ความรักที่ชัดเจน

“ถ้าคิดว่าการฆ่าฉันจะทำให้ความเจ็บปวดในหัวของคุณมันหายไป... ก็ลงมือเลยสิคะคริสเตียน” รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เธอไม่ถอยหนีแม้แต่น้อย แม้ชายหนุ่มตรงหน้าจะกำลังขยับกายลุกขึ้นจากเตียงด้วยท่าทางโซเซ นัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นขุ่นมัวราวกับพายุที่กำลังก่อตัว เขากำลังพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของสติสัมปชัญญะที่กระจัดกระจายจากการได้รับพิษและอาการบาดเจ็บทางจิตใจที่รุมเร้า มือหนาหยาบกร้านของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลเอื้อมมาบีบต้นคอของเธอไว้แน่น ทว่าแรงนั้นไม่ได้หนักหน่วงเหมือนที่ควรจะเป็น มันสั่นไหวและไร้ทิศทาง เขาหายใจหอบถี่ กลิ่นอายของยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นกายเย็นเยียบประจำตัวของเขาอบอวลอยู่ในอากาศ “ทำไม...” เสียงของเขาแหบพร่า ฟังดูเจ็บปวดราวกับสัตว์ป่าที่ถูกขังอยู่ในกรงที่มองไม่เห็น “ทำไมฉันถึงจำไม่ได้ว่าเธอคือใคร... แต่ทำไมหัวใจของฉัน... มันถึงกรีดร้องทุกครั้งที่เห็นน้ำตาเธอ” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยหยาดน้ำตา เธอไม่ปัดป้องมือที่บีบคอตัวเองอยู่ แต่กลับก้าวเข้าไปใกล้จนอกอิ่มชิดกับแผงอกเปลือยเปล่าของเขา เธอรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวผิดปกติของคริสเตียน มันไม่ได้เต้นด้วยความเกลียดชัง แต่มันเต้นด้วยความทรมานจากการสูญเสียความทรงจำ “คุณไม่จำเป็นต้องจำได้หรอกค่ะว่าฉันเป็นใคร” เธอเอ่ยเสียงสั่นพร่า มือบางวางลงบนอกข้างซ้ายของเขา “แค่จำให้ได้ว่าวินาทีนี้... คุณไม่ได้อยู่คนเดียวก็พอ” คริสเตียนชะงัก นัยน์ตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความสับสนฉายชัดอยู่ภายในนั้น เขาขมวดคิ้วแน่นจนขึ้นรอยย่นระหว่างคิ้ว ก่อนจะปล่อยมือจากลำคอของหญิงสาวแล้วทรุดกายลงนั่งบนเตียงอีกครั้ง ราวกับว่าเพียงแค่ประโยคเดียวของเธอได้ดูดกลืนพลังงานทั้งหมดไปจากร่างกายที่อ่อนแอ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักฟื้นหรูหราอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันไม่ได้เต็มไปด้วยความคุกคาม แต่กลับเต็มไปด้วยความเปราะบาง “ริน...” เขาเรียกชื่อเธอแผ่วเบา ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน มือหนากุมขมับแน่น “ความมืด... มันเข้ามาหาฉันทุกครั้งที่ฉันพยายามจะนึกถึงเธอ มันมีภาพของผู้หญิงคนหนึ่ง... ภาพที่ฉันทำร้ายเธอ... ภาพที่ฉันทำลายทุกอย่างที่เป็นของเธอ... นั่นคือเธอใช่ไหมรินรดา? ฉันเป็นคนทำลายเธอใช่ไหม?” คำถามนั้นกรีดลึกลงไปในใจของรินรดา เธอรู้ดีว่าบาดแผลในอดีตของเขาหยั่งรากลึกเกินกว่าที่ใครจะเข้าใจ แต่ในยามที่เขาไร้สติเช่นนี้ กำแพงที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อปิดกั้นตัวเองกลับพังทลายลงเหลือเพียงชายหนุ่มที่แตกสลาย “ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกค่ะ” เธอโอบกอดเขาไว้แน่น ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น “ทุกอย่างที่เกิดขึ้น... มันคือบททดสอบของเรา” คริสเตียนนิ่งไปเนิ่นนาน ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เอนกายพิงศีรษะลงกับไหล่ของเธอ ลมหายใจที่ร้อนระอุรินรดอยู่ที่ซอกคอของหญิงสาว เขากำชายเสื้อของเธอไว้แน่นราวกับคนจมน้ำที่พยายามเกาะทุ่นลอย “ริน...” เขาพึมพำอีกครั้ง เสียงของเขาเริ่มเลือนรางคล้ายคนละเมอ แต่ในความสับสนนั้น เขากลับกระซิบถ้อยคำที่ทำให้หัวใจของรินรดาหยุดเต้นไปชั่วขณะ “ฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร... ฉันไม่รู้ว่าโลกนี้มันเน่าเฟะแค่ไหน... แต่ถ้าความรักมันเป็นความอ่อนแอ... ถ้าการรักเธอคือความพ่ายแพ้... ฉันก็ยอมแพ้แล้ว... ฉันรักเธอ... ได้ยินไหมว่าฉันรักเธอ” คำรักที่หลุดออกมาท่ามกลางสติที่พร่าเลือนของชายหนุ่มผู้ไม่เคยรู้จักคำว่ารัก ทำให้หยาดน้ำตาของรินรดาร่วงหล่นลงบนผิวหนังของเขา เธอไม่ได้ดีใจจนลืมตัว เธอรู้ดีว่านี่คืออาการของคนที่กำลังหลงทางในห้วงความคิดของตัวเอง ทว่าน้ำเสียงที่จริงจังนั้นมันสั่นสะเทือนถึงจิตวิญญาณของเธอ ทว่า... ในขณะที่รินรดากำลังจะตอบกลับ บานประตูห้องพักฟื้นที่ควรจะถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนากลับถูกผลักเข้ามาอย่างแรง เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเย็นเยียบและคาดเดาไม่ได้ มารีญ่ายืนอยู่ตรงนั้น ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลไว้แน่น แววตาของเธอจ้องมองภาพที่ทั้งสองกอดกันด้วยความริษยาที่ปิดไม่มิด “ช่างเป็นฉากรักที่น่าประทับใจจริงๆ” มารีญ่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เธอเดินก้าวเข้ามาใกล้ “น่าเสียดายนะรินรดา ที่ความรักของเธอมันมีวันหมดอายุ... และดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันที่คริสเตียนจะได้รู้ความจริงเสียทีว่า... ผู้หญิงที่เขาคิดว่าเขารักคนนี้ คือคนเดียวกับที่ครอบครัวของเธอเป็นต้นเหตุให้เขาสูญเสียครอบครัวไปตลอดกาล!” คริสเตียนที่ยังกึ่งหลับกึ่งตื่นขมวดคิ้วเข้าหากัน ร่างกายของเขาเกร็งกระตุก มือหนาที่กุมชายเสื้อรินรดาไว้แน่นเริ่มคลายออก นัยน์ตาสีเทาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับมาแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าและเย็นชาที่น่ากลัวกว่าเดิม เขาค่อยๆ ผลักรินรดาออกห่าง มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่โหดร้ายกว่าเก่า “เธอ... บอกว่าเธอชื่ออะไรนะ?” รินรดาตัวชาไปทั้งร่าง หัวใจของเธอหล่นวูบเมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขา ราวกับว่าคำรักเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง และสิ่งที่มารีญ่าเพิ่งพูดไปนั้นกำลังจะกลายเป็นคำสาปที่ทำลายสายสัมพันธ์ของเธอและเขาให้พินาศลงในพริบตา มารีญ่าขยับยิ้มกว้าง เธอวางซองเอกสารลงบนเตียงของคริสเตียนด้วยมือที่สั่นระริกด้วยความสะใจ “อ่านสิคะคริสเตียน... อ่านดูว่าคนรักของคุณเนี่ย... คือใครกันแน่” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหัวใจที่เต็มไปด้วยรอยร้าวในบทนี้นะคะ มิดไนท์คิสสัญญาว่าจะนำพาความจริงที่โหดร้ายกว่าเดิมมาให้ลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ