ความลับที่ยังไม่เปิดเผย

"ถ้าคิดจะเล่นเกมนี้ ก็เตรียมใจไว้ให้ดี... เพราะเมื่อถึงเวลาที่ความจริงเปิดเผย ต่อให้เธอร้องขอชีวิต ฉันก็ไม่มีวันปล่อยให้เธอรอดไปได้" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารของคริสเตียน วอล์คเกอร์ ดังทะลุผ่านบานประตูไม้โอ๊คหนาหนักออกมา รินรดาที่กำลังถือถาดน้ำชามาเพื่อจะเคาะประตูห้องทำงานถึงกับชะงักฝีเท้า หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความเย็นเฉียบแล่นผ่านกระดูกสันหลังเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ต่างไปจากทุกครั้งที่เขาใช้พูดกับเธอ เขาสวมหน้ากากกี่ใบกันแน่? ในขณะที่เธอกำลังตกอยู่ในห้วงความคิด ความเงียบงันภายในห้องก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินวนไปมา ก่อนจะหยุดลงพร้อมกับเสียงเปิดแฟ้มเอกสาร "สิ่งที่แกต้องการอยู่ในนั้น แต่นั่นคือตั๋วใบเดียวที่จะพาแกไปลงนรก หากแกเปิดปากพูดเรื่องนี้กับใครแม้แต่ครึ่งคำ" คริสเตียนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากทว่าทรงพลังและน่าสะพรึงกลัว รินรดากลั้นหายใจโดยสัญชาตญาณ เธอตัดสินใจวางถาดน้ำชาลงบนโต๊ะวางของข้างทางเดินอย่างเงียบเชียบที่สุด ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้บานประตูอีกนิดเพียงเพื่อจะเห็นเงาร่างของชายอีกคนหนึ่งที่ยืนหันหลังให้ประตูอยู่ในห้องทำงานนั้น บุคคลปริศนาผู้นั้นสวมชุดสูทสีเทาเข้ม รูปร่างสูงโปร่งแต่ดูเกร็งไปทั้งตัว ขณะที่คริสเตียนยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือแววตาของนักล่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว "ผมเข้าใจครับคุณคริสเตียน... ชีวิตผมอยู่บนมือคุณแล้ว" บุคคลปริศนาคนนั้นตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ รินรดาเบิกตากว้าง เมื่อเห็นชายคนนั้นหันหน้ามาเพียงเสี้ยววินาที เขาคือทนายความส่วนตัวของตระกูลวอล์คเกอร์คนที่เธอเคยพบเมื่อครั้งเซ็นสัญญาพันธะนั่นเอง แต่เอกสารที่คริสเตียนเพิ่งยื่นให้เขามันคืออะไรกันแน่? ทำไมสายตาของคริสเตียนถึงได้ดูเลื่อนลอยไปไกลราวกับกำลังนึกถึงความเจ็บปวดบางอย่างที่ฝังรากลึกในใจ "จำไว้... รินรดาไม่มีสิทธิ์รู้เรื่องนี้" คริสเตียนย้ำ เสียงของเขาแผ่วเบาลงแต่มันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของหญิงสาวที่แอบฟังอยู่หน้าประตู "เธอเป็นเพียงเครื่องมือ... เครื่องมือที่ฉันต้องรักษาไว้จนกว่าจะถึงเวลาปิดบัญชีแค้น" โลกทั้งใบของรินรดาราวกับหยุดหมุน คำว่า 'เครื่องมือ' กระแทกเข้ากลางใจจนเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด มือเรียวบางที่เกาะขอบประตูสั่นเทาจนแทบจะประคองตัวไว้ไม่อยู่ เธอเคยคิดว่าความใกล้ชิดที่เขามอบให้จะมีเศษเสี้ยวของความจริงใจ แต่ในวินาทีนี้ ทุกสัมผัส ทุกจุมพิตที่เขาเคยมอบให้ กลับกลายเป็นเพียงแผนการหนึ่งที่เขาสร้างขึ้นเพื่อจุดประสงค์บางอย่างที่เธอไม่อาจเอื้อมถึง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของคริสเตียนเริ่มเคลื่อนเข้าใกล้ประตูห้องมากขึ้น! รินรดารีบถอยกรูออกมาจากหน้าประตู หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก เธอพยายามคว้าถาดน้ำชาขึ้นมาถือไว้ด้วยมือที่สั่นระริก เพียงเสี้ยววินาทีที่เธอหมุนตัวจะเดินหนี บานประตูไม้ก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง "รินรดา?" เสียงทุ้มเข้มเรียกชื่อเธอด้วยความประหลาดใจ แววตาคมกริบของคริสเตียนกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ความสงสัยพาดผ่านดวงตาคู่นั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะปั้นหน้าเรียบเฉยกลับมาดังเดิม "ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้? แล้วน้ำชานั่น... ทำไมไม่เข้าไปข้างใน?" คริสเตียนก้าวออกมาประชิดตัวเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่ข้างแก้ม แววตาของเขามองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงว่าเธอได้ยินอะไรไปบ้าง รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "ฉัน... ฉันแค่จะนำน้ำชามาให้ค่ะ แต่เห็นคุณกำลังคุยธุระสำคัญอยู่ ก็เลย... เลยว่าจะรอก่อน" คริสเตียนหรี่ตาลง มองผ่านข้ามไหล่เธอเข้าไปในความมืดมิดของทางเดิน ก่อนจะหันกลับมาฉีกยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกหนาวสั่นถึงกระดูกสันหลัง เขาโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลจนน่าขนลุก "คราวหน้าถ้าอยากรู้อะไร ก็แค่ถาม... อย่าเสียเวลาแอบฟังเลย เพราะบางครั้ง ความจริงที่เธออยากรู้น่ะ มันอาจจะทำลายชีวิตของเธอได้ในชั่วพริบตา" มือหนาของเขาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอต้องสบตาเขา รินรดาเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาที่เย็นชาคู่นั้น ก่อนที่เขาจะดึงมือถือออกมาแล้วกดปุ่มบางอย่าง "มิน่าล่ะ... ถึงมีแขกไม่ได้รับเชิญมาแอบฟังหน้าห้องผม" เขาส่งหน้าจอโทรศัพท์ให้เธอดู และสิ่งที่รินรดาเห็นคือภาพจากกล้องวงจรปิดมุมมืดในห้องทำงาน ที่จับภาพใบหน้าของเธอตอนแอบมองผ่านช่องว่างของประตูได้อย่างชัดเจน ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือภาพบนจออีกฝั่งที่คริสเตียนกำลังแชททิ้งไว้... มันเป็นรายชื่อบุคคลที่ถูกระบุว่าเป็น 'ผู้สมรู้ร่วมคิดในการหายตัวไปของบิดารินรดา' และชื่อแรกในรายการนั้น คือชื่อของคนใกล้ตัวที่สุดที่เธอไว้ใจมากที่สุดในคฤหาสน์หลังนี้! ด้วยรักจากมิดไนท์คิสค่ะ