การตัดสินใจของฮูหยิน

สนับเพลาสีทองอร่ามกระทบกับพื้นหินอ่อนขัดมันในท้องพระโรงใหญ่ เกิดเป็นเสียงก้องกังวานที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ขันทีเฒ่าผู้ถือราชโองการมีสีหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษสา เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขมับยามเมื่อต้องประกาศพระราชเสาวนีย์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายคาวเลือด “ฮ่องเต้มีรับสั่ง... ให้ควบคุมตัวพระชายาหลินซูเหยา สู่คุกหลวงทันทีฐานต้องสงสัยว่าใช้คุณไสยและโอสถต้องห้ามลอบปลงพระชนม์ไทเฮา!” ความเงียบงันเข้าปกคลุมราวกับห้วงมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีแม้กระทั่งเสียงลมหายใจติดขัด ทุกสายตาต่างพากันจับจ้องไปยังสตรีร่างโปร่งในอาภรณ์ปักลายหงส์สีเพลิง นางไม่ได้ก้มหน้าหลบสายตาคมปลาบของเหล่าขุนนางฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวาที่กำลังรอคอยความพินาศของนาง มุมปากของหลินซูเหยากลับยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่งดงามทว่าเย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งในเหมันตฤดู ศัลยแพทย์มือหนึ่งจากยุค 80 ผู้ผ่านการยื้อชีวิตคนไข้บนเตียงผ่าตัดท่ามกลางเสียงสัญญาณชีพที่ใกล้ดับสูญมานับครั้งไม่ถ้วนอย่างนาง มีหรือจะหวาดกลัวกับเล่ห์เหลี่ยมสกปรกในวังหลังเช่นนี้ “ฮูหยิน... ข้าพเจ้ารีบสั่งให้องครักษ์เงาเตรียมเส้นทางหลบหนีแล้ว ขอเพียงท่านพยักหน้า กองกำลังพิทักษ์เมืองหลวงของเรารับรองว่าจะพาตัวท่านฝ่าวงล้อมออกไปได้อย่างปลอดภัยแน่นอนครับ!” เสียงกระซิบร้อนรนของพ่อบ้านจางดังขึ้นข้างกาย แฝงไว้ด้วยความจงรักภักดีที่พร้อมจะคว่ำแผ่นดินเพื่อปกป้องนาง หลินซูเหยายกมือขึ้นห้ามปรามแผ่วเบา นางปรายตามองขันทีที่ถือราชโองการด้วยสายตาดุจกุนซือผู้มองกระดานหมากรุกขาดวิ่น นางรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เหม่ยหลินอนุภรรยาผู้ทะเยอทะยานร่วมมือกับเสนาบดีหลี่เพื่อบีบให้เซียวจิ้งเหยียนต้องเลือกระหว่างอำนาจทหารในมือกับภรรยาเอก หากนางเลือกหนีเท่ากับยอมรับผิดตามข้อกล่าวหา และตระกูลเซียวจะถูกตราหน้าว่ากบฏทันที แต่หากนางก้าวเดินเข้าไปในคุกหลวงแห่งนั้นด้วยขาของตนเอง... เกมการเมืองครั้งนี้จึงจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง “ไม่ต้องหนีหรอกพ่อบ้านจาง” หลินซูเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าก้องกังวานและทรงพลังจนทุกคนในโถงต้องหยุดหายใจ “ในเมื่อพวกเขากล้าเปิดฉากกระดานนี้ ข้าในฐานะชายาเอกแห่งชินอ๋อง ก็ย่อมต้องทำหน้าที่ ‘ผู้เล่น’ ที่ดี เดินหมากตานี้ให้พวกมันได้เห็นว่า... เบี้ยที่พวกมันคิดจะเหยียบย่ำ แท้จริงแล้วคือคมดาบที่พร้อมจะปลิดชีพพวกมันต่างหาก” สิ้นคำพูดของนาง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดุจเสียงคำรามของพญาอินทรีก็ดังขึ้นจากด้านนอก กลิ่นอายความเยือกเย็นแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วสารทิศ ทหารองครักษ์นับร้อยนายต่างพากันคุกเข่าลงทันทีเมื่อร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำปักลายมังกรห้ากรงเล็บก้าวเข้ามา เซียวจิ้งเหยียน ชินอ๋องผู้กุมอำนาจกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยววับวาวด้วยโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย รังสีอำมหิตแผ่กระจายจนขันทีผู้ถือราชโองการถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น พระเนตรคู่นั้นกวาดมองราชโองการในมือ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ดวงตาคู่สวยของสตรีตรงหน้า ไม่มีคำหวาน ไม่มีคำอ้อนวอน มีเพียงสายตาที่อ่านใจกันทะลุปรุโปร่งระหว่างพญามารกับยอดกุนซือ “ใครกล้าแตะต้องนาง... จงเตรียมหัวไว้บนบ่า” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว ทว่ากลับทำให้ขุนนางทั้งท้องพระโรงตัวสั่นเทา ทว่า ก่อนที่เซียวจิ้งเหยียนจะชักกระบี่ออกจากฝักเพื่อประกาศสงครามกับราชสำนัก หลินซูเหยากลับเอื้อมมือเรียวขาวของนางไปแตะลงบนด้ามกระบี่ของเขาเบาๆ นางสบตาผู้เป็นสามีด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ทว่าเด็ดเดี่ยวเกินกว่าสตรีใดจะคาดคิด “ท่านอ๋อง... หม่อมฉันจะไป” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ชัดเจนทุกถ้อยคำ “ปล่อยให้พวกเขาเล่นละครฉากนี้ให้จบเถอะเพคะ แต่เมื่อม่านเปิดขึ้นอีกครั้ง... คนที่จะต้องคุกเข่าร้องขอความเมตตา จะไม่ใช่หม่อมฉันอย่างแน่นอน” เซียวจิ้งเหยียนจ้องมองภรรยาด้วยหัวใจที่กระตุกวูบ ความรู้สึกหวงแหนและนับถือหลอมรวมกันในอก เขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า สตรีผู้นี้มิใช่ดอกไม้ประดับเรือนหลังให้นางทะนุถนอม แต่คือนางพญาผู้พร้อมจะเคียงบ่าเคียงไหล่เขารabชิงบัลลังก์มังกร! ชินอ๋องสูดลมหายใจเข้าลึก ยอมลดกระบี่ลงครึ่งหนึ่งก่อนจะพยักหน้าช้าๆ สายตาคมกริบทอดมองนางด้วยความรักลึกซึ้งดั่งขุนเขา “ถ้าเช่นนั้น... เปิ่นหวางจะรอฟังข่าวดีจากพระชายาในคุกหลวง หากใครกล้าทำให้นางเจ็บแม้แต่ปลายเล็บ เปิ่นหวางจะเผาวังหลวงแห่งนี้ให้เป็นจุล!” หลินซูเหยาหันหลังก้าวเดินนำเหล่าทหารหลวงออกไปอย่างองอาจ อาภรณ์สีเพลิงสะบัดพลิ้วไหวตามจังหวะก้าวเดิน นางไม่ได้ถูกคุมตัวในฐานะนักโทษผู้พ่ายแพ้ แต่คือนักการเมืองผู้กำลังเดินเข้าสู่สนามรบเพื่อกำชัยชนะ ทว่า ในขณะที่นางก้าวพ้นธรณีประตูวังหลวง ขันทีปริศนาร่างสูงโปร่งผู้หนึ่งก็ก้าวสวนเข้ามา ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยหมวกปีกกว้าง ทว่ากระดาษสาพับสนิทที่ถูกยัดใส่มือของนางอย่างแนบเนียน พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ทำให้ฝีเท้าของนางต้องหยุดชะงักทันที *“ฮูหยินโปรดระวัง... ยาพิษในคุกหลวงคืนนี้ ไม่ได้มีไว้ปลิดชีพท่าน แต่มีไว้เพื่อสังหารไทเฮาตัวจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้ดินต่างหากเล่า...”* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวเดินไปบนเส้นทางหมากอันดุเดือดนี้ด้วยกันนะครับ