ความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึกถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานกระจกนิรภัยดังสนั่น สะท้อนก้องห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุงที่เวลานี้ไร้ซึ่งแสงไฟประดับ มีเพียงแสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าภายนอกที่สาดส่องเข้ามาตัดกับเงาทะมึนของร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำโต๊ะอยู่ คิรากรไม่แม้แต่จะชายตากองหลักฐานการยักยอกเงินและบัญชีลับที่เพิ่งถูกตำรวจหน่วยปราบปรามพิเศษส่งตรงถึงมือ ดวตาทรงพลังคู่นั้นจับจ้องไปยังร่างบางของลินินที่ยืนพิงผนังห้องอีกด้าน ลมหายใจของเธอหอบสะท้อนรุนแรงผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ยับยู่ยี่จากการยื้อยุดเมื่อครู่ หลักฐานชิ้นสำคัญหลุดรอดไปถึงมือผู้พิทักษ์สันติราษฎร์แล้ว... แต่ทว่า บนใบหน้าของเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์และผู้กุมอำนาจมืดกลับไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก ความนิ่งงันที่น่ากลัวยิ่งกว่าพายุ "เธอคิดจริงๆ หรือลินิน... ว่ากระดาษพวกนั้น จะส่งฉันเข้าคุกได้?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทรงพลังและกดดันจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที ลินินกลืนน้ำเหนียวลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวเล็กกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด แม้ขาจะสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่อปีศาจร้ายตรงหน้า แต่ศักดิ์ศรีและอิสรภาพที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อทำให้เธอยังคงเชิดหน้าขึ้นสู้ "ตำรวจมีทั้งเส้นทางการเงินและชื่อบริษัทนอมีนีที่คุณใช้... หลักฐานมัดตัวแน่นหนาขนาดนี้ ต่อให้คุณมีอิทธิฤทธิ์มาจากไหน ก็ไม่มีทางรอดหรอกค่ะ—" เธอกลืนคำว่า 'ค่ะ' ลงคอแทบไม่ทันเมื่อร่างสูงพุ่งเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วราวดักแด้ พรึบ! คิรากรควσόข้อมือเล็กทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แรงมหาศาลจากความเป็นอัลฟ่าบีบอัดจนกระดูกข้อมือเธอร้าวราน แต่ความเจ็บปวดทางกายยังเทียบไม่ได้กับความร้อนระอุจากแววตาดุดันที่ก้มลงมามองเธอ ร่างกายของเขาร้อนผ่าว แนบชิดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักหน่วงของกันและกัน "เธอประเมินอำนาจของฉันต่ำเกินไป ลินิน..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ "และเธอก็ประเมิน 'ความอดทน' ของฉันต่ำไปเช่นกัน" เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากร้อนจัดขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยแดงกุหลาบ ลินินสะท้านเฮือก แรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่เขาจงใจปลุกเร้าทำให้เข่าของเธอแทบทรุด กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความดุดันแบบผู้ชายอันตรายแผ่ซ่านมอมเมาประสาทสัมผัสของเธอจนพร่ามัว แม้สมองจะสั่งให้ผลักไส แต่สรีระกลับตอบสนองต่อสัมผัสคุ้นเคยอย่างน่าละอาย "อื้อ... ปล่อยนะ... คิรากร คุณกำลังจะพินาศ... อ๊ะ!" มือหนาเลื่อนลงมาเคล้นคลึงเอวคอดกิ่วก่อนจะรั้งร่างบางให้แนบสนิทอย่างไร้ช่องว่าง ความตึงเครียดจากเกมอำนาจแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่โหมกระหน่ำในชั่วพริบตา คิรากรพลิกสถานการณ์โดยการดันเธอจนแผ่นหลังบางแนบติดกับกระจกเย็นเฉียบ ก่อนจะประกบจูบปิดปากอิ่มที่กำลังต่อต้านอย่างดุดันและเอาแต่ใจ รสจูบในครานี้ไม่มีความอ่อนโยน มีแต่ความเร่าร้อน ดิบเถื่อน และประกาศความเป็นเจ้าของ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย มือใหญ่อีกข้างเลิกชายเสื้อเชิ้ตของเธอขึ้น ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มมืออย่างจงใจทรมาน ลินินครางอือในลำคอ ร่างกายอ่อนยวบยาบไปกับสัมผัสที่จู่โจมอย่างไร้ทางหนี ปลายนิ้วเรียวที่เคยจิกข่วนไหล่กว้าง ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเกาะกุมลาดไหล่ของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวในยามที่โลกทั้งใบหมุนคว่ำ "ไม่ว่าตำรวจจะถืออะไรอยู่ในมือ..." คิรากรถอนริมฝีปากออกเล็กน้อย หน้าผากแนบชิดกับหน้าผากของเธอ หอบหายใจรุนแรง นัยน์ตาดำสนิทวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนา "สิ่งที่พวกมันไม่มี... คือตัวเธอ" เขาอุ้มร่างบางขึ้นโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว เรียวขาเรียวเกี่ยวรอบเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติ ลินินหวีดร้องด้วยความตกใจก่อนจะซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างเมื่อแผ่นหลังของเธอกระแทกกับเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องเพนต์เฮาส์ คิรากรตามทาบทับลงมา ร่างหนาครอบครองทุกตารางนิ้วของอิสรภาพ ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้คิดถึงคดีความหรือหลักฐานใดๆ อีกต่อไป บทเพลงรักอันดุเดือดและลึกซึ้งเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน เสียงหอบหายใจและเสียงครางแผ่วเบาเคล้าคลอไปกับเสียงกระจกสะท้อนแสงไฟเมือง เป็นค่ำคืนที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก้าวข้ามผ่านเส้นแบ่งระหว่างเหยื่อและผู้ล่า จนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันด้วยแรงปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธ ... เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่ทราบได้ ท่ามกลางความเงียบงันที่โรยตัวลงในห้องนอนกว้าง คิรากรนอนตะแคงเท้าศีรษะมองร่างของลินินที่นอนหลับตาพริ้ม เหนื่อยอ่อนจนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา รอยจุมพิตและร่องรอยแห่งความเร่าร้อนประทับอยู่ทั่วเรือนร่างขาวผ่อง เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะหัวเตียงสั่นครอดเบาๆ ท่ามกลางความเงียบ คิรากดเหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นในความมืด เป็นข้อความจากทนายความส่วนตัวและลูกน้องคนสนิทที่รายงานสถานการณ์ความเคลื่อนไหวจากสถานีตำรวจ มุมปากของอัลฟ่าหนุ่มยกยิ้มขึ้นอย่างผู้ชนะ... แต่ทว่า รอยยิ้มนั้นกลับค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า เมื่อจู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเขาเองก็ปรากฏภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดหน้าเพนต์เฮาส์ และร่างของบุคคลที่ไม่คาดคิดกำลังก้าวออกจากลิฟต์ส่วนตัวตรงมายังประตูห้องนี้ พร้อมด้วยหมายจับคดีอาญาแผ่นดินที่ไม่สามารถใช้เงินซื้อได้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ