วินาทีความเป็นความตาย

“อย่าเป็นอะไรไปนะคะ... คริสเตียน ถ้าคุณตื่นขึ้นมา ฉันสัญญาว่าจะไม่หนีคุณไปไหนอีกเลย” เสียงกระซิบสั่นเครือของรินรดาดังแผ่วอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยระดับวีไอพี บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ผสมผสานกับกลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศ มือบางที่สั่นเทาของเธอเกาะกุมมือหนาของชายหนุ่มเอาไว้แน่น ปลายนิ้วของเขาเย็นเฉียบจนหัวใจของเธอแทบสลาย เมื่อนึกถึงวินาทีที่กระสุนนัดนั้นเฉียดผ่านร่างของเขาไปในเหตุการณ์ลอบสังหารเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน คริสเตียน วอล์คเกอร์... ผู้ชายที่เคยดูแคลนความตายและท้าทายกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ บัดนี้กลับนอนนิ่งไร้ทางสู้ ดวงตาคมกริบที่เคยจ้องมองเธอด้วยความเย็นชาและแฝงความหมายลึกซึ้งคู่นั้นปิดสนิท บาดแผลที่หัวไหล่ยังคงมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อยผ่านผ้าพันแผลสีขาวสะอาด รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ เธอมองใบหน้าที่เคยดุดันยามนี้กลับดูเปราะบางอย่างประหลาด ความทรงจำเกี่ยวกับคำขู่ ความเฉยเมย และสัญญาลับที่ผูกมัดเธอไว้กับเขาดูจืดจางไปสิ้น เมื่อเทียบกับความเป็นจริงที่ว่าเขาอาจจะจากเธอไปตลอดกาล “คุณห้ามตายนะ… คุณยังไม่ได้บอกฉันเลยว่า ที่ผ่านมา คุณมองฉันเป็นอะไรกันแน่ เป็นแค่ของเล่นที่ซื้อมาด้วยเงิน หรือว่าเป็น...” เธอชะงักคำพูดไว้เพียงแค่นั้น หยดน้ำตาใสไหลร่วงลงบนหลังมือของเขา รินรดาไม่รู้เลยว่าภายใต้ความเงียบงันนั้น คริสเตียนกำลังต่อสู้กับห้วงนิทราอันมืดมิด ภาพความหลังที่เขาทอดทิ้งให้จมดิ่งลงในอดีตกำลังย้อนกลับมาหลอกหลอน บาดแผลทางใจที่เขาปิดตายไว้กำลังถูกกัดกินด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยอนุญาตให้ตัวเองครอบครอง พลันนั้น ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกผลักออกเบาๆ หากทว่าหนักแน่นพอที่จะทำให้รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอรีบปาดน้ำตาและหันไปมอง ผู้ที่ก้าวเข้ามาคือหญิงสาวในชุดเดรสหรูหรา ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นดีนั้นดูเย่อหยิ่งและเย็นชาพอๆ กับตัวตนของเธอ “ความเศร้าโศกไม่ช่วยให้เขาฟื้นขึ้นมาหรอกนะ รินรดา” มารีญ่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของนางร้ายหมายเลขหนึ่งคู่นั้นกวาดมองร่างที่นอนไร้สติของคริสเตียนก่อนจะหันมาเหยียดยิ้มใส่รินรดา “คุณมาทำไม” รินรดาถามเสียงแข็ง พยายามบังคับให้เสียงตัวเองนิ่งที่สุด แม้ในใจจะเริ่มสั่นคลอนด้วยสัญชาตญาณของการระวังภัย “มาดูผลงานของตัวเองน่ะสิ” มารีญ่าก้าวเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลไปทั่วห้อง “เห็นไหมล่ะ ว่าการอยู่ใกล้ชิดคริสเตียนมันอันตรายแค่ไหน ไม่ใช่แค่เธอที่เดือดร้อน แต่มันรวมถึงผู้ชายที่อยู่บนจุดสูงสุดอย่างเขาด้วย ถ้าวันนี้เขาไม่เอาตัวเข้าบังกระสุนให้เธอ ป่านนี้คนที่นอนเป็นศพอยู่บนเตียงก็คงเป็นเธอไปแล้ว” “ฉันรู้ตัวดี...” รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะเจ็บปวดกับความจริงนั้น “แต่ฉันไม่มีวันปล่อยให้คุณทำลายเขาอีกแน่ มารีญ่า” “หึ... ปล่อยเหรอ? เธอจะทำอะไรได้” มารีญ่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูรินรดา “เธอคิดว่าที่เขาเป็นแบบนี้ มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ เหรอ? รินรดา เธอพลาดแล้ว... คนอย่างคริสเตียนไม่เคยพลาด เว้นแต่ว่าจะมีใครบางคนที่อยู่ใกล้ตัวเขานั่นแหละ เป็นคนส่งข่าวให้พวกมัน” รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตระหนก “คุณหมายความว่ายังไง” “หมายความว่า ในบรรดาคนของคริสเตียน... มีงูพิษซ่อนอยู่” มารีญ่าแสยะยิ้มก่อนจะผละออกไป “และถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะรีบหาให้เจอ ก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าคนที่เขาไว้ใจที่สุด... คือคนที่แทงข้างหลังเขา” ทันทีที่มารีญ่าเดินจากไปพร้อมกับเสียงส้นสูงที่ดังกระทบพื้นจนลับตา รินรดาก็ทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงอีกครั้ง ความสับสนตีรวนอยู่ในหัวจนแทบหายใจไม่ออก เธอหันไปมองคริสเตียนที่ยังคงนิ่งสนิท ทว่าในวินาทีนั้นเอง นิ้วมือของเขากลับกระตุกเบาๆ ก่อนที่เปลือกตาหนาจะเริ่มขยับไหว “คริสเตียน!” รินรดาอุทานด้วยความดีใจ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่การลืมตาขึ้นมาของเขา หากแต่เป็นแววตาที่จ้องมองมายังเธอ... แววตาที่ว่างเปล่าราวกับคนไม่รู้จักกัน และมือหนาที่คว้าข้อมือเธอไว้แน่นราวกับจะหักให้แหลกคามือ “เธอเป็นใคร...” เสียงแหบพร่าของคริสเตียนเอ่ยถาม พร้อมกับนัยน์ตาสีเทาเข้มที่สั่นไหวด้วยความไม่ไว้วางใจ “แล้วทำไม... ฉันถึงรู้สึกว่าเธอคือคนที่ฉันควรจะฆ่าทิ้งเสียตั้งแต่แรกเห็น” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาและคริสเตียนในห้วงวินาทีที่บีบคั้นหัวใจที่สุดนะคะ