ความหวังที่ริบหรี่

กลิ่นอายความอับชื้นของคุกหลวงใต้ดินผสมผสานเข้ากับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ราวกับมหาสมุทรแห่งความตายที่ไร้ก้นบึ้ง เปลวเพลิงจากคบเพลิงบนผนังหินศิลาแลงสั่นไหววูบวาบตามสายลมโชยที่ลอดผ่านช่องระบายอากาศแคบๆ ทอดเงายาวทาบทับร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงไม้ไผ่หยาบกระด้าง โลหิตสีดำสนิทหยดลงกระทบพื้นศิลาเป็นจังหวะเชื่องช้า แต่มันกลับดังสะท้อนก้องกังวานในโสตประสาทของหลินซูเหยา ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลังลมหายใจของคนรัก “ฮูหยินโปรดระวัง... ยาพิษในคุกหลวงคืนนี้ ไม่ได้มีไว้ปลิดชีพท่าน แต่มีไว้เพื่อสังหารไทเฮาตัวจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้ดินต่างหากเล่า...” คำกล่าวทิ้งท้ายของขันทีเฒ่าผู้สิ้นใจตายคาที่ยังคงดังก้องอยู่ในห้วงความคิด สติปัญญาอันเฉียบคมของศัลยแพทย์สาวจากยุค 80 หมุนวนวิเคราะห์สถานการณ์ดุจกุนซือผู้เดินหมากบนกระดานล้อมโลก นางกวาดสายตามองลอดผ่านความมืด ไปยังร่างของเซียวจิ้งเหยียน ชินอ๋องผู้เกรียงไกรแห่งแคว้น ผู้ซึ่งบัดนี้ริมฝีปากหนากลับกลายเป็นสีม่วงคล้ำ ลมหายใจแผ่วเบาราวกับเส้นด้ายที่ขาดสะบั้น พิษนี้มิใช่พิษธรรมดา... มันคือ "อัคนีพันภพ" พิษโบราณที่สกัดจากรากบัวอัคคีและยางไม้พันปี ผู้ที่โดนพิษนี้อวัยวะภายในจะถูกแผดเผาจากภายในทีละน้อย ทรมานราวกับตกอยู่ในขุมนรกโลกันตร์ถึงเจ็ดวันเจ็ดคืนก่อนจะสิ้นใจ และต่อให้เป็นยอดฝีมือที่มีลมปราณแก่กล้าเพียงใด หากไร้ซึ่งตัวยาแก้ ก็มิอาจต้านทานฤทธิ์ของมันได้เกินหนึ่งกัณฑ์ธูป “เซียวจิ้งเหยียน... ท่านช่างกล้าหาญหรือโง่เขลากันแน่ ที่ยอมดื่มถ้วยชาอาบยาพิษนั้นแทนข้า” หลินซูเหยาพึมพำกับตัวเอง มือเรียวบางที่สั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมไปกุมข้อมือแกร่งของเขาชีพจรเต้นอ่อนแรงจนแทบสัมผัสไม่ได้ ดวงตาคู่งามฉายแววเด็ดเดี่ยว นางเป็นแพทย์ผู้เคยยื้อชีวิตคนไข้จากเงื้อมมือมัจจุราชมานับไม่ถ้วนบนโต๊ะผ่าตัดอันทันสมัย แม้ในยุคจีนโบราณนี้จะไร้ซึ่งเครื่องมือแพทย์สมัยใหม่ แต่นางยังมีสองมือและสติปัญญาที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน การตัดสินใจในเสี้ยววินาทีนี้คืองความเป็นความตาย *ครืดดด...* เสียงฝ่าเท้าหนักแน่นเหยียบย่างเข้ามาใกล้ประตูห้องขังขัดจังหวะความคิด นางหันขวับไปมอง พบกับเงาร่างโปร่งบางของเหม่ยหลิน อนุภรรยาผู้ซ่อนรอยยิ้มเย้ยหยันไว้ภายใต้ใบหน้าอันงดงามราวกับบุปผาพิษ นางก้าวเข้ามาพร้อมกับถาดกระเบื้องเคลือบในมือ บนนั้นมีขวดหยกสีขาวสะอาดตาตั้งอยู่โดดเด่น “พี่หญิงรอง... ไฉนจึงทำหน้าตาตื่นตระหนกเช่นนั้นเล่าเพคะ?” เสียงหวานหยดย้อยเอ่ยขึ้น ราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ “ท่านอ๋องทรงสละชีพเพื่อปกป้องท่าน ช่างเป็นความรักที่ลึกซึ้งตรึงใจเสียจริง น่าเสียดาย... ที่ความรักเช่นนี้ มักมีอายุสั้นเสมอ” หลินซูเหยาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่วงท่าสง่างามดั่งพญาหงส์ แม้ชุดผ้าดิบหยาบของนักโทษจะไม่อาจเทียบเคียงกับอาภรณ์ปักดิ้นทองของอนุเหม่ยหลิน แต่วิญญาณและรัศมีแห่งอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวนางกลับกดดันให้อีกฝ่ายต้องผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “เจ้าพกขวดหยกบรรจุยาถอนพิษติดตัวมาถึงคุกหลวง... ช่างเป็นการเตรียมการที่รวดเร็วยิ่งนัก เหม่ยหลิน” หลินซูเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เยือกเย็น แต่เฉียบคมดั่งใบมีดที่อาบยาพิษ “ดูท่าว่าแผนการปลิดชีพไทเฮาตัวจริงใต้ดิน กับการกำจัดชินอ๋องให้พ้นทาง จะมีเจ้าเป็นหนึ่งในหมากตัวสำคัญคอยชักใยอยู่เบื้องหลังสินะ” เหม่ยหลินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่นคมองข้ามไหล่ของหลินซูเหยาไปยังร่างที่นอนไร้สติของเซียวจิ้งเหยียน “ท่านอ๋องทรงโง่เขลาเองที่ลุ่มหลงสตรีเช่นท่าน ยอมแม้กระทั่งดื่มยาพิษที่หม่อมฉันแอบใส่ไว้ในกาชาปรกติ เพื่อแลกกับการปกป้องความลับเรื่องไทเฮา... แต่ตอนนี้ ทุกอย่างสายไปแล้วเพคะ ยาถอนพิษในมือหม่อมฉัน มีเพียงหนึ่งเม็ด และมันมีไว้สำหรับผู้ที่มีค่าพอจะครอบครองอำนาจในวันข้างหน้าเท่านั้น” รอยยิ้มของเหม่ยหลินเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง นางมั่นใจว่าในสถานการณ์เช่นนี้ หลินซูเหยาซึ่งเป็นเพียงสตรีตัวคนเดียวในคุกมืด จะต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตและยาถอนพิษจากนางอย่างแน่นอน ทว่า... นางประเมินสตรีตรงหน้าต่ำเกินไป หลินซูเหยาไม่แม้แต่จะชายตามองขวดหยกในมือของเหม่ยหลิน มุมปากของนางยกย่องขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเหนือกว่าอย่างแท้จริง “เจ้าคิดว่า ยาพิษระดับ ‘อัคนีพันภพ’ นี้ มีเพียงวิธีแก้ด้วยเม็ดยาโอสถในขวดของเจ้าเท่านั้นหรือ?” หลินซูเหยาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเข้าไปหาอนุเหม่ยหลินทีละก้าวอย่างมั่นคง “เจ้าอาจจะเชี่ยวชาญเรื่องการวางยาพิษในเรือนหลัง แต่เจ้าไม่เคยรู้เลยว่า... หลักการแพทย์ที่แท้จริง หาใช่การรอคอยปาฏิหาริย์จากโอสถวิเศษไม่ แต่คือการ ‘ลงมือทำ’ ด้วยตนเองต่างหาก!” สิ้นเสียงคำกล่าว หลินซูเหยาไม่รอให้เหม่ยหลินได้ตั้งตัว มือเรียวบางพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด คว้าขวดหยกในมือของอนุภรรยาจอมมารยามาไว้ในครอบครองอย่างแม่นยำ พร้อมกับใช้สันมือกระแทกเข้าที่จุดชีพจรบริเวณต้นคอของเหม่ยหลินอย่างแรง “อึษ...!” เหม่ยหลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายอ่อนยวบลงหมดสติคาที่ ล้มลงไปนอนกองกับพื้นศิลาโดยไร้ซึ่งโอกาสแม้แต่จะเปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ หลินซูเหยาไม่เสียเวลาใส่ใจร่างที่หมดสติของศัตรู นางหันกลับมายังเตียงไม้ไผ่ ดึงปิ่นปักผมทองเหลืองอันเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่มวยผมออกมา ปลายปิ่นถูกลับจนคมกริบด้วยเศษหินบนผนังคุกก่อนหน้านี้แล้ว นางสูดลมหายใจเข้าลึก ตั้งสติให้มั่นคงดั่งขุนเขา แม้ในใจจะกังวลระคนเจ็บปวดเมื่อเห็นหยาดเหงื่อเย็นเยียบที่ผุดพรายบนหน้าผากของเซียวจิ้งเหยียน แต่สัญชาตญาณของศัลยแพทย์อัจฉริยะกลับทำงานอย่างเต็มพิกัด “เซียวจิ้งเหยียน... ท่านกล้าเอาชีวิตมาเดิมพันเพื่อข้า...” หลินซูเหยากระซิบแผ่วเบาริมหูของบุรุษผู้เป็นที่รัก ดวงตามีหยาดน้ำใสคลอเบ้าแต่ไม่ยอมไหลริน “ข้าก็จะไม่ยอมให้ยมมานหน้าไหนพรากท่านไปจากอกข้าเด็ดขาด!” นางใช้ปลายปิ่นปักผมกรีดลงบนปลายนิ้วก้อยของตนเองอย่างไม่ลังเล โลหิตสีแดงสดไหลซึมออกมา นางรีบหยดเลือดของตนเองผสมลงในน้ำในถ้วยชาที่เหลืออยู่ครึ่งถ้วย ซึ่งเป็นถ้วยเดียวกับที่เขาดื่มเข้าไป เพื่อใช้ปฏิกิริยาเคมีทางชีวภาพกระตุ้นการขับพิษขั้นรุนแรง และในขณะเดียวกัน มืออีกข้างก็เตรียมเปิดขวดหยกเพื่อนำโอสถของเหม่ยหลินมาบดผสมตามสัดส่วนที่คำนวณไว้ในหัวอย่างแม่นยำ ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วของนางกำลังจะหยดโอสถเม็ดสุดท้ายลงไปในถ้วยยา *แกร๊ก...* เสียงกลไกประหลาดดังขึ้นจากผนังหินเบื้องหลังตู้เก็บศิลาทึบ กำแพงหินโบราณที่ควรจะทึบตันกลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นทางเดินลับที่ทอดยาวลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง พร้อมกับกลิ่นอายลมหายใจอันเย็นเยียบของบุคคลลึกลับผู้หนึ่งที่ก้าวออกมาจากเงาจันทร์... และสิ่งแรกที่บุคคลนั้นเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันและกลิ่นคาวเลือด คือประโยคที่ทำให้เลือดในกายของหลินซูเหยาต้องแข็งค้าง “หมอเทวดาหลิน... เจ้ากำลังช่วยผิดคนเสียแล้วกระมัง เพราะตัวจริงของ ‘ชินอ๋อง’ ที่นอนอยู่ตรงหน้า... มิใช่บุรุษที่เจ้าคิดเลยแม้แต่น้อย” ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันคลื่นลมแห่งกลยุทธ์นี้ร่วมกันนะครับ