ่าคนสนิทประจำพระองค์ฮ่องเต้ “ราชโองการด่วนจากฝ่าบาท! ชินอ๋องเซียวจิ้งเหยียนโปรดรับราชโองการ!” ประตูห้องหนังสือถูกผลเปิดออกอย่างแรง แสงคบเพลิงสว่างจ้าสาดส่องเข้ามา ขันทีเฒ่าก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ในมือถือม้วนราชโองการผ้าแพรสีเหลืองทองอร่าม ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของหลินซูเหยาและเซียวจิ้งเหยียนกระตุกวูบ มิใช่ตัวราชโองการ... แต่เป็นรอยเลือดสดๆ ที่หยดลงบนพื้นตามทางเดินของขันทีผู้นั้นต่างหาก! ขันทีเฒ่าคุกเข่าลงตัวสั่นเทา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงขาดห้วงและหวาดกลัวถึงขีดสุด “ทูล... ทูลท่านอ๋อง... เกิดกบฏขึ้นที่ท้องพระโรงแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ฝ่าบาท... ฝ่าบาททรงถูกปลงพระชนม์แล้ว!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางข้ามมิติมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ