กฎเหล็กของหัวใจ

“เซ็นชื่อลงไป… แล้วจากนี้ไป เธอจะเป็นของฉันเพียงคนเดียว” น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในเงามืดดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ รินรดามองแผ่นกระดาษบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนาด้วยสายตาพร่าเลือน ลายเซ็นของเธอคือพันธะสัญญาที่จะเปลี่ยนชีวิตไปตลอดกาล—ไม่ใช่ในฐานะคนรัก แต่ในฐานะ 'สิ่งของ' ที่เขากำลังจะครอบครอง คริสเตียน วอล์คเกอร์ ไม่ได้เพียงแต่นั่งมองด้วยสายตาเย็นชา เขายังขยับกายเข้ามาใกล้จนกลิ่นกายบุรุษเพศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้จันทน์หอมจางๆ ปนกลิ่นซิการ์ราคาแพงเริ่มรุกรานพื้นที่ส่วนตัวของหญิงสาว มือหนาข้างหนึ่งวางทาบลงบนโต๊ะ ขนาบข้างเธอไว้ราวกับกรงขังที่มองไม่เห็น “กฎข้อที่หนึ่ง” เขาเริ่มเอ่ยช้าๆ น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทว่าสั่นประสาทคนฟังได้อย่างประหลาด “ห้ามก้าวออกจากคฤหาสน์โดยไม่ได้รับอนุญาต ข้อสอง... ห้ามแตะต้องของใช้ส่วนตัวของฉัน โดยเฉพาะห้องทำงานในชั้นสาม และข้อสาม...” ดวงตาสีเทาเข้มดุจท้องฟ้าก่อนพายุถล่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่วูบไหวของรินรดา เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบสัมผัสกัน “อย่าได้ริอ่านเปิดปากพูดเรื่องความสัมพันธ์ของเราให้ใครฟัง แม้แต่คนในครอบครัวเธอเอง” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกอับอายและหวาดหวั่นตีรวนอยู่ในอก เธอพยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่น้อยนิดเพื่อโต้ตอบ “นี่คุณ... กำลังขังฉันไว้ในกรงทองหรือคะ?” คริสเตียนหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความขบขัน แต่มันกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกเย้ยหยัน “กรงทองงั้นหรือ? หึ... สำหรับเธอ นี่มันคือสวรรค์แล้วรินรดา อย่าได้คิดเอามาตรฐานของคนทั่วไปมาตัดสินกฎของฉัน เพราะตราบใดที่ชื่อของเธอยังติดอยู่ในบัญชีรายชื่อคนในปกครองของวอล์คเกอร์ เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเลือกทางเดินของตัวเอง” หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก มือที่ถือปากกาหมึกซึมราคาแพงสั่นระริก เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างท้าทายเท่าที่จะทำได้ “ถ้าฉันทำตามกฎทั้งหมดนี้ แล้วหลังจากหนี้ของครอบครัวฉันหมดลง คุณจะปล่อยฉันไปจริงๆ ใช่ไหมคะ?” คริสเตียนชะงักไปครู่หนึ่ง เงาในดวงตาของเขาไหววูบราวกับมีบางอย่างที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ แต่เพียงเสี้ยววินาที ความเยือกเย็นก็กลับมาครอบงำอีกครั้ง เขาเชยคางมนขึ้นด้วยปลายนิ้วแข็งกระด้าง แววตาของเขาราวกับจะกลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้า “นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่า... เธอจะทำให้ฉันพึงพอใจได้นานแค่ไหน” เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ปล่อยให้บรรยากาศกดดันเบาบางลงเพียงชั่วครู่ รินรดาก้มลงเซ็นชื่อด้วยลายมือที่สั่นเทา ทันทีที่ปลายปากกาจรดลงบนจุดสุดท้าย คริสเตียนก็คว้ากระดาษแผ่นนั้นไป พลางโยนมันลงในลิ้นชักโต๊ะอย่างไม่ใยดี “ดี... คืนนี้ หกโมงเย็น เตรียมตัวให้พร้อม ฉันมีงานเลี้ยงการกุศลที่ต้องไป และเธอต้องไปกับฉันในฐานะ 'คู่ควง' ไม่ใช่เลขา ไม่ใช่คนรับใช้ แต่เป็นผู้หญิงของคริสเตียน วอล์คเกอร์” “แต่ว่า...” “ไม่มีคำว่าแต่” เขาสวนกลับทันควัน ก่อนจะหมุนกายเดินไปยังประตูห้องทำงาน แต่แล้วเขาก็หยุดชะงัก หันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “อ้อ... อีกเรื่องหนึ่ง อย่าได้ทำตัวน่าสมเพชต่อหน้ามารีญ่า เพราะถ้าเธอกล้าทำให้ฉันเสียหน้าแม้แต่นิดเดียว... กฎเหล็กที่ฉันเพิ่งตั้งไปเมื่อครู่ จะกลายเป็นเรื่องตลกทันที” ประตูดังปัง! ปิดสนิทลง ทิ้งให้รินรดายืนอยู่กลางห้องทำงานที่กว้างขวางเกินไปสำหรับเธอ หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังอย่างอ่อนแรง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจกำลังต่อสู้กับความเป็นจริงที่โหดร้าย เธอรู้ดีว่าการเอาตัวเข้าแลกเพื่อครอบครัวคือทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่ แต่เธอก็ไม่เคยคิดว่า 'คริสเตียน วอล์คเกอร์' จะเป็นปีศาจที่ไร้หัวใจได้ถึงเพียงนี้ เวลาล่วงเลยไปจนเกือบถึงเวลานัด รินรดายืนมองชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มที่ถูกวางไว้บนเตียงนุ่ม มันเรียบหรู ทว่ากลับดูเซ็กซี่เกินกว่าที่หญิงสาวหัวโบราณอย่างเธอจะเคยสวมใส่ เธอเพิ่งจะจัดการแต่งตัวเสร็จเมื่อเสียงเคาะประตูที่หนักแน่นดังขึ้น “เสร็จหรือยัง?” เสียงของคริสเตียนดังทะลุบานประตูเข้ามา รินรดาสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะเปิดประตูออกไป ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ภาพตรงหน้ากลับทำให้เธอต้องหยุดชะงักจนแทบหยุดหายใจ คริสเตียนยืนรออยู่ตรงหน้าในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบกริบ แต่ข้างกายของเขากลับมีสตรีอีกคนหนึ่งยืนควงแขนอยู่ ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่คุ้นเคยจากหน้าหนังสือพิมพ์สังคม—มารีญ่า อดีตคู่หมั้นของเขานั่นเอง! มารีญ่ามองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาดูแคลน ก่อนจะฉีกยิ้มหวานหยดให้คริสเตียน “คริสคะ ทำไมถึงให้ยัยเด็กนี่มาเป็นตัวสำรองแทนที่จะเป็นฉันล่ะคะ? ลืมแล้วหรือว่างานคืนนี้สำคัญกับเราแค่ไหน” คริสเตียนไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่ปรายตามองรินรดาด้วยสายตาเรียบเฉย ราวกับเธอเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งที่เขาสามารถหยิบฉวยมาวางไว้ตรงไหนก็ได้ ก่อนที่เขาจะขยับกายเข้ามาใกล้รินรดาจนเธอได้กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงอีกคนติดอยู่ที่ปกสูทของเขา “เปลี่ยนแผน” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คืนนี้... เธอต้องทำตัวให้ว่างที่สุด เพราะฉันมี ‘แขกพิเศษ’ ที่อยากจะแนะนำให้เธอรู้จัก... คนที่เคยทำให้ฉันสูญเสียทุกอย่างไปเมื่อห้าปีก่อน” เขากระซิบข้างหูเธอด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายรินรดาเย็นเฉียบ “และถ้าคืนนี้เธอทำพัง... ฉันจะให้เธอเห็นนรกจริงๆ ตั้งแต่เช้าวันพรุ่งนี้เป็นต้นไป” ท่ามกลางความสับสนและคำขู่ที่ทิ้งทวนไว้ รินรดาทำได้เพียงก้าวเดินตามหลังคนทั้งคู่ไปโดยไม่รู้เลยว่า... ชีวิตของเธอกำลังจะก้าวเข้าสู่เกมอำนาจที่อันตรายกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้หลายเท่าตัวนัก หวังว่าตอนที่ 3 นี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกับรินรดานะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าด้วยความปรารถนาดีจากมิดไนท์คิสค่ะ