การตัดสินใจครั้งใหม่

“หลบไป!” เสียงคำรามต่ำในลำคอของคริสเตียนดังขึ้นพร้อมกับการกระชากร่างบางของรินรดาให้พ้นวิถีสังหาร กลิ่นดินปืนฉุนกึกจางๆ ลอยปะทะจมูกท่ามกลางความมืดมิดที่กดทับสติสัมปชัญญะ รินรดารู้สึกถึงแรงปะทะที่สั่นสะเทือนไปทั่วแผ่นหลังเมื่อคริสเตียนใช้ร่างกายกำยำของเขากำบังเธอไว้จนมิด ปัง! เสียงกระสุนนัดที่สองแฉลบเข้ากับเสาหินอ่อนจนเศษกระเบื้องแตกกระจาย รินรดาเบิกตากว้าง หายใจติดขัด เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นของเลือดที่เริ่มซึมผ่านเสื้อเชิ้ตราคาแพงของชายหนุ่ม กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ราวกับโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย “คริสเตียน! คุณ... คุณเลือดออก!” มือเรียวสั่นเทาสัมผัสที่ไหล่กว้างของเขา ความเย็นเยียบจากความกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่าง “อย่ามอง...” เขากระซิบเสียงแหบพร่า พลางผลักเธอให้หมอบต่ำลงหลังโซฟาไม้โอ๊คตัวใหญ่ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาในยามนี้ไม่มีความเย็นชาเหลืออยู่ มีเพียงประกายแห่งความกังวลที่พยายามซ่อนเร้น “ฟังผมนะริน... ถ้าผมเป็นอะไรไป กุญแจในกระเป๋าเสื้อข้างในของผมจะพาคุณออกไปจากที่นี่ได้ ให้รีบไปที่ท่าเรือทางทิศใต้ จะมีคนของผมรออยู่...” “ฉันไม่ไป!” รินรดาตะโกนตอบ น้ำตาหยดแรกร่วงหล่นลงบนหลังมือของเขา “ฉันจะไม่หนีไปไหนทั้งนั้น คุณพูดเหมือนจะทิ้งฉันไว้กลางทางอีกแล้ว... ไหนล่ะสัญญาของคุณ? ไหนว่าคุณจะไม่มีวันปล่อยให้ใครพรากฉันไปไงคะ!” คริสเตียนชะงัก สายตาที่เขามองเธอนั้นซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย มันคือความเจ็บปวดที่ถูกขัดเกลาด้วยความรักที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้รับจากหญิงสาวที่เขาเคยตั้งใจจะครอบครองไว้เพียงเพื่อชำระหนี้แค้น “ริน... ผมทำร้ายคุณมามากพอแล้ว” เขากัดฟันแน่น กล้ามเนื้อกรามขึ้นสันนูน “การอยู่ใกล้คนอย่างผม มันมีแต่ความตายรออยู่ข้างหน้า” “ถ้าความตายคือราคาที่ต้องจ่ายเพื่อการอยู่ข้างคุณ ฉันก็ยอมค่ะ” รินรดาคว้ามือหนาที่เปื้อนเลือดของเขามาแนบแก้ม ความอ่อนหวานในดวงตาของเธอในวินาทีนี้มันทรงพลังยิ่งกว่าปืนทุกกระบอกที่กำลังเล็งมายังพวกเขา “ฉันอาจจะเป็นแค่ผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้ แต่อย่าลืมสิคะว่าฉันก็คือรินรดา คนที่กล้าสบตามาเฟียอย่างคุณตั้งแต่วันแรกที่เจอ ถ้าคุณจะตาย วันนี้เราก็ต้องตายด้วยกัน แต่ถ้าคุณจะรอด... คุณต้องรอดไปกับฉัน!” คริสเตียนนิ่งงัน ราวกับถูกคำพูดของเธอปลดล็อกโซ่ตรวนที่ผูกมัดหัวใจเขามาตลอดหลายปี บาดแผลในอดีตที่เขาเคยใช้เป็นเกราะกำบังความรักเริ่มร้าวฉาน เขาสูดลมหายใจเข้าลึก คว้าปืนพกคู่ใจที่ตกอยู่ข้างกายขึ้นมาด้วยมือข้างที่ยังใช้งานได้ดี “งั้นก็จับมือผมไว้ให้แน่น...” เขาเปลี่ยนท่าทาง สายตากลับมาดุดันและทรงอิทธิพลดังเดิม “เราจะออกไปจากที่นี่ด้วยกัน” ทั้งคู่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและพร้อมเพรียง ท่ามกลางเสียงยิงปะทะที่ดุเดือด คริสเตียนใช้ความเชี่ยวชาญในการต่อสู้คอยคุ้มกันรินรดาอย่างไม่คิดชีวิต ทุกจังหวะที่เขาเหนี่ยวไกคือการปกป้องไม่เพียงแค่ชีวิตของเขาเอง แต่เป็นหัวใจดวงเดียวที่เขายอมมอบให้แก่สตรีผู้นี้ เมื่อพายุลูกใหญ่สงบลงจนเหลือเพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว คริสเตียนทรุดตัวลงนั่งพิงผนังห้องทำงานอันโอ่อ่าที่บัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยของการทำลายล้าง รินรดารีบเข้ามาประคองเขาไว้ทันที เธอกำลังใช้เศษผ้าจากชายกระโปรงฉีกออกมาเพื่อพันแผลที่ต้นแขนให้เขาด้วยมือที่สั่นระริก “เราทำสำเร็จแล้ว...” เขามองรอยแผลที่ไหล่ตัวเองก่อนจะเงยหน้าสบตาเธอ “คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมริน? การเลือกเส้นทางนี้ คุณจะไม่มีวันได้กลับไปใช้ชีวิตธรรมดาได้อีก” รินรดาหยุดชะงักไปชั่วครู่ เธอประสานสายตากับเขาอย่างมั่นคง “ตั้งแต่ที่ฉันก้าวเข้าสู่ชีวิตของคุณ ฉันก็ไม่เคยต้องการชีวิตที่ธรรมดาอีกแล้วค่ะ ฉันต้องการแค่ชีวิตที่มีคุณ... คริสเตียน ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร ฉันเลือกที่จะอยู่ตรงนี้กับคุณ” คริสเตียนดึงร่างบางเข้ามากอดแน่นราวกับจะฝังเธอลงไปในอก เขาไม่เคยรู้สึกอ่อนแอแต่ในขณะเดียวกันก็ไม่เคยรู้สึกเติมเต็มได้ขนาดนี้มาก่อน ความรักของรินรดาเป็นดั่งน้ำทิพย์ที่ล้างความบาปในใจของเขาให้มลายสิ้น ทว่า ในขณะที่ความเงียบกำลังทำหน้าที่ปลอบประโลมหัวใจที่เหนื่อยล้า เสียงฝีเท้าที่คุ้นหูก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบานใหญ่ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินดังกังวานอย่างจังหวะที่มั่นคงและเยือกเย็น ประตูห้องเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างระหงในชุดสีดำสนิท ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มที่ดูน่าขนลุก มารีญ่าก้าวเข้ามาพร้อมกับกลุ่มชายชุดดำที่ถืออาวุธครบมือ เธอหยุดยืนอยู่ห่างจากพวกเขาเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะชี้ปืนสีเงินเงาวับมาที่รินรดา “ซึ้งจังเลยนะคะ... แต่ดูเหมือนว่าพวกคุณจะลืมไปว่าเกมนี้ไม่ได้จบลงง่ายๆ แค่การสารภาพรักหรอกค่ะ คริสเตียน” มารีญ่าแค่นหัวเราะ ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความแค้น “ในเมื่อฉันไม่ได้สิ่งที่ต้องการ... ก็ไม่มีใครหน้าไหนในห้องนี้ที่สมควรจะได้รับมันไป!” คริสเตียนผุดลุกขึ้นยืนบังรินรดาไว้ทันที แต่เขากลับต้องชะงักเมื่อเห็นบางอย่างในมือของมารีญ่า—มันคือรีโมทสีดำขนาดเล็กที่มีไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ “วางปืนลงซะ ไม่อย่างนั้น... ทั้งคฤหาสน์หลังนี้จะกลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกับความรักจอมปลอมของพวกคุณ!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้มิดไนท์คิสเสมอมานะคะ