อ้อมกอดในยามค่ำคืน

“อย่าพยายามหลบตาผม... รินรดา” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอำนาจกดทับบรรยากาศภายในห้องทำงานกว้างขวางของคริสเตียน วอล์คเกอร์ ให้เหลือเพียงระยะห่างที่น้อยจนน่าใจหาย ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าหญิงสาวที่กำลังพยายามหมุนตัวหลบเลี่ยง แต่แผ่นหลังบางกลับปะทะเข้ากับบานหน้าต่างกระจกที่เพิ่งผ่านการฟาดฟันของพายุฝนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นกายสะอาดของผู้ชายที่แฝงด้วยกลิ่นอายของบุหรี่จางๆ และความเย็นเยียบของอากาศหลังฝนตกทำให้นึกถึงคำเตือนของหัวใจตนเอง ว่าอย่าได้ถลำลึกไปกับพันธะร้ายที่เขาสร้างขึ้น “ดิฉันไม่ได้หลบตาค่ะ... เพียงแค่ไม่รู้ว่าต้องตอบคำถามของคุณด้วยสายตาแบบไหน” เธอเอ่ยเสียงสั่น พยายามรักษาระดับน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองรบ คริสเตียนเหยียดยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคมกริบสีน้ำเงินเข้มคู่นั้น นิ้วเรียวยาวของเขาเชยคางมนของเธอขึ้นอย่างถือสิทธิ์ บังคับให้ดวงตากลมโตคู่สวยต้องเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าที่ซ่อนความร้อนแรงบางอย่างไว้ภายใน “ไม่ต้องตอบด้วยอะไรทั้งนั้น... แค่ยอมรับความจริงว่าร่างกายของเธอไม่ได้ต่อต้านผมเหมือนกับคำพูด” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิด ปลายจมูกโด่งแตะสัมผัสเบาๆ ที่พวงแก้มเนียนละเอียด รินรดาหลับตาลงแน่น มือเล็กกำชายกระโปรงจนยับยู่ยี่ เธอพยายามนึกถึงเหตุผลที่ต้องมาอยู่ที่นี่ นึกถึงภาระของครอบครัวที่คอยย้ำเตือนว่าเธอมันก็แค่ ‘คนในพันธะ’ ที่ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องความรักหรือความเมตตาใดๆ จากมาเฟียหนุ่ม “คุณคริสเตียน... เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือคะว่านี่เป็นเพียงแค่ธุรกิจ” เธอกระซิบแผ่วเบา หวังให้เขามีสติและถอยห่าง “ธุรกิจงั้นเหรอ?” เสียงหัวเราะในลำคอของเขาสั่นสะเทือนถึงแผ่นอกแกร่งที่เบียดชิดกับตัวเธอ “ถ้าเป็นธุรกิจ... ทำไมมือของเธอถึงได้สั่นทุกครั้งที่ผมสัมผัส? หรือเพราะเธอเองก็กำลังรอคอย... ให้ผมเปลี่ยนข้อตกลงนั้นให้กลายเป็นเรื่องอื่น” คริสเตียนไม่ได้รอคำตอบ เขาขยับกายบดเบียดเข้าหาจนแทบไม่มีช่องว่าง อ้อมกอดที่เคยเย็นชาในตอนแรก กลับแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาที่ยากจะอธิบาย ความเงียบงันภายในห้องถูกเติมเต็มด้วยเสียงลมหายใจที่เริ่มติดขัด รินรดารู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าสู่ห้วงเหวที่มืดมิดและงดงาม มือของเขาเลื่อนมาโอบแผ่นหลังบางไว้แน่น ราวกับจะกักขังเธอไว้ในอาณาจักรแห่งสิเน่หาที่เขาเป็นผู้กำหนด ในขณะที่ความใกล้ชิดกำลังทวีความรุนแรงจนถึงจุดเดือด เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยของรองเท้าส้นสูงก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของคนทั้งคู่ บรรยากาศอบอวลไปด้วยไออุ่นพลันเย็นเยียบลงทันที คริสเตียนชะงัก ร่างสูงผละออกจากเธอเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบตวัดมองไปที่บานประตูบานใหญ่ที่ถูกผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต มารีญ่ายืนอยู่ตรงนั้น ในชุดราตรีที่ดูภูมิฐาน ใบหน้าสวยเฉี่ยวฉายแววเย้ยหยันขณะกวาดสายตามองภาพเหตุการณ์ตรงหน้า มือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลไว้แน่น ราวกับมันคืออาวุธร้ายที่จะฟาดฟันหัวใจของรินรดาให้ขาดกระจุย “ดูเหมือนว่าฉันจะเข้ามาขัดจังหวะช่วงเวลาที่... อ่อนหวานเกินไปหน่อยนะคริสเตียน” มารีญ่าเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงด้วยคมมีดที่พร้อมเชือดเฉือน “แต่ฉันว่าเธอควรจะดูเอกสารพวกนี้เสียหน่อย ก่อนที่จะหลงระเริงไปกับ ‘ของเล่น’ ชิ้นใหม่ที่ไม่ได้มีค่าอะไรเลยสักนิด” คริสเตียนขมวดคิ้วแน่น แววตาสีน้ำเงินเข้มวูบไหวด้วยความไม่พอใจในมารยาทของหญิงสาวที่เขาเคยตีตัวออกห่าง รินรดาแอบซ่อนน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจไว้ใต้แพขนตา เธอพยายามจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แต่ความรู้สึกเย็นวาบที่แล่นผ่านสันหลังเมื่อมองเห็นสิ่งที่มารีญ่าถือมานั้น ทำให้เธอรู้ทันทีว่าพายุที่เพิ่งผ่านไป... เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นของหายนะที่แท้จริง มารีญ่าเดินตรงเข้ามา วางเอกสารลงบนโต๊ะไม้โอ๊คอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น ก่อนจะหันมาสบตารินรดาด้วยรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัว “รู้อะไรไหมรินรดา... เรื่องที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้ มันไม่ได้มีแค่เธอที่ต้องพังพินาศ แต่มันรวมถึงทุกอย่างที่เธอรักด้วย” รินรดามองคริสเตียนด้วยสายตาเว้าวอนและหวาดหวั่น ทว่าชายหนุ่มกลับนิ่งเงียบ แววตาของเขากลับมาเย็นชาจนน่าใจหาย ราวกับเขาไม่เคยสัมผัสหรือกอดเธอด้วยความลึกซึ้งเมื่อครู่นี้เลยแม้แต่น้อย “นั่นคือสิ่งที่เธอซ่อนไว้ใช่ไหมคะ คริสเตียน?” รินรดาเอ่ยเสียงแผ่ว สติของเธอแทบจะหลุดลอยเมื่อเห็นเขาก้าวเดินไปหาเอกสารบนโต๊ะโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธออีก เขาก้มลงอ่านเอกสารเหล่านั้นเพียงครู่เดียว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองรินรดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก... สายตาที่ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ “มารีญ่าพูดถูก... บางทีฉันก็ลืมไปว่าในธุรกิจนี้ สิ่งที่อันตรายที่สุดไม่ใช่ศัตรูที่ถือปืน แต่คือหัวใจที่อ่อนแอของตัวเอง” เขาพูดโดยไม่ละสายตาจากเธอ ก่อนจะหันไปหาหญิงสาวผู้มาใหม่ด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ออกไปซะมารีญ่า... แล้วทิ้งเอกสารนี่ไว้ ส่วนเธอ รินรดา... เตรียมตัวให้พร้อม เพราะสิ่งที่เธอต้องแลกหลังจากนี้ มันจะยิ่งกว่าความทรมานที่เธอเคยเจอ” คริสเตียนหยิบปืนพกกระบอกเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้ววางมันลงตรงหน้าเธอ... พร้อมกับเอกสารที่เพิ่งถูกเปิดอ่าน ความรักที่ก่อตัวท่ามกลางสายฝนเมื่อครู่ พลันสลายกลายเป็นเถ้าถ่านในวินาทีที่เขากดปืนนั้นลงบนโต๊ะด้วยความหนักแน่น รินรดามองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยหัวใจที่แตกสลาย หรือนี่จะเป็นจุดจบของพันธะที่เธอไม่มีวันหลุดพ้นไปได้ตลอดกาล? ด้วยรักจากมิดไนท์คิสค่ะ