ปกป้องด้วยชีวิต

“อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากเห็นสมองตัวเองกระจายอยู่บนพื้น” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารของคริสเตียนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโกดังร้างหลังท่าเรือ กลิ่นคาวน้ำมันและฝุ่นละอองอบอวลไปทั่วบริเวณ กระบอกปืนสีเงินวาววับในมือหนาของเขาถูกเล็งไปที่เงาร่างหนึ่งในความมืดที่สั่นไหวด้วยความเคียดแค้น รินรดาสะดุ้งสุดตัว มือบางกำชายเสื้อสูทของคริสเตียนไว้แน่น หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอไม่เคยเห็นแววตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกของเขาชัดเจนเท่าครั้งนี้มาก่อน มันไม่ใช่สายตาของผู้ชายที่เธอเคยรู้จักในห้วงเวลาแห่งความอ่อนหวาน แต่มันคือสายตาของ ‘ราชสีห์’ ที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างที่กล้าเข้ามาทำร้ายสิ่งของส่วนตัวของเขา “คริสเตียน... ปล่อยฉันเถอะค่ะ” รินรดาพึมพำ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัว “พวกเขาต้องการตัวฉัน ไม่ใช่คุณ” คริสเตียนไม่แม้แต่จะปรายตามามองคนข้างๆ สันกรามของเขาขบกันจนขึ้นเป็นสันนูน นิ้วชี้ที่วางอยู่บนไกปืนกดน้ำหนักลงไปเพียงเล็กน้อย ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือความกดดันที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ “เงียบ” เขาตวาดเสียงต่ำ ทว่าแฝงความห่วงใยที่เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงต้องยอมแลกทุกอย่างเพื่อผู้หญิงคนนี้ “อยู่ข้างหลังฉัน... ห้ามก้าวออกมาแม้แต่นิ้วเดียว เข้าใจไหมรินรดา?” “คริสเตียน วอล์คเกอร์... แกมันก็แค่คนทรยศที่หลงระเริงในความรักเน่าๆ!” เสียงหวานจิกกัดของมารีญ่าดังแว่วมาจากมุมมืด พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาหาอย่างไม่เกรงกลัว “คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะปกป้องแกได้งั้นเหรอ? เธอก็แค่หมากตัวหนึ่งที่รอวันถูกทิ้ง!” มารีญ่าก้าวออกมาจากเงามืด ในมือถือปืนสั้นที่เล็งตรงมาที่รินรดา รอยยิ้มอาบยาพิษประดับอยู่บนใบหน้าสวยจัดที่บิดเบี้ยวด้วยความริษยา “ฉันไม่เคยทิ้งใคร... โดยเฉพาะคนที่ฉันตีตราจองไว้แล้ว” คริสเตียนเหยียดยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตากลับคมกริบราวกับใบมีด จังหวะนั้นเอง มารีญ่าตัดสินใจเหนี่ยวไกปืนโดยไม่ลังเล เสียงปืนดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วโกดัง คริสเตียนที่สัญชาตญาณไวกว่าแสง พุ่งตัวเข้ากอดร่างบางของรินรดาไว้แน่นแล้วพลิกตัวรับกระสุนแทนในเสี้ยววินาทีนั้น *ปัง!* เสียงปืนนัดที่สองตามมาติดๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลง ร่างหนาของคริสเตียนทรุดฮวบลงกับพื้นพร้อมกับร่างของรินรดาที่ถูกเขาโอบกอดไว้ภายใต้อ้อมแขนแกร่ง “คริสเตียน! ไม่นะ... อย่าเป็นอะไรไปนะคะ!” รินรดาหวีดร้อง เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ มือบางที่เปื้อนคราบเลือดสีแดงฉานพยายามกดแผลที่ต้นแขนของชายหนุ่มที่เริ่มซึมออกมาเป็นวงกว้าง คริสเตียนกัดฟันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด หยาดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย เขามองรินรดาด้วยสายตาที่ยังคงความเด็ดขาด แม้ความเจ็บปวดจะแผ่ซ่านไปทั่วร่าง “ฉัน... บอกแล้วใช่ไหมว่าให้ไปหลบหลังเสา...” เขาเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก “ทำไมถึง... ไม่ฟังกันเลย” “คุณบ้าไปแล้วเหรอคะ! ทำไมต้องมารับกระสุนให้ฉัน!” น้ำตาของหญิงสาวหยดลงบนใบหน้าของเขา รินรดาพยายามรวบรวมสติ แม้ภาพตรงหน้าจะพร่ามัวไปด้วยความตกใจ ในขณะที่สถานการณ์กำลังบีบคั้น มารีญ่ากลับหัวเราะร่าด้วยความสะใจ เธอเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับเล็งปืนมาที่ทั้งสองคนอีกครั้ง “น่าประทับใจจริงๆ ความรักที่ยอมตายแทนกันได้... งั้นก็ตายไปด้วยกันทั้งคู่นั่นแหละ!” ทว่าก่อนที่นิ้วของมารีญ่าจะแตะลงบนไกปืน แรงกระชากจากด้านหลังก็ทำให้ร่างของเธอปลิวไปกระแทกกับกองลังไม้ข้างๆ ลูกน้องของคริสเตียนที่แอบซุ่มอยู่ด้านนอกพุ่งเข้ามาควบคุมสถานการณ์อย่างรวดเร็ว คริสเตียนพยายามลุกขึ้นแต่ความเจ็บปวดแล่นริ้วจนเขาต้องทรุดลงอีกครั้ง รินรดารีบประคองเขาไว้แน่น “คริสเตียน! ใครก็ได้ช่วยด้วย! ช่วยเขาด้วยค่ะ!” ท่ามกลางความวุ่นวาย สายตาของคริสเตียนเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ร่วงหล่นจากกระเป๋าเสื้อของมารีญ่าในขณะที่เธอถูกควบคุมตัว มันคือรูปถ่ายใบเก่าที่เปื้อนฝุ่น ซึ่งเขาจำได้ดีว่ามันคืออะไร... ภาพนั้นทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะยิ่งกว่าความเจ็บปวดจากบาดแผล รินรดาประคองใบหน้าเขาไว้ พยายามห้ามเลือด แต่สายตาของคริสเตียนกลับจดจ้องไปที่รูปถ่ายใบนั้นด้วยความตื่นตะลึง “รินรดา...” เขาเรียกชื่อเธอเสียงแผ่ว พลางเอื้อมมือไปคว้ามือของเธอมาแนบที่ข้างแก้ม “รูปนั้น... มันอยู่ในมือของมารีญ่าได้ยังไง?” รินรดามองตามสายตาของเขาไปที่รูปถ่ายใบนั้น ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดู ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าของเด็กหญิงตัวน้อยในรูปที่เหมือนกับเธอราวกับแกะ แต่มันกลับถูกถ่ายเมื่อสามสิบปีที่แล้ว พร้อมกับอักษรย่อที่สลักไว้ด้านหลังรูป... ชื่อย่อที่ทำเอาเลือดในกายของเธอเย็นเฉียบ ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาในโกดัง ร่างสูงสง่าในชุดสูทเนี้ยบกริบเดินเข้ามาท่ามกลางวงล้อมของลูกน้องคริสเตียนที่ต่างพากันก้มหัวให้ด้วยความเกรงขาม “เสียใจด้วยนะคริสเตียน... แต่ความลับที่แกพยายามปกป้องมาตลอดชีวิต กำลังจะถูกเปิดเผยในวินาทีนี้” บุรุษปริศนาเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็น รินรดาเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ ก่อนจะพบว่าคนคนนั้นคือบุคคลที่เธอควรจะปลอดภัยที่สุดเมื่อได้พบ แต่เขากลับเป็นคนเดียวกับที่คริสเตียนเคยเตือนเธอไว้ว่า ‘ห้ามไว้ใจใครทั้งนั้น’ ความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้บาดแผลกำลังจะถูกเปิดออก และดูเหมือนว่าชีวิตของรินรดาและคริสเตียนกำลังจะเผชิญกับพายุลูกใหญ่ที่ร้ายกาจยิ่งกว่าที่พวกเขาเคยผ่านมา ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่อยู่เคียงข้างคริสเตียนและรินรดาในวินาทีวิกฤตนี้ แล้วพบกันในตอนหน้าค่ะ มิดไนท์คิส