สถาปนาความสงบ

เสียงถอนหายใจยาวนานดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทรงพระอักษร กลิ่นอายของหมึกจีนชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นอายของไม้จันทน์หอมกรุ่นลอยอบอวล ชวนให้ผู้สูดดมรู้สึกสงบเยือกเย็น ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับตึงเครียดเสียยิ่งกว่าเส้นด้ายที่ถูกขึงจนตึงเปรี๊ยะ "ฝ่าบาททรงตัดสินพระทัยเช่นนี้... ย่อมเป็นผลดีต่อแผ่นดินและราษฎรไพร่ฟ้าในระยะยาวพ่ะย่ะค่ะ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของเซียวจิ้งเหยียนดังขึ้น เขายืนสง่านิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทรงอักษร อาภรณ์ปักลายมังกรห้ากรงเล็บสีดำสนิทขับเน้นให้บุคลิกของชินอ๋องผู้นี้ดูน่าเกรงขามดุจพญาอินทรีผู้มองกวาดทุกสิ่งจากเบื้องบน ดวงตาคมกริบลึกล้ำราวมหาสมุทรไร้ก้นบึ้งคู่นั้นกวาดมองม้วนพระราชโองการสีทองอร่ามที่เพิ่งถูกประทับตราลัญจกรหยก หลินซูเหยาในชุดคลุมผ้าไหมปักลายเหมันต์สีขาวบริสุทธิ์ ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเขานิ่งๆ ปลายชายเสื้อผ้าไหมขยับไหวตามจังหวะการเคลื่อนไหว นางทอดสายงามมองม้วนพระราชโองการฉบับนั้นด้วยแววตาเรียเฉย ทว่าลึกล้ำเกินกว่าที่ผู้ใดจะคาดเดา สิทธิ์ขาดในการเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินชั่วคราว พร้อมอำนาจสิทธิ์ขาดในการสั่งประหารชีวิตองค์รัชทายาท... อำนาจล้นฟ้าเช่นนี้ หากตกอยู่ในมือของคนอื่น ย่อมนำพามาซึ่งความหายนะและการนองเลือดครั้งใหญ่ แต่สำหรับคนทั้งสองแล้ว สิ่งนี้มิใช่เครื่องมือแห่งความโลภ หากแต่เป็น ‘ตราชั่ง’ ที่ใช้กู้คืนความยุติธรรมและความสงบสุขให้แก่ราชสำนักที่ผุกร่อนมายาวนาน "ซูเหยา เจ้าคิดว่า... โทษทัณฑ์สถานเบาเช่นนี้ จะเพียงพอที่จะทำให้คนผู้สำนึกในความผิดบาปของตนเองได้หรือไม่" เซียวจิ้งเหยียนหันมามองสตรีข้างกาย แววตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกกลับทอประกายความอ่อนโยนลึกซึ้งยามทอดมองนาง "ความผิดฐานสมคบคิดกับแคว้นศัตรู และทรยศต่อแผ่นดินบรรพบุรุษ... หาใช่ความผิดที่ให้อภัยได้ด้วยการก้มหัวสำนึกผิดไม่พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง" หลินซูเหยาแย้มสรس้มบางเบา รอยยิ้มนั้นงดงามดึงดูดใจแต่กลับแฝงไว้ด้วยคมดาบอันแหลมคม "องค์รัชทายาททรงพ่ายแพ้แก่เกมหกระดานที่พระองค์ทรงเดินไว้ตั้งแต่ต้นแล้ว บัดนี้... หม้อข้าวหม้อแกงของตระกูลเหม่ยและพรรคพวกถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น เหลือเพียงเศษซากอารยธรรมที่รอวันชำระสะง้างเท่านั้น" ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่วันก่อนผุดขึ้นในห้วงความคิด ความวุ่นวายในท้องพระโรง การหักหลังของขุนนางกังฉิน และแผนการอันแยบยลที่หลินซูเหยาใช้ความรู้และสติปัญญาจากโลกอนาคต ผสานเข้ากับกลยุทธ์การทหารอันล้ำเลิศของเซียวจิ้งเหยียน ล้มล้างอำนาจมืดของอนุภรรยาเหม่ยหลินและเครือข่ายพรรคพวกได้อย่างราบคาบ เหม่ยหลิน สตรีผู้เคยใช้มารยาและเล่ห์เหลี่ยมไต่เต้าขึ้นมาครองใจองค์รัชทายาท บัดนี้ต้องกลายเป็นนักโทษในคุกใต้ดินอันมืดมิด ไร้ซึ่งอำนาจวาสนาใดๆ ให้เกาะเกี่ยวอีกต่อไป ความพินาศที่นางก่อขึ้นย้อนกลับมากลืนกินตัวนางเองอย่างสาสม "หลินซูเหยา!" เสียงกรีดร้องด้วยความเคียดแค้นชิงชังดังแว่วมาจากลานกว้างเบื้องล่างตำหนัก แม้จะอยู่ห่างออกไปไกล แต่ด้วยประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของยอดฝีมือ ทำให้ทั้งสองคนได้ยินอย่างชัดเจน หลินซูเหยาไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือสะดุ้งสะเทือน นางเพียงแต่หันไปมองออกไปนอกหน้าต่างบานแกะสลักลวดลายวิจิตร ทอดสายตาไปยังลานหินอ่อนเบื้องล่างที่เวลานี้ถูกรายล้อมด้วยทหารองครักษ์ชุดเกราะเหล็กกล้า เหม่ยหลินในชุดนักโทษสีมอซอ เรือนผมกระเซอะกระเซิงไม่เหลือเค้าโครงของความงดงามในอดีตกำลังดิ้นรนขัดขืนการควบคุมของทหาร ร่างอรชรในยามนี้สั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัว ดวงตาคู่สวยที่เคยใช้หว่านเสน่ห์บัดนี้แดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย นางถูกบังคับให้คุกเข่าลงเบื้องหน้าพระราชวังหลัก เพื่อรับฟังประกาศราชโองการสุดท้ายแห่งการชำระล้างแผ่นดิน "เจ้ามันปีศาจ! นังสารเลว! เจ้าแย่งชิงทุกอย่างไปจากข้า!" เหม่ยหลินแผดเสียงกรีดร้องอย่างเสียสติ น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลอาบแก้ม "ข้าควรจะเป็นฮองเฮา! ข้าควรจะได้ครอบครองบัลลังก์นี้! ทำไม... ทำไมฟ้าจึงเข้าข้างเจ้า!" หลินซูเหยาเดินช้าๆ ไปยังขอบระเบียง นางกอดอกมองสตรีผู้น่าเวทนาเบื้องล่างด้วยสายตาราบเรียบ ไร้ซึ่งความสมเพชเวทนา และไร้ซึ่งความสะใจ มีเพียงความว่างเปล่าและความเข้าใจในสัจธรรมแห่งอำนาจ "เหม่ยหลินเอ๋ยเหม่ยหลิน..." หลินซูเหยาพึมพำกับตนเองเบาๆ "เจ้าคิดว่าบัลลังก์และความรักคือสิ่งที่จะได้มาด้วยการเหยียบย่ำผู้อื่นโดยไร้ซึ่งคุณธรรมกระนั้นหรือ? สิ่งที่เจ้าสูญเสียไป... หาใช่เพราะข้าแย่งชิงไปไม่ แต่เป็นเพราะเจ้าทำลายรากฐานของตนเองต่างหาก" เซียวจิ้งเหยียนก้าวตามมายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง อ้อมแขนแข็งแกร่งเอื้อมออกไปโอบกอดเอวบางของนางไว้หลวมๆ ปลายคางของเขาเกยอยู่บนลาดไหล่บอบบาง สัมผัสอบอุ่นและกลิ่นกายอันคุ้นเคยช่วยปัดเป่าความเหนื่อยล้าทั้งมวลให้มลายหายไป "ปล่อยให้พวกมันดิ้นรนไปเถอะพ่ะย่ะค่ะซูเหยา" น้ำเสียงของชินอ๋องนุ่มนวลและทรงพลังเป็นที่สุด "รากฐานของแผ่นดินได้รับการชำระล้างจนสะอาดหมดจดแล้ว จากนี้ไป... จะไม่มีผู้ใดกล้ามาพรากเจ้าไปจากอ้อมแขนของเปิ่นหวางได้อีก" หลินซูเหยาเอียงศีรษะเล็กน้อย ซบใบหน้าลงกับอกเสื้อของเขา นางหลับตาลงรับไออุ่นจากบุรุษผู้เย็นชาต่อคนทั้งโลก แต่กลับมอบความอบอุ่นอ่อนโยนทั้งหมดที่มีให้แก่นางเพียงผู้เดียว "หม่อมฉันไม่ได้กังวลเรื่องนั้นเพคะท่านอ๋อง..." หลินซูเหยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "เพียงแต่รู้สึกว่า... ความสงบสุขที่ได้มาด้วยหยาดเลือดและคราบน้ำตาเช่นนี้ ช่างมีราคาที่ต้องจ่ายแพงเสียเหลือเกิน" "แต่มันก็คุ้มค่าไม่ใช่หรือ?" เซียวจิ้งเหยียนกระซิบข้างใบหูของนาง น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับบทเพลงกล่อมประโลมใจ "เพื่อให้ได้แผ่นดินที่สงบสุข และเพื่อให้ได้ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เคียงข้างกับสตรีที่ฉลาดล้ำเลิศเช่นเจ้า... ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินคว่ำฟ้า เปิ่นหวางก็ยินดีทำ" คำพูดของเขาหนักแน่นดั่งขุนเขา ทรงพลังดั่งคำสาบานแห่งลูกผู้ชาย หลินซูเหยาลืมตาขึ้น รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก นางหันกลับไปสบตากับดวงตาคมกริบของเขา ทั้งสองสบตากันเนิ่นนานท่ามกลางความเงียบงันที่เต็มไปด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้ง ยามนี้ การเมืองการปกครองกลับคืนสู่สมดุล องค์รัชทายาทถูกปลดและถูกคุมขังในตำหนักเย็น พรรคพวกกังฉินถูกถอนรากถอนโคนจนหมดสิ้น ราชสำนักต้าเฉินที่เคยสั่นคลอนบัดนี้กลับมามั่นคงและแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมภายใต้การกุมบังเหียนของชินอ๋องผู้ปรีชาสามารถและพระชายาเอกผู้มีสติปัญญาดั่งเทพเซียน ทว่า... ในขณะที่ทุกอย่างกำลังดำเนินไปสู่ความสงบเรียบร้อย ขันทีเฒ่าคนสนิทผู้ดูแลตำหนักในก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด เนื้อตัวสั่นเทาระริกราวกับเห็นผีสางเทวดา "ท่านอ๋อง! พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขันทีเฒ่าคุกเข่าลงกับพื้นจนตัวสั่น งومมือหยิบห่อผ้าสีดำสนิทที่เปื้อนคราบดินโคลนขึ้นมาถวาย "มี... มีม้าเร็วส่งสืบราชการลับจากชายแดนเหนือ... ส่งตรงถึงมือพระชายาโดยเฉพาะพ่ะย่ะค่ะ!" หลินซูเหยาขมวดคิ้วมุ่นทันที นางรับห่อผ้าปริศนามาถือไว้ในมือ สัมผัสแรกที่ได้รับคือความเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง และเมื่อเปิดห่อผ้าออก สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องสายตากลับทำให้ลมหายใจของนางสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อไปในทันที นั่นคือ... ปิ่นปักผมหยกขาวลายหงส์คู่ที่ควรจะฝังอยู่หลุมศพของมารดาแท้ๆ ของนาง ซึ่งเสียชีวิตไปตั้งแต่สิบปีก่อน! และแนบมาพร้อมกับแผ่นกระดาษยับยู่ยี่ที่มีลายมือเขียนด้วยเลือดสดๆ ว่า: *[ลูกแม่... เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วจริงๆ หรือ? ความจริงทั้งหมด... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางผ่านกลยุทธ์อันล้ำลึกนี้ร่วมกันนะครับ