จดหมายลับฉบับชี้ชะตา

เสียงกระเบื้องเคลือบสีชาดถูกวางกระทบโต๊ะไม้จันทน์หอมดัง *กริ๊ก* แผ่วเบา แต่กลับสะท้อนก้องกังวานในห้องโถงใหญ่ที่เงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจ หลินซูเหยากวาดสายตาคมกริบมองพยานปากเอกเบื้องหน้า สตรีวัยกลางคนผู้สวมอาภรณ์เนื้อหยาบซอมซ่อ นางคุกเข่าตัวสั่นเทาอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบ ร่างกายผอมโซราวกับผ่านความอดอยากมาอย่างยาวนาน แต่แววตาที่เงยขึ้นมองนางนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวระคนแค้นเคืองอย่างสุดซึ้ง "เจ้าแน่ใจแล้วหรือ... ว่าสิ่งที่เจ้ากำลังจะเอ่ยออกมา สามารถแลกมาด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้ายของครอบครัวเจ้าได้" น้ำเสียงของหลินซูเหยาเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจและแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว นางมิได้ใช้กำลังบังคับขู่เข็ญ ทว่าจิตวิทยาและการประเมินสถานการณ์อย่างเฉียบคมดั่งนักหมากรุกกำลังเดินหมากตานี้อย่างระมัดระวัง ทุกก้าวล้วนชี้ชะตาแคว้น สตรีผู้นั้นโขกศีรษะลงกับพื้นจนเกิดเสียงดังทึบ น้ำตาไหลพรากอาบแก้มตอบ "เรียนพระชายา... หม่อมฉันเป็นอดีตพี่เลี้ยงผู้ถวายการรับใช้ในตำหนักใน ย่อมจำเหตุการณ์ในคืนนั้นได้ขึ้นใจเพคะ! สิ่งที่อนุเหม่ยหลินและเสนาบดีหลี่ร่วมมือกันกระทำ หาใช่เรื่องสมยอมไม่... แต่เป็นการวางยาพิษปลิดชีพล่วงหน้า เพื่อโยนความผิดให้องค์ชายสี่!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ กลิ่นอายความตึงเครียดแผ่ซ่านราวกับพายุฝนตั้งเค้า เมฆดำทะมึนเคลื่อนตัวปกคลุมท้องนภาด้านนอก บรรยากาศภายในห้องโถงช่างบีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดหายใจ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากเบื้องหน้าประตู เซียวจิ้งเหยียน ชินอ๋องผู้เยือกเย็นและกุมอำนาจกองทัพไว้ในมือ ก้าวเข้ามาในห้องโถงด้วยอาภรณ์สีดำสนิทปักดิ้นทองลายพยัคฆ์ทมิฬ รัศมีความดุร้ายและเยียบเย็นแผ่กระจายออกมารอบกาย ดุจพญาหมาป่าที่พร้อมจะขยี้ศัตรูให้แหลกคราบในคราเดียว สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวของท่านอ๋องกวาดมองพยานบนพื้น ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวบางของภรรยาคู่คิด ดวงตาคู่นั้นอ่อนแสงลงวูบหนึ่ง ทว่ายังคงความดุดันและห่วงหาในเวลาเดียวกัน "ซูเหยา..." เซียวจิ้งเหยียนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเข้ามาประชิดตัวนาง ร่างสูงใหญ่บังเกิดเป็นเกราะคุ้มกันอันมั่นคง "คนผู้นี้เชื่อถือได้เพียงใด? การเคลื่อนไหวครั้งนี้เท่ากับการเปิดศึกกับเบื้องบนโดยตรง เจ้าคิดดีแล้วหรือ" หลินซูเหยาเงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษผู้เป็นสามี มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยสติปัญญาและความมั่นใจ "ท่านอ๋อง... หมากกระดานนี้เราเดินมาไกลเกินกว่าจะถอยหลังแล้วพ่ะย่ะค่ะ พยานปากเอกผู้นี้คือดอกเบี้ยที่ตระกูลหลี่และอนุเหม่ยหลินต้องชำระด้วยเลือด" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด ขันทีเฒ่าหน้าห้องโถงก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยความเร่งรีบ พร้อมกับประคองราชโองการลับสีทองอร่ามในมือด้วยความสั่นเทา "ประกาศราชโองการด่วนจากท้องพระโรง... มีรับสั่งให้ชินอ๋องและพระชายาเข้าเฝ้าเป็นการด่วนที่สุดพ่ะย่ะค่ะ!" ผนวกกับจดหมายลับอีกฉบับที่ถูกสอดเข้ามาใต้ประตูห้องโถงอย่างเงียบเชียบ หลินซูเหยาหยิบมันขึ้นมาคลี่อ่าน ปรากฏลายมือที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี—ข้อความสั้นๆ เพียงบรรทัดเดียวที่สั่นคลอนทุกแผนการในพริบตา: *'ระวัง... ผู้ที่ท่านคิดว่าเป็นมิตร แท้จริงคือคมมีดที่จ้วงแทงจากด้านหลัง'* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกลยุทธ์และห้วงเวลาอันเข้มข้นนี้มาด้วยกัน ณ ตอนนี้นะครับ