คำสัญญาใต้แสงไฟ

คราบโลหิตบนกระเบื้องเคลือบสีชาดถูกเช็ดทำความสะอาดจนวาววับ ราวกับไม่มีเหตุการณ์นองเลือดใดเคยเกิดขึ้นในเรือนปักษา หลินซูเหยายืนอยู่เบื้องหน้าหน้าต่างแกะสลักลวดลายเมฆมงคล ปลายนิ้วเรียวยาวดุจหยกสลักกำลังบรรจงฝนแท่งหมึกสีชาดลงบนจานฝนหมึกเนื้อละเอียด กลิ่นหอมเย็นของสนหมึกผสานกับกลิ่นอายอับชื้นยามค่ำคืนของฤดูสารทลอยอบอวลอยู่รอบตัว ดวงตาคู่คมกริบดั่งกุนซือผู้กุมชัยชนะในกระดานหมากรุกทอดมองออกไปยังความมืดมิดเบื้องนอก เรือนหลังใหญ่โตแห่งนี้เงียบสงบจนน่ากลัว ทว่าทุกย่างก้าวในจวนชินอ๋องล้วนเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำที่พร้อมจะกลืนกินคนได้ทุกเมื่อ "พระชายา... อนุเหม่ยหลินส่งบ่าวไพร่มาหน้าเรือนอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ แจ้งว่าอาการไข้กำเริบจนหายใจไม่ออก รบกวนให้ท่านหมอหลินเสด็จไปดูอาการสักครา" เสียงของพ่อบ้านหลี่ดังขึ้นอย่างระมัดระวังจากนอกประธานบทสนทนา พร้อมกับเงาทะมึนที่ทาบทับอยู่หลังบานประตูไม้จันทน์ หลินซูเหยาหยุดมือที่กำลังฝนหมึกริมฝีปากบางเฉียบยกยิศเยาะขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นงดงามทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งบนยอดเขาหิมะ นางไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ปลายนิ้วยังคงวนเป็นวงกลมบนแท่งหมึกอย่างเชื่องช้าและมั่นคง "โรคสำออยของอนุเหม่ยหลินช่างเรื้อรังเสียจริง อยู่ในจวนนี้มานานเหตุใดจึงไม่รู้จักสำเหนียกเสียบ้างว่า ยาดีมักมีรสขม และโอสถขนานใดก็รักษาคนตลบตะแลงไม่หาย" เสียงของนางราบเรียบ เยือกเย็น แต่ทรงพลังพอที่จะทำให้ผู้ฟังสะท้านไปถึงขั้วหัวกระดูก "บอกนางไป หากยังไม่อยากสิ้นชีพในคืนนี้ ก็จงนอนร้องคร่ำครวญอยู่บนเตียงเงียบๆ เสีย อย่าได้คิดใช้มารยาตื้นเขินมาสร้างคลื่นลมในเรือนของเปิ่นหวางเฟยอีก" "รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ..." พ่อบ้านหลี่รีบถอยร่างออกไปอย่างเงียบเชียบ ราวกับเกรงว่าลมหายใจของตนจะไปรบกวนความนิ่งงันอันน่าสะพรึงกลัวภายในห้อง ยามเมื่อความเงียบงันกลับคืนมาอีกครา เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่ระเบียงทางเดิน ประตูห้องถูกผลักออกเบื้องหน้าปรากฏร่างสูงใหญ่ของบุรุษในอาภรณ์สีดำสนิทปักดิ้นลายพยัคฆ์ทะยานเมฆ เซียวจิ้งเหยียน ชินอ๋องผู้เยือกเย็นและโหดเหี้ยมในสายตาคนทั่วหล้า ทว่าในยามนี้ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวคู่นั้นกลับทอดมองมาที่สตรีตรงหน้าด้วยความอ่อนโยนล้ำลึกที่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้ท่าทีนิ่งขรึม เขาก้าวเข้ามาเงียบๆ สวมกอดร่างบางจากด้านหลัง แขนแกร่งราวกับคีมเหล็กโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าคมสันฝังลงกับลาดไหล่บอบบางสูดดมกลิ่นกายหอมละมุนที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นสมุนไพรและกลิ่นหมึกจางๆ "เจ้าใจร้ายกับนางเกินไปหรือไม่ หืม... ซูเหยาของข้า" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง ทำให้หลินซูเหยาตัวเกร็งขึ้นเล็กน้อยก่อนจะผ่อนคลายลง "ท่านอ๋องทรงตรัสสิ่งใดกันเพ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันเพียงแต่ใช้โอสถรักษาโรคตามหน้าที่ของแพทย์ หาได้ใจร้ายอันใดไม่" นางเอ่ยตอบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแววประชดประชันเล็กน้อย พลางเอี้ยวคอมองค้อนคนด้านหลังอย่างไม่เกรงกลัว "หรือว่า... ทรงอาลัยอาวรณ์อนุรักของพระองค์เข้าแล้ว?" เซียวจิ้งเหยียนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและทรงเสน่ห์จนน่ากลัว เขาพลิกร่างบางให้หันกลับมาเผชิญหน้า มือใหญ่ข้างหนึ่งประคองท้ายทอยนางไว้มั่น นิ้วโป้งลูบไล้พวงแก้มเนียนนุ่มอย่างทะนุถนอมราวกับนางเป็นสมบัติล้ำค่าชิ้นเดียวในใต้หล้าที่เขายอมแลกทุกสิ่งเพื่อให้ได้มา "ในสายตาของเปิ่นหวาง มีสตรีเพียงผู้เดียวที่ควรค่าแก่การจดจำ นอกนั้น... เป็นเพียงหมากบนกระดานที่รอวันถูกปัดตกไปก็เท่านั้น" ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดอกท้อของนาง ราตรีกาลนี้เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน "เจ้าก็รู้ว่าข้าเดินหมากตานี้เพื่อผู้ใด เหตุใดจึงยังชอบใช้คำพูดบาดหมางใจข้าอยู่เรื่อย" หลินซูเหยาเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยเล่ห์กลยุทธ์ในยามนี้กลับไหวระริกคล้ายผิวน้ำต้องลม ความรู้สึกซับซ้อนภายในใจของคนทั้งสองต่างผูกพันกันอย่างแน่นหนาผ่านศึกการเมืองในราชสำนักและเรือนหลัง ทั้งคู่ต่างเป็นกุนซือที่ฉลาดล้ำเลิศ แต่ในห้วงเวลานี้ กำแพงและกลยุทธ์ทั้งหมดกลับถูกหลอมละลายลงด้วยความอบอุ่นจากอ้อมแขนของกันและกัน "ข้าเพียงแต่ไม่ชอบแบ่งปันสิ่งใดกับผู้ใด เซียวจิ้งเหยียน... ท่านจำคำสัญญาในค่ำคืนนี้เอาไว้ให้ดี" หลินซูเหยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง มือเรียวเล็กยกขึ้นวางทาบลงบนแผ่นอกกว้างสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่หนักแน่นดั่งขุนเขาของบุรุษตรงหน้า "หากวันใดที่ท่านหันหลังให้คำมั่น หรือเลือกที่จะเดินไปตามวิถีที่ราชสำนักกำหนด... ข้าจะไม่มีทางหันกลับมามองท่านอีก แม้ว่าวันนั้นแผ่นดินนี้จะล่มสลายลงก็ตาม" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทว่าไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด หากแต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยน้ำหนักของคำสาบาน เซียวจิ้งเหยียนไม่โกรธเคืองต่อคำกล่าวที่อาจมีโทษถึงประหารชีวิตนั้น ตรงกันข้าม มุมปากของชินอ๋องผู้เยือกเย็นกลับยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ ดวงตาคู่นั้นฉายแววรักใคร่ลุ่มลึกและมั่นคงดั่งหินผาที่ไม่เคยสั่นคลอนต่อพายุร้าย มือใหญ่กุมมือเรียวของนางไว้แน่น แนบฝ่ามือของนางเข้ากับตำแหน่งหัวใจของตนเองให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงจังหวะที่เต้นรัวเพื่อสตรีในอ้อมกอดเพียงคนเดียว "ข้า เซียวจิ้งเหยียน ขอเอาชีวิตและเลือดเนื้อทั้งหมดเป็นเดิมพัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเอื้อนถ้อยคำสัตย์สาบานออกมาอย่างหนักแน่นและจริงจัง ทุกพยางค์ก้องกังวานอยู่ในความเงียบงันของรัตติกาล "บัลลังก์มังกรนั้นข้ามิได้ใส่ใจ แผ่นดินนี้จะกว้างใหญ่เพียงใด ข้าหาได้แคร์ไม่ สิ่งเดียวที่เปิ่นหวางต้องการ คือการได้เคียงคู่กับเจ้า... หลินซูเหยา จนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน หากข้าผิดคำสาบานนี้ ขอให้ศาตรานับหมื่นแทงทะลุร่างให้ตายตกตามกัน" ริมฝีปากอุ่นร้อนประทับลงบนหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา ทว่ามั่นคงและยาวนาน ราวกับการประทับตราสัญญาเลือดที่ไม่มีวันลบเลือน หลินซูเหยาหลับตาลงรับสัมผัสอันล้ำลึกนั้น หยาดน้ำใสเอ่อคลอขึ้นที่หางตาเล็กน้อยด้วยความตื้นตันใจ นางพยักหน้ารับช้าๆ เป็นคำตอบรับที่หนักแน่นไม่แพ้กัน ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังหอมหวานล้ำลึกและเต็มไปด้วยคำสัญญาแห่งรักอันมั่นคงนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบขององครักษ์เงาที่พุ่งทะยานเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าด้วยความตื่นตระหนก "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์เงารายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สีหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด "มีราชโองการลับจากฮ่องเต้ส่งตรงถึงห้องทรงอักษร... พระราชโองการฉบับนี้... มีคำสั่งให้ปลดท่านอ๋องออกจากตำแหน่งแม่ทัพพิทักษ์บูรพา และ... และมีพระบัญชาให้พระชายาหลินซูเหยา เดินทางเข้าวังหลวงทันทีภายในคืนนี้พ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจิ้งเหยียนชะงักกัก นัยน์ตาคู่นคมกริบหรี่ลงทันที รังสีสังหารแผ่ซ่านออกจากร่างจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน หลินซูเหยาเบิกตากว้างเล็กน้อย สติปัญญาอันรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาดประมวลผลสถานการณ์ทั้งหมดในหัวทันที นี่ไม่ใช่การเรียกตัวธรรมดา แต่มันคือ... กับดักมรณะที่ถูกวางไว้เพื่อทำลายล้างพวกเขาทั้งคู่ในคราเดียว ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงกลยุทธ์และคำสัญญาอันหนักแน่นนี้มาด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ