ใครกันที่กุมบังเหียน

แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมคริสตัลบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ส่องกระทบสันคางคมกริบของคิรากร เงาทอดข้ามร่างของลินินที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในทรวงอก นิ้วมือเรียวยาวภายใต้ถุงมือผ้าซาตินบางเบากำลังขยับรัวบนแป้นพิมพ์แล็ปท็อปส่วนตัวของเขาอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบที่สุด จอภาพขนาดสิบสามนิ้วสะท้อนรหัสผ่านชุดสุดท้ายที่เธอเพิ่งถอดรหัสได้จากเอกสารลับบนโต๊ะ—มันคือบัญชีลับที่เชื่อมโยงเครือข่ายฟอกเงินข้ามชาติ ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะใช้พังทลายอาณาจักรของเขาลงในคราวเดียว ทว่า ความเงียบงันภายในเซฟเฮาส์ไร้เสียงแห่งนี้ไม่เคยปลอดภัยอย่างที่คิด "คิดว่ากำลังทำอะไรอยู่หรือครับ, ลินิน" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์นักล่าดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทำงาน ทะลุผ่านความเงียบเข้ามากระทบโสตประสาทจนหัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ แล็ปท็อปในมือแทบหลุดร่วง เธอนิ่งค้างไปชั่วขณะ สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูงก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวออกมาจากเงาสลัว คิรากรในยามนี้ไม่ได้สวมสูทรarmaniเนี้ยบกริบเช่นเคย เสื้อเชิร์ตสีดำถูกปลดกระดุมออกสามเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกำยำและรอยสักเลือนราง แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความเยียบเย็น ดิบเถื่อน และประกายไฟแห่งความปรารถนาอันตรายที่ลุกโชนอยู่เบื้องลึก "ฉัน... แค่เข้ามาหาเอกสารสรุปยอดบัญชีไตรมาสล่าสุดตามที่คุณสั่ง" ลินินพยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว แม้ว่าฝ่ามือที่ซ่อนอยู่ข้างลำตัวจะชื้นเหงื่อ คิรากรไม่ตอบทันที เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ย่างก้าวช้าๆ ทว่าทรงพลังกดดันจนพื้นที่หายใจรอบตัวแคบลงเรื่อยๆ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ลอยมาแตะจมูก จนกระทั่งร่างของเขายืนประชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง มือหนายื่นเข้ามาปัดปอยผมที่คลอเคลียข้างแก้มของเธอออกอย่างเชื่องช้า สัมผัสจากปลายนิ้วที่ลากผ่านผิวเนื้ออ่อนทำให้ขนลุกซู่ "โกหกไม่เนียนเอาเสียเลยนะครับ, คุณนักบัญชีคนเก่ง" เขากระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ายวนที่แฝงไว้ด้วยคมมีด "หน้าจอตรงนั้น... กำลังแสดงไฟล์ฐานข้อมูลลับสุดยอดของผม ไม่ใช่บัญชีร้านกาแฟแถวนี้" ลินินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่แผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "ถ้าคุณรู้แล้ว... ทำไมไม่ปล่อยฉันไปล่ะคะ" เผลอใช้สรรพนามและท่าทีที่แสดงความจำนนเล็กน้อย "ปล่อยหรือครับ?" คิรากรหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงอกเสื้อของเธอ มือใหญ่วางทราบลงบนขอบโต๊ะ กักขังร่างบางไว้ในอาณาเขตของเขาโดยสมบูรณ์ "ในเมื่อคุณปีศาจตัวน้อยกล้าพอที่จะปีนป่ายเข้ามาถึงเขตหวงห้าม... คุณก็ควรเตรียมใจรับบทลงโทษสำหรับการเล่นกับไฟให้ดี" สัมผัสอันเร่าร้อนและดุดันเริ่มต้นขึ้นอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากหยักลึกประกบลงมาปิดกั้นคำพูดปฏิเสธทั้งหมดของหญิงสาว เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปสำรวจความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ลินินพยายามขัดขืน ทุบตีลาดไหล่กว้างเบาๆ เพื่อประท้วง แต่แรงอธิษฐานอันดุเดือดของอัลฟ่าหนุ่มกลับหลอมละลายเรี่ยวแรงของเธอให้มลายหายไปในพริบตา รสจูบที่ทั้งดุดันและลึกซึ้งทำเอาสติสัมปชัญญะของเธอกระเจิดกระเจิง มือแกร่งสอดเข้าใต้ร่มผ้า ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของเอวคอดกิ่วอย่างชำนาญ สัมผัสร้อนผ่าวที่แนบเนื้อทำให้ผิวเนื้อของลินินสั่นสะท้าน ความตึงเครียดทางเพศที่สะสมมานานระเบิดออกเป็นแรงปรารถนาอันบ้าคลั่ง ทั้งสองต่างปะทะกันด้วยเกมแห่งอำนาจที่ไร้ซึ่งผู้ชนะ—เธอพยายามรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้ายไว้ด้วยการกัดริมฝีปากเขาจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ขณะที่เขากลับยิ่งฮึกเหิมและบดขยี้เรียวปากเธอให้หนักหน่วงยิ่งขึ้นเพื่อตอกย้ำว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้กุมบังเหียน ท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและความเร่าร้อนที่แผดเผาทุกอณูผิว คิรากรถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้ลินินหอบโกอากาศเข้าปอดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำและนัยน์ตาฉ่ำน้ำ ดวงตาคมกริบมองสำรวจเรือန်ร่างที่สั่นเทาด้วยแรงปรารถนาของเธอ ก่อนจะก้มลงกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจหยุดเต้น "เกมยังไม่จบแค่นี้หรอกนะครับ..." เขายกย่องมุมปากอย่างเหนือกว่า มืออีกข้างที่ซ่อนอยู่ด้านหลังกดปุ่มส่งสัญญาณบางอย่าง เสียงล็อกประตูอัตโนมัติของเซฟเฮาส์ดังขึ้น *คลิก* พร้อมๆ กับไฟในห้องที่ดับวูบลงเหลือเพียงแสงจันทร์สลัวจากหน้าต่างบานใหญ่ เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลปริศนาที่เพิ่งก้าวพ้นประตูเข้ามาด้านหลังคิรากร พร้อมกับเอกสารลับอีกชุดในมือที่ทำให้ลมหายใจของลินินสะดุดกึกทันทีที่ได้เห็นหน้าคนผู้นั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ