อดีตที่ตามหลอกหลอน

กลิ่นอายกำยานจันทน์หอมในเรือนพักส่วนตัวไม่ได้ช่วยให้จิตใจที่กำลังปั่นป่วนของหลินซูเหยาสงบลงแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวที่เคยนิ่งสนิทขณะจรดปลายมีดผ่าตัดบนร่างผู้ป่วยในยุค 80 ยามนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยยามสัมผัสลงบนกระดาษสาเก่าคร่ำคร่าแผ่นนั้น—หลักฐานชิ้นสำคัญที่ถูกซ่อนไว้ใต้พื้นไม้เรือนหลังเก่าของจวนชินอ๋อง ซึ่งนางบังเอิญขุดพบระหว่างการตรวจสอบโครงสร้างเรือนเพื่อปรับปรุงระบบระบายอากาศตามหลักสุขอนามัย ตัวอักษรพู่กันจีนที่เลือนรางตามกาลเวลา แต่วิธีการตวัดปลายพู่กันอันทรงพลังและดุดันนั้น นางจดจำได้แม่นยำยิ่งกว่าลายมือของตนเอง... มันคือลายมือของเซียวจิ้งเหยียนในอดีต "ท่านซ่อนสิ่งนี้ไว้จากข้า..." เสียงพึมพำของนางลอดผ่านริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาคู่คมกวาดมองข้อความในจดหมายลับที่ระบุถึงแผนการกวาดล้างตระกูลหมอหลวงเมื่อสิบปีก่อน ซึ่งเกี่ยวพันกับความตายอันน่ากังขาของมารดาบุญธรรมของนางโดยตรง ปึง! ประตูกลางเรือนถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่แม้แต่จะเคาะขออนุญาต ร่างสูงสง่าในอาภรณ์ปักลายมังกรห้าเล็บสีเข้มก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคง ทว่าดวงตาหงส์คู่นั้นกลับฉายแววตื่นตระหนกอย่างที่ผู้ใต้บังคับบัญชาไม่มีทางได้เห็นเป็นแน่ เซียวจิ้งเหยียนหยุดชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นกระดาษแผ่นนั้นอยู่ในมือของสตรีตรงหน้า บรรยากาศภายในห้องลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก ความเงียบงันเข้าปกคลุมราวกับกาลเวลาหยุดนิ่ง "เจ้า..." น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาจากลำคอของท่านอ๋องผู้เยือกเย็น มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยความลังเลที่หาได้ยากยิ่ง "ท่านกำลังมองหาข้อแก้ตัว หรือกำลังคิดว่าจะปิดปากข้าด้วยวิธีใดดีเพคะ ท่านอ๋อง" หลินซูเหยาเงยหน้าขึ้นสบตา เข็มทิศในใจของนางหมุนวนด้วยความผิดหวังและเจ็บแปลบ ลึกๆ แล้วนางไม่เคยคิดว่าบุรุษผู้เคียงบ่าเคียงไหล่ฝ่าฟันอันตรายมาด้วยกัน จะมีส่วนพัวพันกับโศกนาฏกรรมที่พรากครอบครัวของนางไปในอดีตชาติที่ข้ามภพมา เซียวจิ้งเหยียนก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว แววตาของนักล่าที่เคยเด็ดเดี่ยวกลับไหววูบราวกับเปลวเทียนต้องลมพายุ "ซูเหยา... ฟังข้าก่อน สายตาของเจ้าในตอนนี้ มันกำลังบอกว่าเจ้าตัดสินข้าไปแล้ว" "ตัดสินหรือ?" นางแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าสะสวย "สตรีที่ท่านเคยใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองเมื่อสิบปีก่อน สตรีที่บิดาของนางถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏจนต้องจบชีวิตลงด้วยยาพิษ... ท่านเคยคิดถึงความรู้สึกของนางบ้างหรือไม่ ว่าการต้องตื่นขึ้นมาพร้อมกับความแค้นในทุกค่ำคืนมันทรมานเพียงใด!" คำพูดนั้นราวกับคมดาบที่กรีดลงบนหัวใจของชินอ๋อง เขาจำได้แม่นยำ วันนั้น... วันที่ฝนหลวงโปรยปรายลงมาดั่งห่าฝน ท่ามกลางความขัดแย้งระหว่างราชสำนักและกลุ่มกบฏชาตินิยมในยุคเปลี่ยนผ่าน เขาจำต้องตัดสินใจครั้งใหญ่เพื่อรักษาความมั่นคงของแผ่นดิน โดยแลกมาด้วยชีวิตของผู้บริสุทธิ์กลุ่มหนึ่ง ซึ่งหนึ่งในนั้นคือบิดาแท้ๆ ของสตรีที่เขารักหมดหัวใจในยามนี้ "วันนั้น ข้าไม่มีทางเลือกอื่น..." เซียวจิ้งเหยียนกล่าวเสียงเครือ สองมือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าจับเรียวแขนของนางเพื่ออธิบายความจริงทั้งหมด ทว่าหลินซูเหยาVersionอัจฉริยะผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อโชคชะตากลับถอยหลังหลบหนึ่งก้าวอย่างเด็ดเดี่ยว "ทางเลือก? ท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ มักจะมีข้ออ้างเรื่องบ้านเมืองเสมอเพื่อกลบเกลื่อนความผิดพลาดของตนเอง!" ดวงตาของนางรื้นด้วยหยาดน้ำใส แต่นางไม่อนุญาตให้มันไหลรินลงมาประจานความอ่อนแอ "ถ้าเช่นนั้น การที่ท่านแต่งตั้งข้าเข้ามาในจวน เพื่อควบคุม? หรือเพื่อไถ่บาปในสิ่งที่ท่านเคยทำไว้กันแน่!" ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งขึ้นถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเร่งรีบขององครักษ์เงาก็ดังแทรกขึ้นมาจากนอกประตูก่อนที่สถานการณ์จะขาดสะบั้นลงไปมากกว่านี้ "เรียนท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์ประจำตัวคุกเข่าลงด้วยท่าทางตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือด "คุณหนูเหม่ยหลินแอบลักลอบส่งจดหมายลับออกนอกจวนไปยังสำนักพยัคฆ์ขาว และ... และนางเพิ่งดื่มยาพิษชangหงส์เข้าไปเพื่อหวังใส่ร้ายว่าพระชายาเป็นผู้ลงมือพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจิ้งเหยียนขมวดคิ้วมุ่นทันที ความสนใจถูกดึงกลับมายังสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว เขากวาดสายตามองหลินซูเหยาที่ยังคงยืนนิ่ง ใบหน้าของนางเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความเยือกเย็นอันตรายออกมาอย่างชัดเจน ก่อนที่ท่านอ๋องจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดเพื่อคลี่คลายสถานการณ์ ประตูเรือนด้านนอกก็ถูกกระชากเปิดออกโดยกลุ่มราชองครักษ์หลวงในชุดเกราะเต็มยศ พร้อมกับราชโองการสีทองอร่ามที่ถูกชูขึ้นสูงท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง "ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้!" เสียงขันทีเฒ่าผู้ควบคุมกฎวังหลวงแผดก้องกังวานไปทั่วบริเวณ "ด้วยพระราชอำนาจแห่งโอวาทสวรรค์ สั่งให้ควบคุมตัวพระชายาหลินซูเหยาเข้าสู่คุกหลวงทันทีฐานต้องสงสัยลอบวางยาพิษสนมเอก!" หลินซูเหยาหันกลับมามองสบตากับเซียวจิ้งเหยียนช้าๆ มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตาที่เล่นตลก ขณะที่มือหนาของชินอ๋องกำลังเอื้อมไปกุมด้ามกระบี่ข้างกายจนข้อต่อกระดูกขึ้นสีขาวโพลนด้วยความโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ตอนนี้นะครับ