การเผชิญหน้ากับความจริง

“ปล่อยฉัน! คุณเป็นใคร!” เสียงของรินรดาสั่นพร่าท่ามกลางความมืดมิดที่หนาหนักดั่งน้ำหมึก มือที่แข็งแรงดุจคีมเหล็กกระชากข้อมือของเธอให้ก้าวฉับๆ ไปตามทางเดินลับที่เย็นเยียบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ตีเข้าจมูกจนเธอวิงเวียน แต่สัมผัสนี้ไม่ใช่คริสเตียน... คริสเตียนจะไม่บีบข้อมือเธอแรงขนาดนี้ และเขาจะไม่พาเธอหนีจากอันตรายด้วยความเงียบเชียบที่ดูราวกับกำลังล่อเหยื่อไปเชือด “ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่จนถึงเช้า ก็หุบปากซะ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูผิดปกติเอ่ยขึ้น มันคือเสียงของคนที่เป็น ‘เงา’ ข้างกายคริสเตียนมาตลอด—ลูคัส คนสนิทของมาเฟียร้ายหยุดกะทันหันก่อนจะผลักเธอเข้าไปในห้องเก็บไวน์ชั้นใต้ดิน กลิ่นไม้โอ๊กเก่าๆ และความชื้นแฉะทำเอาเธอกลั้นหายใจ ลูคัสกดรหัสผ่านที่หน้าจอสัมผัสซ่อนในผนังไม้ ก่อนที่กำแพงส่วนหนึ่งจะเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นพื้นที่ว่างเปล่าที่มีเพียงเก้าอี้ตัวเดียวและแสงสลัวจากหลอดไฟเปลือยๆ ที่แกว่งไกวไปมา “ทำไมคุณถึงทำแบบนี้... มารีญ่าเป็นคนยิงไฟ แล้วคุณ...” “มารีญ่าเป็นแค่หมากที่คริสเตียนวางไว้ เพื่อดูว่าใครบ้างที่จะเผยธาตุแท้ออกมาเมื่อสถานการณ์บีบคั้น” ลูคัสหันมามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “แต่บอสพลาดไปอย่างหนึ่ง เขาประเมินความแค้นของผู้หญิงคนนั้นต่ำไป และเขาลืมไปว่า... เขาไม่อาจปกป้องคุณได้ตลอดเวลา หากเขาไม่ยอมพูดความจริงเสียที” ประตูกลปิดลงพร้อมกับเสียงล็อคที่ดังสนั่น รินรดาสะดุ้งสุดตัวเมื่อแสงไฟในห้องสว่างวาบขึ้น และที่มุมมืดของห้องนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเทาเข้มที่ดูยับยู่ยี่กว่าทุกครั้งกำลังนั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้หนัง คริสเตียน วอล์คเกอร์ เงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นมีรอยแดงก่ำจากการอดนอน ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่สั่นคลอนหัวใจคนมอง “คุณ...” รินรดาแทบพูดไม่ออก เธอเดินเข้าไปใกล้ช้าๆ “คุณหลอกฉัน... เรื่องพ่อของฉัน เรื่องสัญญา... ทั้งหมดนั่นคือการจัดฉากงั้นเหรอคะ?” คริสเตียนแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง “ฉากละครที่ผมเขียนขึ้นเพื่อขังตัวเองในกรงขังที่เรียกว่าความถูกต้องน่ะหรือ? เปล่าเลย รินรดา... สัญญาฉบับนั้นมีอยู่จริง หนี้ของพ่อเธอมีอยู่จริง และตัวตนของผมที่เธอเห็น... ก็คือปีศาจตัวจริงที่เธอกำลังร่วมเตียงอยู่ด้วย” เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ต้อนเธอให้ถอยไปจนแผ่นหลังชิดผนังเย็นเฉียบ มือแกร่งเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับแววตาที่เต็มไปด้วยพายุอารมณ์ “มารีญ่าไม่ได้แค่ต้องการตัวผม เธอต้องการทำลายสิ่งที่ผมรักที่สุด ซึ่งก็น่าขำ... เพราะผมไม่เคยเชื่อว่าตัวเองจะ ‘รัก’ ใครได้ จนกระทั่งคนที่เป็นเพียงหมากในกระดานอย่างเธอ ก้าวเข้ามาเปลี่ยนกฎเกณฑ์ทุกอย่าง” “คริสเตียน...” “ฟังให้ดีนะ” เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะแก้มขาว “เหตุผลที่ผมต้องทำสัญญานั่น ไม่ใช่เพราะผมต้องการเงิน แต่เพราะพ่อของเธอไปพัวพันกับ ‘ดีล’ ของพวกค้าอาวุธข้ามชาติที่ผมกำลังกวาดล้าง ถ้าผมไม่รับเธอมาอยู่ภายใต้การคุ้มครองของผมตั้งแต่วันนั้น... เธอจะไม่มีทางได้ยืนหายใจอยู่ตรงนี้ และศพของพ่อเธอก็คงจะถูกถ่วงน้ำไปนานแล้ว” หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความจริงที่ถูกฉีกกระชากออกมาทำเอาเธอตั้งตัวไม่ติด ข้อมูลที่ไหลทะลักออกมาทำให้โลกที่เธอเคยรู้จักบิดเบี้ยวไปหมด สิ่งที่เธอคิดว่าคือพันธะแห่งความเกลียดชัง แท้จริงแล้วคือเกราะกำบังที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องเธอโดยไม่ให้เธอรู้ตัว “แล้วมารีญ่า... ทำไมเธอถึงยังทำแบบนี้ได้?” “เพราะเธอกำลังกุมความลับหนึ่งที่ผมปิดตายไว้” คริสเตียนปล่อยมือจากคางเธอแล้วเบือนหน้าหนี มองไปยังภาพถ่ายใบเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะตัวเล็ก “ความลับที่ว่าทำไมผมถึงยอมให้เธอเข้ามามีอิทธิพลเหนือผมตั้งแต่วันแรก... ความลับที่เกี่ยวข้องกับครอบครัวของเธอในอดีตที่แม้แต่ตัวเธอเองยังไม่เคยรู้” เขายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเก่าเก็บให้เธอ มือของรินรดาสั่นเทาขณะรับมา ความรู้สึกสังหรณ์ใจบอกเธอว่าสิ่งที่อยู่ข้างในจะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล ขณะที่เธอกำลังจะเปิดซองออก เสียงระเบิดตูมใหญ่ดังสนั่นขึ้นจากชั้นบนของคฤหาสน์ แรงสั่นสะเทือนทำเอาไฟในห้องกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม “คริสเตียน!” รินรดาคว้าแขนเขาไว้ด้วยความตื่นตระหนก ทว่าเสียงที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงทุ้มที่คุ้นเคย แต่เป็นเสียงหัวเราะแหลมสูงที่เยือกเย็นจนกระดูกสันหลังชาวาบดังมาจากความมืดหลังประตูทางเข้า “เปิดดูเลยสิคะ รินรดา... เปิดดูว่าผู้ชายที่คุณกำลังหลงรักคนนี้ คือคนที่ฆ่าพ่อของคุณจริงๆ หรือเป็นแค่คนที่พยายามจะกลบเกลื่อนรอยเลือดนั้นกันแน่!” แสงเลเซอร์สีแดงจากอาวุธสงครามปรากฏขึ้นเป็นจุดเล็กๆ สองจุดที่หน้าอกของคริสเตียน พร้อมกับเสียงเหนี่ยวไกปืนที่ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดนั้น... ขอบคุณที่ติดตามร่วมลุ้นระทึกไปกับความลับอันดำมืดนี้ไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ