ความภักดีที่ตีราคาไม่ได้

แฟ้มเอกสารบัญชีสีดำสนิทถูกปิดลงด้วยเสียงทึบหนักหน่วง สะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานส่วนตัวที่ไร้แสงไฟสลัวของเซฟเฮาส์ ลินินไม่ได้ขยับตัวหนีไปไหน แม้จะรู้ดีว่าเงาดำทะมึนของคิรากรกำลังทาบทับลงมาจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของชายหนุ่มไม่ได้ทำให้เธอกลัวอีกต่อไป ตรงกันข้าม มันกลับปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวผู้หญิงหัวรั้นคนนี้ให้ลุกขึ้นสู้ "คุณคิดผิดแล้วคิรากร... ถ้าคิดว่าการส่งฉันออกไปให้พวกมันจัดการ จะทำให้คุณกำจัดปัญหาได้ง่ายขึ้น" เสียงหวานเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืด น้ำเสียงสั่นน้อยๆ แต่เด็ดเดี่ยวพอจะทำให้เจ้าพ่อหนุ่มชะงักฝีเท้า คิรากรหันกลับมามองเหยื่อสาวที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอ ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสนใจ อัลฟ่าหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของคนนับล้านไม่เคยคาดคิดว่า ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่มีเพียงมันสมองและตัวเลขในบัญชี จะกล้าประกาศสงครามเงากับเขาอย่างซึ่งหน้า ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดในพริบตา กลิ่นกายบุหรี่ราคาแพงและกลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านจนลินินต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือหนาคว้าหมับเข้าที่ปลายคางมน บีบแน่นพอให้เธอต้องเงยหน้าสบตา ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้กรอบหน้าเรียวอย่างคุกคาม "เธอคิดว่าเกมนี้เธอกำลังเล่นอยู่กับใคร, ลินิน?" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาอย่างเยือกเย็น แฝงไว้ด้วยความหงุดหงิดที่เธอไม่ยอมทำตามบทบาทที่เขาวางไว้ "การอยู่ข้างฉัน... มันไม่ได้สวยงามเหมือนในนิยายน้ำเน่าที่เธอกำลังเพ้อฝันหรอกนะ มันคือขุมนรกที่แม้แต่เงาของตัวเองเธอก็ยังไว้ใจไม่ได้" "งั้นก็ลงนรกไปพร้อมกับฉันสิคะ..." ลินินสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ "ในเมื่อหลักฐานทั้งหมดอยู่ในมือฉัน และพวกมันต้องการตัวฉันเพื่อปิดปาก... การที่คุณเก็บฉันไว้ใกล้ตัว คือเกราะป้องกันที่ดีที่สุดของคุณไม่ใช่เหรอคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกัน คิรากรจ้องมองลินินราวกับจะทะลวงเข้าไปในจิตใจ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มดูแคลน มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พบว่าเหยื่อของเขามีเขี้ยวเล็บที่น่าค้นหา "ความอวดดีของเธอ... มันช่างน่าลงทัณฑ์ให้หลาบจำเสียจริง" สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากร้อนจัดก็ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ บดขยี้เรียวปากนุ่มจนลิ้มรสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลินินสะดุ้งเฮือก มือเรียวเล็กพยายามทุบตีแผงอกกว้างเพื่อประท้วง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะต้านทานแรงมหาศาลของอัลฟ่าหนุ่มได้ คิรากรล็อกข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ร่างหนาทาบทับกดดันจนเธอต้องแนบชิดติดกับผนังห้อง ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานอย่างไร้ความปรานี มืออีกข้างสอดเข้าไปใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มราวน้ำผึ้งอย่างจงใจปลุกเร้า สัมผัสที่ร้อนผ่าวทำให้สติสัมปชัญญะของลินินกระเจิงไปชั่วขณะ ร่างกายพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันวาบหวามที่เขาจงใจมอบให้อย่างไร้ทางสู้ เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่ง ความตึงเครียดทางเพศระหว่างทั้งคู่พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดราวกับเปลวไฟที่ถูกราดด้วยน้ำมัน คิรากรผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอกอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาคมกราบกรานสำรวจเรือนร่างที่สั่นเทาด้วยแรงปรารถนาของเธอ "ถ้าเธอเลือกที่จะเล่นเกมนี้กับฉัน... ลินิน" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ข้างใบหูที่ร้อนผ่าว ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดต้นคอจนเธอขนลุกชัน "เตรียมตัวรับผลที่จะตามมาให้ดี เพราะฉันจะไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสได้หายใจไปตลอดชีวิตแน่" ก่อนที่ลินินจะได้ทันตอบโต้อะไร เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังลั่นสนั่นตึกเซฟเฮาส์ แสงไฟสีส้มกะพริบวับวาวสาดส่องไปทั่วห้องทำงานมืดทึบ ใบหน้าคมคายของคิรากรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นในเสี้ยววินาที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาฆาตกรที่พร้อมจะฉีกกระชากใครก็ตามที่กล้าบุกรุกเข้ามาในอาณาจักรของเขา มือใหญ่ปล่อยข้อมือเธอเป็นอิสระ ก่อนที่เขาจะคว้าปืนพกสีดำสนิทออกจากสายสะพายข้างลำตัวอย่างรวดเร็ว "พวกมันมาเร็วกว่าที่คิด..." คิรากรหันมามองเธอนิ่งๆ สายตาเต็มไปด้วยคำสั่งเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธ "อยู่ตรงนี้... ล็อกประตูให้ดี และถ้าได้ยินเสียงอะไรก็ตาม อย่าแม้แต่จะส่งเสียงร้องออกมาเด็ดขาด" พูดจบ ร่างสูงก็หมุนตัวหายลับไปในความมืดของทางเดินยาว ทิ้งให้ลินินยืนหายใจหอบกระชั้นอยู่ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่กรีดร้องบาดแก้วหู หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่มเมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังมุ่งตรงมายังห้องนี้ พร้อมกับเสียงปะทะนัดแรกที่ดังขึ้นสะเทือนเลื่อนลั่น... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ