สายตาที่คาดเดาไม่ได้

เสียงก๊อปแก๊ปของปลอกปากกาโลหะที่ถูกถอดออก สะท้อนก้องกังวานในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า มันไม่ใช่เสียงที่ดังอะไรนัก แต่ในความรับรู้ของรินรดา มันกลับคมกริบเสียยิ่งกว่าใบมีดที่กรีดลงบนผิวเนื้อช้าๆ หญิงสาวกลืนน้ำลงคออย่างยากลำบาก ปลายนิ้วเรียวที่กำลังถือแฟ้มเอกสารงบประมาณการเงินสั่นเทาเล็กน้อยจนเธอต้องแอบซ่อนมันไว้ใต้ขอบโต๊ะทำงานไม้สักทองตัวใหญ่ คริสเตียน วอล์คเกอร์ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำตั้งแต่เธอเดินเข้ามาในห้องนี้เมื่อสิบนาทีที่แล้ว เขาเพียงแต่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวหรู แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างที่คมคายราวกับรูปสลักของเทพปกรณัมกรีก ทว่าแววตาคู่นั้น... แววตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้เงาขนตาดกหนาและกรอบแว่นสายตาไร้กรอบ กลับกำลังจ้องมองตรงมาที่เธอราวกับนักล่ากำลังพิจารณาเหยื่อที่ดิ้นไม่หลุด "คุณคิดว่าตัวเลขบรรทัดสุดท้ายในหน้าสี่ มันสมเหตุสมผลแล้วจริงๆ อย่างนั้นหรือ รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้ระลอกคลื่นดังขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก มันเป็นน้ำเสียงที่สุภาพและนุ่มนวลในแบบฉบับของสุภาพบุรุษชั้นสูง แต่มันกลับแฝงไว้ด้วยกระแสลมหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านไปถึงกระดูกดำ รินรดาพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา เธอยกเอกสารในมือขึ้นพลิกไปยังหน้าที่เขาเอ่ยถึงอย่างระมัดระวัง แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึกที่รัวกระหน่ำอยู่ภายในอก "ดิฉัน... ดิฉันตรวจสอบดูอย่างละเอียดแล้วค่ะท่านประธาน งบประมาณส่วนนี้ถูกปรับลดลงตามมติของคณะกรรมการบริหารในไตรมาสที่ผ่านมา เพื่อนำไปโปะในส่วนของการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน..." "หึ..." เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ของเขา ทำให้คำอธิบายทั้งหมดของเธอกลืนหายไปในลำคอ คริสเตียนค่อยๆโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกทั้งสองข้างวางประสานกันบนโต๊ะ ดวงตาคมก్రిบสีเทาเข้มราวกับท้องทะเลพายุค่ำคืนจับจ้องตรงมาที่ดวงตาของเธอโดยไม่กะพริบ เขาไม่ได้มองเอกสารในมือเธอเลยแม้แต่น้อย เขากำลังมอง *เธอ*... มองลึกเข้าไปในดวงตาที่พยายามฉาบเคลือบด้วยความมั่นคง แต่กลับสั่นไหวระริกจนปิดไม่มิด "คุณคิดว่าผมจ้างคุณเข้ามานั่งบริหารงานในเครือวอล์คเกอร์กรุ๊ป เพื่อให้คุณอ่านตามสคริปต์ที่คนอื่นเขียนให้งั้นหรือ" คริสเตียนเอ่ยขึ้นแผ่วเบา แต่ทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ "หรือคุณคิดว่า... การก้มหน้าก้มตาทำงานโดยไม่กล้าสบตาผม จะช่วยให้คุณซ่อนพิรุธบางอย่างพ้นจากสายตาของผมได้" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความรู้สึกอึดอัดพุ่งพล่านขึ้นมาจุกอก เธอไม่ได้ทำอะไรผิด เธอทำหน้าที่อย่างซื่อตรงและสุดความสามารถมาตลอด ทำไมเขาถึงต้องใช้สายตาที่ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเช่นนี้มาคอยกดดันเธออยู่เรื่อย "ดิฉันไม่มีพิรุธอะไรทั้งนั้นค่ะท่านประธาน" เธอเงยหน้าขึ้นสู้สายตาเขาอย่างกล้าหาญ ถึงแม้ว่าขาของเธอจะแทบพยุงร่างไว้ไม่อยู่แล้วก็ตาม "ถ้าท่านประธานมีข้อสงสัยเกี่ยวกับตัวเลขตรงไหน โปรดระบุมาให้ชัดเจนดีกว่าค่ะ ดิฉันจะได้ชี้แจงตามเนื้อผ้า ไม่ใช่มานั่งคาดเดาเจตนาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคำพูดอ้อมค้อมเหล่านี้" บรรยากาศในห้องราวกับหยุดนิ่งลงในทันที คริสเตียนชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มได้รูปขมวดเข้าหากันน้อยมากจนแทบสังเกตไม่เห็น รอยยิ้มมุมปากที่ดูเยียบเย็นปรากฏขึ้นชั่วแวบหนึ่งก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว นี่เป็นครั้งแรก... ตั้งแต่เข้ามาทำงานภายใต้สังกัดของเขา ที่มีผู้หญิงกล้าต่อปากต่อคำกับเขาด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวและไม่ยอมก้มหัวให้ง่ายๆ ปกติแล้ว บรรดาผู้หญิงที่รายล้อมรอบตัวมาเฟียหนุ่มทรงอิทธิพลผู้นี้ ต่างก็พยายามทำตัวอ่อนหวาน ประจบประแจง หรือไม่ก็หวาดกลัวจนตัวสั่นเทาเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา แต่รินรดา... ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่แบกภาระหนี้สินมหาศาลของครอบครัวเอาไว้บนบ่า กลับยืนหยัดต่อหน้าเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพยศและศักดิ์ศรี "กล้าดีนี่..." คริสเตียนพึมพำเบาๆ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันไม่ได้เย็นชาจนน่ากลัวเหมือนเมื่อครู่ แต่กลับมีความหมายบางอย่างที่คาดเดาไม่ได้แฝงอยู่ "กล้าสบตาผม กล้าท้าทายอำนาจของผม ทั้งๆ ที่คุณก็รู้ดีว่า... ชีวิตของคุณในตอนนี้ อยู่ในกำมือของผมแท้ๆ" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ คำพูดเตือนสติที่เปรียบเสมือนโซ่ตรวนเส้นโต ทำให้เธอนึกถึงสัญญาบ้าๆ นั่น สัญญาที่เธอเอาอิสรภาพและวิญญาณของตัวเองเข้าแลก เพื่อปกป้องธุรกิจของครอบครัวและชื่อเสียงของตระกูลไม่ให้ล่มสลาย เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อระงับความหวาดกลัว "ดิฉันไม่เคยลืมค่ะว่าตัวเองยืนอยู่ตรงจุดไหน" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามรักษาความเข้มแข็งเอาไว้ให้ถึงที่สุด "และดิฉันก็หวังว่าท่านประธานจะรักษาสัญญา ในส่วนที่ท่านตกลงไว้ว่าจะไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของดิฉันเช่นกัน" "เรื่องส่วนตัว?" คริสเตียนทวนคำ เสียงหัวเราะเยาะหยันหลุดออกมาจากริมฝีปากได้รูป "คุณคิดว่าเรื่องของคุณกับไอ้หมอธนาธิปนั่น มันเป็น 'เรื่องส่วนตัว' ที่ผมจะมองข้ามไปได้เฉยๆ อย่างนั้นหรือ รินรดา? อย่าลืมสิว่าคุณมีสถานะเป็นอะไรในเวลานี้... คุณเป็นผู้หญิงของผม" คำว่า *"ผู้หญิงของผม"* กระแทกเข้ามาในโสตประสาทของเธออย่างรุนแรง มันไม่ใช่คำพูดที่แสดงถึงความเสน่หา แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ราวกับเธอเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่งที่เขาซื้อมาด้วยเงินตราและอำนาจ รินรดารู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา ความโกรธและความน้อยเนื้อต่ำใจผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก เธอไม่ใช่ตุ๊กตาไขลานที่เขาจะคอยบังคับบัญชาไปเสียทุกเรื่อง "ดิฉันเป็นลูกจ้าง เป็นผู้ช่วยบริหารของคุณในทางนิตินัยค่ะท่านประธาน ส่วนเรื่องอื่น... มันไม่ได้อยู่ในข้อตกลง!" คริสเตียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษทำให้เขาดูทรงอำนาจและน่าเกรงขามยิ่งกว่าเดิม เขาก้าวเท้าช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว ทีละก้าว... เสียงรองเท้าหนังกระทบกับพื้นปาร์เกต์ดัง ก๊อก... ก๊อก... ทุกย่างก้าวของเขาราวกับนับถอยหลังสู่วินาทีวิกฤตในชีวิตของเธอ รินรดาก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ จนกระทั่งแผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับตู้หนังสือไม้สักด้านหลัง เธอหมดทางหนีแล้ว เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนมิดร่างของเธอ คริสเตียนหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ห่างกันเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นอายความเป็นบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส จนเธอแทบไม่กล้าหายใจ เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนริมฝีปากหยักลึกอยู่ห่างจากใบหูของเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอระหงทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ข้อตกลงเหรอ..." เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูของเขาเต็มไปด้วยความเย้ายวนอันตราย "คุณอยากรู้ไหมล่ะ ว่าในสัญญานั้น... มันมีข้อตกลงลับข้อไหนอีกบ้างที่คุณยังไม่ได้อ่านมันให้ละเอียด" รินรดาตัวแข็งทื่อ สมองของเธอขาวโพลนเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่ปลายคางมน แล้วเชยใบหน้าของเธอให้เงยขึ้นสบตากับเขาในระยะประชิด แววตาของคริสเตียนในยามนี้ไม่ได้เย็นชาอีกต่อไปแล้ว แต่มมันกลับลุกโชนด้วยประกายไฟบางอย่างที่ร้อนแรงและพร้อมจะแผดเผาให้เธอมอดไหม้เป็นจุล ก่อนที่เธอจะทันได้เปล่งเสียงปฏิเสธหรือผลักไสเขาออกไป เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดเข้ามาอย่างไม่มีมารยาท "คริสเตียนคะ! คุณอยู่ในนี้--อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวของคุณกับ... น้องรินรดาเขานะคะ" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดเดรสแฟชั่นราคาแพงของ *มารีญ่า* ที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เคลือบไว้ด้วยความเสแสร้ง รินรด้ารีบสะบัดหน้าหลุดจากการพันธนาการของคริสเตียน แล้วถอยหลังกรูดออกไปยืนตั้งหลักห่างจากเขาเกือบสองเมตร คริสเตียนขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบหันไปมองอดีตคู่หมั้นที่ถือวิสาสะเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวโดยไม่ได้รับอนุญาต รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาอีกครั้ง "ใครอนุญาตให้คุณเข้ามามารีญ่า ออกไปซะ!" เขาเอีอยเสียงกร้าวด้วยความหงุดหงิด แต่มารีญ่ากลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอกลับเดินยิ้มระรื่นเข้ามาใกล้ พร้อมกับชูโทรศัพท์มือถือในมือขึ้นระดับสายตา หน้าจอแสดงภาพถ่ายปาปารัสซี่ใบหนึ่งที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ "ฉันคงจะไม่กล้าเข้ามาขัดจังหวะหรอกค่ะ ถ้าหากว่าภาพนี้... มันไม่ได้ถูกส่งตรงไปยังกองบรรณาธิการข่าวสังคมของหนังสือพิมพ์ชื่อดังเสียก่อน" มารีญ่าหัวเราะคิกคักในลำคออย่างสะใจ ดวงตาคู่คมกวาดมองรินรดาด้วยสายตารังเกียจเหยียดหยาม "ดูเหมือนว่า... ข่าวลือเรื่องมาเฟียหนุ่มทรงอิทธิพลแอบเลี้ยงเด็กในคาถา จะกลายเป็นพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งในวันพรุ่งนี้นะคะคริสเตียน และที่สำคัญที่สุด... ผู้หญิงในภาพ ดันเป็นคู่หมั้นเก่าของหมอหนุ่มอนาคตไกลคนนั้นเสียด้วยสิคะเนี่ย!" รินรดาหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม ภาพถ่ายใบนั้น... ภาพอะไรกัน? คริสเตียนหันขวับกลับมามองหน้าเธอทันที แววตาที่มองมาในเสี้ยววินาทีนั้นเปลี่ยนจากความเร่าร้อนเมื่อครู่ ให้กลายเป็นความคมกริบและคาดเดาไม่ได้อย่างสิ้นเชิง รังสีความกดดันรอบตัวเขากลับมาคุกรุ่นยิ่งกว่าเดิม ราวกับพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นและพร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้าในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับรินรดานะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าด้วยความปรารถนาดีจากมิดไนท์คิสค่ะ