ความเงียบก่อนพายุ

รอยหมึกบนกระดาษซวนจื่อยังไม่ทันแห้งสนิท กลิ่นหอมจางๆ ของชาผู่เออร์ชั้นเลิศก็ลอยอวลอยู่เบื้องหน้า หมากสีดำเม็ดสุดท้ายถูกคีบด้วยปลายนิ้วเรียวยาวราวกับหยกขาว ก่อนจะวางลงบนกระดานไม้จันทน์อย่างมั่นคง เสียง ‘แปะ’ เบาๆ ดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องหนังสือลับของจวนชินอ๋อง “ท่านอ๋องทรงแน่พระทัยแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะว่า หมากตานี้จะบังคับให้ฝ่ายนั้นจนมุมได้จริงๆ” เสียงทุ้มต่ำขององครักษ์เงาเอ่ยถามขึ้นอย่างระมัดระวัง พร้อมกับประสานมือคารวะอยู่เบื้องเงาสลัว เซียวจิ้งเหยียนมิได้เงยหน้าขึ้น ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองกระดานหมากเบื้องหน้า มุมโอษฐ์หยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา “สงครามในราชสำนักมิเคยต้องใช้กำลังทหารเสมอไป ความเงียบก่อนพายุจะโหมกระหน่ำต่างหาก คือช่วงเวลาที่เหยื่อตายใจได้ง่ายที่สุด” ในขณะเดียวกัน ณ เรือนปีกตะวันตก หลินซูเหยากำลังนั่งขัดเครื่องมือผ่าตัดขนาดเล็กที่ทำจากเงินแท้ แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องกระทบใบหน้าด้านข้างที่เรียุบเรียบและจริงจัง ศัลยแพทย์อัจฉริยะจากยุค 80 ผู้ทะลุมิติมาสู่ความขัดแย้งในวังหลังแห่งนี้ ไม่มีแววตาของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย นางรู้ดีว่าค่ำคืนนี้คือการนับถอยหลังสู่ศึกใหญ่ครั้งสุดท้าย เหม่ยหลินและกลุ่มอำนาจเก่าในราชสำนักกำลังเดินหมากครั้งสำคัญเพื่อโค่นล้มพวกนางลงให้ได้ “คุณหนูเจ้าคะ บ่าวได้ยินมาว่าทางเรือนของคุณหนูรองแอบส่งคนออกไปนอกจวนตั้งแต่ยามโฉ่าแล้วเจ้าค่ะ เกรงว่า…” สาวใช้คนสนิทเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ซูเหยาวางเครื่องมือในมือลงอย่างช้าๆ นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาดอกท้อทอประกายคมปลาบดุจกุนซือผู้ผ่านศึกมาโชกโชน “ปล่อยให้นางดิ้นรนไปเถอะ ยิ่งนางขยับมากเท่าไหร่ ตาข่ายที่ท่านอ๋องกับข้าถักทอไว้ก็จะยิ่งรัดกุมขึ้นเท่านั้น คืนนี้… ใครหน้าไหนที่กล้าก้าวเข้ามาในอาณาเขตของเรา มันผู้นั้นต้องชดใช้ด้วยราคาที่สาสม” ยามวิกาลมาเยือน ความเงียบงัดเข้าปกคลุมทั่วทั้งจวนชินอ๋อง ทว่าภายใต้ความเงียบสงบนั้น กลับซ่อนเร้นไว้ด้วยกระแสลมหายใจอันตึงเครียด ขันทีเฒ่าผู้หนึ่งก้าวเดินด้วยฝีเท้าอันเงียบเชียบผ่านระเบียงทางเดินคดเคี้ยว ในมือถือกล่องไม้สนประดับลวดลายมังกรห้าเล็บ ซึ่งเป็นสิ่งบ่งบอกถึงราชโองการลับจากฝ่ายใน เซียวจิ้งเหยียนยืนประทับอยู่ริมหน้าต่าง มองลอดผ่านม่านไม้ไผ่ไปยังลานกว้างด้านนอก ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีดำสนิทกลมกลืนไปกับความมืดมิด ทว่าแผ่รังสีอำมหิตออกมารอบกายราวกับพญาอินทรีที่รอคอยเวลาขย้ำเหยื่อ “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์เงากลับเข้ามารายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “สายรายงานว่า ทางฝ่ายฮองเฮาเคลื่อนไหวแล้ว พระราชโองการลับฉบับนี้ถูกส่งตรงมาเพื่อปลดอำนาจการบัญชาการกองทัพของพระองค์ในคืนนี้พ่ะย่ะค่ะ” เซียวจิ้งเหยียนแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาดำมืดลุ่มลึกยากหยั่งถึง “ช่างใจร้อนเสียจริง… อยากได้ตราประยุทธ์พยัคฆ์นักใช่หรือไม่” ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องหนังสือก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง หลินซูเหยาในชุดคลุมสีฟ้าเข้มก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้ามั่นคง บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่เปี่ยมด้วยสติปัญญา นางประสานมือคารวะผู้เป็นสามีด้วยท่าทีสง่างาม “ดูท่าทางแล้ว แขกที่ไม่ได้รับเชิญคงมาถึงเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้นะเพคะ ท่านอ๋อง” เซียวจิ้งเหยียนหันกลับมามองสตรีในดวงใจ แววตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งนับพันปีกลับอ่อนแสงลงในชั่วพริบตา เขาก้าวเข้าไปใกล้ รั้งร่างบางเข้าสู่อ้อมแขนอย่างถือวิสาสะ มือหนาสัมผัสแก้มนุ่มเบาๆ ด้วยความทะนุถนอม “ต่อให้ฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย เจ้าก็ยังคงยิ้มได้เช่นนี้เสมอสินะ ซูเหยาของข้า” “เพราะหม่อมฉันรู้ว่า… ท่านอ๋องไม่มีวันยอมให้ข้าต้องพ่ายแพ้ต่างหากเล่าเพคะ” ซูเหยาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มของนางมีความมั่นใจที่ท้าทายทุกกฎเกณฑ์ของยุคสมัย ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นที่หน้าเรือน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของขันทีหลวง “มีพระราชโองการลับ! ชินอ๋องและชายารับฟัง!” บรรยากาศภายในห้องหนังสือพลันเย็นเยียบลงถึงขีดสุด เซียวจิ้งเหยียนกระชับมือโอบเอวบางของซูเหยาไว้แน่นขึ้น ขณะที่ดวงเนตรคมกริบกวาดมองไปทางประตูกระดาษสาที่เงาทึบของทหารราชองครักษ์นับร้อยชีวิตกำลังรายล้อมเข้ามาปิดตายทุกเส้นทางหลบหนี ประบานประตูค่อยๆ ถูกผลักออกเผยให้เห็นขันทีหน้าขาวผู้ถือม้วนราชโองการสีเหลืองทองยืนอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ซ่อนไว้ไม่มิด ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกลยุทธ์และห้วงเวลาอันระทึกนี้มาด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ