ถอยคนละก้าว

จอกกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามลวดลายปลาคาร์พคู่แหวกว่ายในสายน้ำ ถูกวางกระทบลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมอย่างระมัดระวังจนแทบไม่เกิดเสียง ทว่าน้ำหนักของการกระทำนั้นกลับหนักอึ้งดั่งขุนเขาในความรู้สึกของคนทั้งสอง "เจ้าถอยห่างจากเราสามก้าว... ตั้งแต่เมื่อใดกัน หลินซูเหยา" น้ำเสียงทุ้มต่ำดั่งห้วงสมุทรลึกของเซียวจิ้งเหยียนดังขึ้น ท่าعهบรรยากาศเงียบงันภายในห้องหนังสือส่วนตัว กลิ่นกำยานผ่อนคลายกลิ่นไม้กฤษณาที่เคยอบอวล บัดนี้กลับเจือด้วยไอเย็นยะเยือกจากแววตาคมกริบดั่งพญานอินทร์ที่กำลังจับจ้องเหยื่อ ทว่าเหยื่อตัวนี้หาใช่สัตว์อ่อนแอไม่ นางคือกุนซือผู้ซ่อนกลยุทธ์ร้อยแปดพันประการไว้ภายใต้รอยยิ้มเรียบเฉย หลินซูเหยาในชุดคลุมผ้าไหมปักลายเหมันต์สีขาวบริสุทธิ์ นางมิได้ขยับกายหนี แต่กลับเลือกที่จะประสานมือคารวะอย่างนอบน้อมตามธรรมเนียม ท่าทางที่ห่างเหินและสุภาพจนเกินเหตุนั่นเอง ที่ทำให้กราบทูลของชินอ๋องผู้ทรงอำนาจถึงกับสั่นสะท้านด้วยความกรุ่นโกรธ "ทูลท่านอ๋อง หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีที่เคยผ่านการหย่าร้าง สถานะในจวนย่อมสมควรต้องรู้ขอบเขตและระมัดระวังตัวให้มากขึ้น การรักษาระยะห่างกับท่าน... ย่อมเป็นหนทางที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับทุกฝ่ายพ่ะย่ะค่ะ" นางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความหวั่นไหวใดๆ ทั้งสิ้น คำว่า 'ปลอดภัย' และ 'ทุกฝ่าย' พุ่งชนเข้ากลางใจของเซียวจิ้งเหยียนดั่งคมกระบี่ นับตั้งแต่สตรีตรงหน้าทะลุมิติจากโลกยุค 80 อันแปลกประหลาดเข้ามาสู่ร่างของคุณหนูตระกูลหลิน นางไม่เคยเกรงกลัวอำนาจใด ไม่เคยยอมก้มหัวให้ความอยุติธรรม และมักจะใช้สติปัญญาเฉียบคมราวกับศัลยแพทย์ผู้ถือมีดผ่าตัด เข้ามาช่วยชีวิตและพลิกเกมหมากในวังหลังให้เขาครั้งแล้วครั้งเล่า จนหัวใจที่ด้านชาดั่งน้ำแข็งพันปีของชินอ๋องผู้เย็นชา ยอมจำนนและหลอมละลายลงแทบเท้า ทว่าในยามนี้... เมื่อภัยคุกคามจากองค์รัชทายาทและเหล่าขุนนางฝ่ายตรงข้ามเริ่มบีบวงล้อมเข้ามาใกล้จวนอ๋องทุกขณะ นางกลับเลือกที่จะสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาขวางกั้นระหว่างเขากับนางเสียเอง "ปลอดภัย?" เซียวจิ้งเหยียนแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวนางในสามก้าว ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นอายบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพแผ่ซ่านกดดันจนบรรยากาศรอบตัวแทบหยุดนิ่ง "เจ้าคิดว่าการตีตัวออกห่าง จะทำให้เจ้าพ้นเงื้อมมือของพวกมันได้กระนั้นหรือ? หลินซูเหยา เจ้าฉลาดนัก แต่เหตุใดจึงโง่เขลาในเรื่องของหัวใจ!" ซูเหยาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาดำขลับคู่นั้นฉายแวววับดั่งดวงดาวในคืนเดือนมืด นางซ่อนความเจ็บปวดร้าวรานไว้ภายใต้หน้ากากของความเยือกเย็น นางรู้ดีว่าตนเองรู้สึกเช่นไรกับบุรุษผู้นี้ ความรักที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันท่ามกลางสงครามชิงอำนาจ มันลึกซึ้งและมั่นคงดั่งขุนเขา แต่ยิ่งลึกซึ้งเท่าใด... อันตรายที่รายล้อมรอบตัวเขาก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเท่านั้น เหม่ยหลินและเบื้องหลังของตระกูลขุนนางใหญ่กำลังจ้องมองหาจุดอ่อน และจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของชินอ๋องผู้ไร้พ่ายในเวลานี้ ก็คือตัวนางเอง ถอยคนละก้าว... เพื่อให้เขาปลอดภัยจากข้อครหา และเพื่อให้ตัวนางรอดพ้นจากการเป็นเป้าสังหารในเกมการเมืองอันโสโครกนี้ คือทางเลือกเดียวที่กุนซือผู้ปราดเปรื่องอย่างนางมองเห็น "หม่อมฉันมิได้โง่เขลาพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง เพียงแต่ตระหนักดีว่า ตำแหน่ง 'ชายาเอก' หรือแม้แต่คนสนิทข้างกายของท่านในยามนี้ มีค่าควรแลกด้วยชีวิตของหม่อมฉันหรือไม่... คำตอบคือไม่พ่ะย่ะค่ะ" นางเอ่ยถ้อยคำเชือดเฉือนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เซียวจิ้งเหยียนชะงักงัน แววตาที่เคยดุดันไหววูบลงชั่วขณะ มือหนาที่ยกขึ้นหมายจะคว้าจับเรียวแขนของนาง ชะงักค้างกลางอากาศราวกับถูกตรึงไว้ด้วยคำพูดอันไร้เยื่อใยนั้น ภายในห้องหนังสืออันกว้างใหญ่กลับมาเงียบสนิตรอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของบุรุษผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อสิ่งใด ทว่ากลับต้องมาจนมุมให้กับความดื้อรั้นและเหตุผลอันเยือกเย็นของสตรีตรงหน้า ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าเร่งรีบราวกับเหยียบย่างอยู่บนเปลวไฟก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนเงา เสียงเคาะประตูสามครั้งตามรหัสลับประจำกองกำลังองครักษ์เงา ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้ว กลับทวีความดุเดือดขึ้นไปอีกขั้น "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงของไป๋เฉียน หัวหน้าองครักษ์เงาดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "มีพระราชโองการลับจากฮ่องเต้... และ... และสายรายงานด่วนจากชายแดนทักษิณ แจ้งว่ากองกำลังทหารของตระกูลเหม่ยเคลื่อนพลปิดล้อมเส้นทางเสบียงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจิ้งเหยียนละสายตาจากหลินซูเหยาช้าๆ แววตาที่เต็มไปด้วยความอาลัยและตัดพ้อเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นประกายตาดุร้ายดั่งพญายมผู้พร้อมจะกวาดล้างแผ่นดินในพริบตาเดียว ทว่า ในจังหวะที่ชินอ๋องกำลังจะสะบัดชายเสื้อหันไปเปิดประตูรับข่าวสารสำคัญนั้นเอง หลินซูเหยาที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่เบื้องหลัง กลับเหลือบไปเห็นคราบผงสีขาวบางเบาที่ติดอยู่บนถาดน้ำชาซึ่งสาวใช้เพิ่งนำเข้ามาเปลี่ยนเมื่อครู่... ผงยาพิษไร้สีไร้กลิ่นชนิดเดียวกับที่เคยใช้ปลิดชีพสนมในตำหนักใน! มือน้อยของนางขยับเข้าหาแขนเสื้อโดยสัญชาตญาณ ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยปากเตือนภัย เสียงทุ้มต่ำอันเย็นเยียบของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดที่มุมห้อง... บุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะก้าวเข้ามาเหยียบย่นถึงเขตชั้นในของจวนชินอ๋องได้ในยามวิกาลเช่นนี้! "ชินอ๋อง... ทรงรอบคอบมาตลอด แต่อาจจะลืมไปกระมังว่า... คนที่ท่านไว้วางใจที่สุดในตอนนี้ อาจจะเป็นงูพิษที่ซ่อนพิษร้ายไว้รอวันฉกกัดท่านเอง" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ตอนนี้นะครับ