รอยร้าวในความสัมพันธ์

“คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น... คริสเตียน” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนเกือบจะควบคุมไม่อยู่ เธอวางโทรศัพท์เครื่องหรูลงบนโต๊ะหินอ่อนด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาคู่สวยจ้องมองชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบประตูห้องทำงานด้วยท่าทีสงบนิ่งราวกับพายุที่กำลังก่อตัวอยู่เงียบๆ คริสเตียน วอล์คเกอร์ ไม่แม้แต่จะขยับตัว เขาเพียงแค่หมุนแก้วบรั่นดีในมือช้าๆ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองร่างบางที่ดูเหมือนจะหมดความอดทนกับขอบเขตที่เขากำลังล้ำเส้น “สิทธิ์เหรอรินรดา?” เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงนุ่มทุ้มทว่าเย็นเยียบไปถึงกระดูก “ผมจ่ายเงินเพื่อแลกกับความปลอดภัยและความเป็นส่วนตัวของ... ทุกอย่างที่เป็นคุณ ลืมไปแล้วหรือไงว่าในโลกของผม ‘ความเป็นส่วนตัว’ คือสิ่งที่แพงที่สุด” “แต่การที่คุณส่งคนไปติดตามน้องสาวฉันที่มหาวิทยาลัย มันไม่ใช่ความปลอดภัย แต่มันคือการคุกคาม!” รินรดาก้าวเข้ามาหาเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่บีบคั้นจนแทบขาดใจ “เรามีข้อตกลงกันแล้ว คุณสัญญาว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับครอบครัวของฉัน!” คริสเตียนหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เขาขยับตัวก้าวเข้ามาหาหญิงสาวเพียงก้าวเดียว ทว่าความกดดันมหาศาลกลับแผ่ซ่านออกมาจนรินรดาต้องถอยกรูดไปชนกับขอบโต๊ะ “คำสัญญาของมาเฟีย... คุณเชื่อไปได้ยังไงว่ามันคือกฎเหล็ก?” เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูเธอ กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ ผสมกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงของเขาทำให้รินรดารู้สึกหายใจไม่ออก “ผมแค่ป้องกันความเสี่ยง มารีญ่าไม่ได้นิ่งเฉยอย่างที่คุณคิด และถ้าผมปล่อยให้คุณมีช่องโหว่แม้แต่นิดเดียว คนที่จะตายคือคนที่คุณรัก ไม่ใช่ผม” “คุณใช้ข้ออ้างเรื่องความเป็นห่วงมาบงการชีวิตฉัน!” รินรดาผลักอกแกร่งของเขาออกอย่างลืมตัว เธอไม่สนอีกต่อไปแล้วว่าเขาจะมีอิทธิพลมากแค่ไหนในตอนนี้ ความอัดอั้นที่สะสมมานานทำให้เธอกล้าที่จะสบตากับเขาตรงๆ “คุณไม่เคยเข้าใจคำว่า ‘ครอบครัว’ เพราะคุณไม่เคยมีมันจริงๆ สินะ คริสเตียน!” บรรยากาศในห้องเงียบสนิทลงฉับพลัน อุณหภูมิรอบตัวดูเหมือนจะลดต่ำลงจนติดลบ มือที่กำลังหมุนแก้วของคริสเตียนหยุดกึก แววตาที่เคยนิ่งเฉยแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดที่น่าสะพรึงกลัว เขาคว้าต้นแขนของเธอไว้แน่น แต่ไม่ได้รุนแรงถึงขั้นทำร้าย เพียงแค่ตรึงให้เธอขยับไปไหนไม่ได้ “อย่าเอาเรื่องที่ตัวคุณเองก็ไม่รู้ดีพอมาเป็นอาวุธ” น้ำเสียงของเขากดต่ำจนแทบจะเป็นการคำราม “คนอย่างคุณมองเห็นแค่ความเมตตา แต่มองไม่เห็นคมมีดที่จ่อคอหอยตัวเองอยู่ คุณอยากให้ผมปล่อยมือใช่ไหม? อยากให้ผมถอยไปเป็นแค่คนแปลกหน้าในชีวิตคุณจริงๆ สินะ?” “ถ้าการถอยไปแปลว่าฉันจะได้กลับมาเป็นมนุษย์ที่มีลมหายใจเป็นของตัวเอง... ฉันยอมค่ะ” คำพูดนั้นราวกับใบมีดที่กรีดลึกลงไปบนความสัมพันธ์ที่กำลังเปราะบาง คริสเตียนกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบสัมผัสกัน “งั้นก็ลองดู... พรุ่งนี้เช้า ผมจะถอนคนทั้งหมดออกไปจากชีวิตน้องสาวคุณ แต่จำไว้รินรดา ว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเธอเพียงเส้นผมเดียว คุณจะไม่มีวันได้โอกาสอ้อนวอนขอให้ผมกลับมาปกป้องใครอีก” เขาปล่อยมือเธออย่างแรงจนรินรดาเซถอยหลังไปครึ่งก้าว เขาสะบัดตัวเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้หญิงสาวยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความเงียบงันและรอยร้าวที่ดูเหมือนจะลึกเกินกว่าจะประสานได้ในระยะเวลาอันสั้น รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ มือเรียวปิดหน้าตัวเองไว้ หยาบน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมา เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่เพิ่งทำไปคือการปลดแอกหรือการเดินลงหลุมพรางที่เขาขุดไว้รออยู่กันแน่ ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ พร้อมกับความกังวลที่เกาะกินจนปวดร้าวไปทั้งอก ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจมอยู่กับความเศร้า เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของคริสเตียนที่เขาลืมทิ้งไว้บนโต๊ะก็สั่นครืดขึ้นมา รินรดาไม่ตั้งใจจะละเมิดความเป็นส่วนตัวของเขา แต่นิ้วมือของเธอกลับเผลอไปสัมผัสหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด บนหน้าจอแสดงข้อความจากบุคคลนิรนามที่ส่งภาพถ่ายใบหนึ่งเข้ามา... มันเป็นภาพของ 'มารีญ่า' กำลังนั่งจิบไวน์กับใครบางคนที่รินรดาคุ้นตาดีที่สุด หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น เมื่อคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของมารีญ่า คือพี่สาวแท้ๆ ของเธอเอง... และในมือของพี่สาวเธอกำลังถือเอกสารลับบางอย่างที่มีตราประทับของตระกูลวอล์คเกอร์อยู่! ทุกอย่างที่คริสเตียนเคยเตือนมาตลอดเริ่มผุดขึ้นในหัวเป็นฉากๆ รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า ความจริงที่เธอพยายามจะปกป้องกลับกลายเป็นสิ่งที่กำลังทำร้ายเธออย่างเลือดเย็นที่สุด ด้วยรักจากมิดไนท์คิสค่ะ