หลักฐานที่ซ่อนเร้น

กลิ่นไอน้ำอุ่นจากห้องอาบน้ำยังคงลอยวนอยู่ในเซฟเฮาส์ไร้เสียง แต่บรรยากาศรอบตัวกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง คิรากรยืนอยู่หน้าจอแท็บเล็ตขนาดใหญ่ แสงสีฟ้าจากหน้าจอสาดกระทบใบหน้าคมคายที่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคู่คมกวาดมองตัวเลขและไฟล์ลับที่ถูกเข้ารหัสไว้ถึงสามชั้น—มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงบริษัทอสังหาริมทรัพย์เบื้องหน้าของเขากับเครือข่ายฟอกเงินข้ามชาติของตระกูลผู้มีอิทธิพลระดับประเทศ หากข้อมูลนี้หลุดออกไป ไม่เพียงแต่อาณาจักรธุรกิจมูลค่าแสนล้านจะพังทลายลงในชั่วข้ามคืน แต่ชีวิตของเขา—และคนที่อยู่ภายใต้ชายคาเดียวกันนี้—ก็จะกลายเป็นเป้ากระสุนของศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดทันที เสียงฝีเท้าเบาหวิวที่ย่างก้าวเข้ามาใกล้ทำให้คิรากรไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร ลินินยืนอยู่ตรงกรอบประตู ร่างระหงในชุดคลุมอาบน้ำผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตา ปล่อยให้เส้นผมเปียกชื้นลู่แนบแผ่นหลังเนียนนุ่ม ดวงตาคู่คมของเธอกวาดมองสีหน้าเคร่งเครียดของอัลฟ่าหนุ่ม ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าจอในมือของเขา "คุณกำลังดูอะไรอยู่..." น้ำเสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย ทว่าแฝงความระแวดระวังไว้อย่างชัดเจน คิรากรไม่ตอบในทันที เขากดล็อกหน้าจอด้วยปลายนิ้ว ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดทีละก้าวอย่างคุกคาม จนกระทั่งลินินต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ประตูแห่งพันธะและเกมอำนาจถูกปิดตายอีกครั้งในพื้นที่จำกัดแห่งนี้ "คุณไม่ควรเดินเข้ามาในห้องนี้ตอนที่ผมกำลังตรวจบัญชีมรณะ, ลินิน" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความหงุดหงิดระคนหวงแหน มือหนายื่นไปทาบลงบนผนังข้างศีรษะของเธอ กักขร่างบางไว้ในวงแขนอย่างเบ็ดเสร็จ "ความอยากรู้อยากเห็นของคุณ อาจทำให้คุณมีอายุสั้นกว่าที่คิด" "ฉันเป็นนักบัญชี... และฉันแค่ได้ยินเสียงคุณคุยโทรศัพท์เครียดเกินกว่าจะนอนหลับ" ลินินเงยหน้าสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระทึกจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเมื่อความใกล้ชิดนี้แผ่ซ่านไออุ่นร้อนระอุออกมา "หรือว่า... สิ่งที่คุณกำลังซ่อนไว้ในแท็บเล็ตเครื่องนั้น มันเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของฉันด้วย?" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "ความปลอดภัยของคุณ? ลินิน... ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในเซฟเฮาส์หลังนี้ ชีวิตของคุณไม่ได้เป็นของตระกูลไหนทั้งนั้น นอกจาก 'ผม' คนเดียว" นิ้วเรียวหนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมเปียกชื้นที่ปรกข้างแก้มเนียนของเธออย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นแฝงไว้ด้วยความดิบเถื่อนและแรงปรารถนาที่พยายามอดกลั้นไว้ไม่ให้ระเบิดออกมา คิรากรโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มใส กลิ่นกายหอมหวานเฉพาะตัวของหญิงสาวผสมผสานกับไอความชื้นยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาให้ตื่นตัว "แต่ตอนนี้... ศัตรูของผมรู้พิกัดของเซฟเฮาส์นี้แล้ว" คิรากรกระซิบชิดริมใบหูของเธอ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและอันตรายจนลินินขนลุกซู่ "ข้อมูลที่ผมถืออยู่ ทำให้เราตกเป็นเป้าหมาย... และพวกมันกำลังเคลื่อนไหว" คำพูดนั้นทำให้ลมหายใจของลินินสะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ความเย่อหยิ่งทระนงที่เธอเคยมีพังทลายลงชั่วขณะเมื่อตระหนักถึงความจริงอันโหดร้ายรอบตัว ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอ่ยถามอะไรออกมา คิรากรก็โน้มริมฝีปากลงมาปิดกลีบปากนุ่มของเธออย่างไร้ความปรานี จูบนั้นไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของและการเรียกร้องความมั่นใจในยามที่โลกกำลังจะล่มสลาย ลินินครางประท้วงในลำคอเมื่อเรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความตึงเครียด อะดรีนาลีน และความปรารถนาอันดิบเถื่อนหลอมรวมกันจนแทบหลอมละลายสติสัมปชัญญะ มือบางกำสาบเสื้อคลุมของเขาแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ขณะที่วงแขนแข็งแกร่งรวบรัดเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง ร่างกายทั้งสองแนบสนิท ไออุ่นจากผิวเนื้อแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าบางเบา กระตุ้นไฟปรารถนาให้โหมกระพือขึ้นท่ามกลางพายุแห่งอันตราย คิรากรผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้หญิงสาวหอบหายใจโกกอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกริบของเขายังคงจดจ้องริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบด้วยความเร่าร้อน "จำไว้... ว่าคุณเป็นของผม" เขาพسิเบชิดริมฝีปากเธออีกครั้งด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "และถ้าคืนนี้เราต้องตาย... คุณก็ต้องตายในอ้อมแขนของผมเท่านั้น" ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังดิ่งลึกลงสู่ห้วงเสน่หาอันตราย เสียงสัญญาณเตือนภัยเงียบงันระดับความปลอดภัยสูงสุดก็ดังขึ้น "ติ๊ด... ติ๊ด..." จากหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงาน—ข้อมูลที่คิรากรซ่อนไว้ถูกเข้าถึงจากภายนอก และพิกัด GPS ของเซฟเฮาส์กำลังส่งสัญญาณออกไปโดยที่เขายังไม่ได้สั่งการ! คิรากรผละออกจากร่างบางทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นสีเลือดเย็นชาในพริบตา เขากวาดตามองหน้าจอที่รหัสผ่านกำลังถูกแฮกทีละบรรทัดอย่างรวดเร็ว "มีคนทรยศ..." คิรากรพึมพำเสียงต่ำลอดไรฟัน ก่อนที่เสียงกระสุนปืนนัดแรกจะเจาะทะลุกระจกกันกระสุนเข้ามา เสียงกระจกแตกละเอียดกระจายเกลื่อนพื้น พร้อมกับไฟในเซฟเฮาส์ที่ดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงฉานจากระบบฉุกเฉิน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ