กลับสู่ความสงบ

“อย่าหวังว่าเกมตื้นๆ ของคุณจะทำให้ฉันสั่นคลอนได้ มารีญ่า” คริสเตียนไม่แม้แต่จะปรายตาแลซองเอกสารที่วางอยู่บนเตียง เสียงทุ้มต่ำของเขาราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศในห้องทำงานส่วนตัวดูเบาบางลงจนน่าอึดอัด เขาจิบไวน์ในแก้วคริสตัลอย่างใจเย็น ราวกับสิ่งที่เพิ่งถูกโยนลงมาเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่า ไม่ใช่ข่าวฉาวที่จะทำลายอาณาจักรวอล์คเกอร์ได้ในชั่วข้ามคืน มารีญ่าขบกรามแน่น ดวงตาคู่สวยที่เคยฉาบไปด้วยความอ่อนหวานบัดนี้วาวโรจน์ด้วยความแค้น “มั่นใจเกินไปหรือเปล่าคะคริสเตียน? ในนั้น... มีหลักฐานที่บ่งบอกว่า ‘รินรดา’ ของคุณไม่ได้เดินเข้ามาในชีวิตคุณด้วยความบังเอิญ แต่เธอถูกส่งมาเพื่อเป็นสายลับให้ศัตรูตัวฉกาจของคุณ!” คริสเตียนวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘กริ๊ก’ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ความสูงตระหง่านของมาเฟียหนุ่มกดทับร่างเพรียวบางของมารีญ่าจนเธอต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “ออกไป” เขาออกคำสั่ง สั้น กระชับ และเด็ดขาด “ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับมิตรภาพจอมปลอมที่เราเคยมี” เมื่อร่างของหญิงสาวพ้นประตูไปแล้ว คริสเตียนจึงค่อยทรุดตัวลงนั่ง สายตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงครู่หนึ่ง มือหนาเอื้อมไปหยิบซองเอกสารขึ้นมา... เขาไม่ได้เปิดอ่านทันที แต่กลับกำมันแน่นจนขอบกระดาษยับย่น ความเงียบงันในห้องทำงานชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ เขาไม่กลัวศัตรู แต่เขากลัว... กลัวว่าสิ่งที่อยู่ข้างในจะทำลายภาพฝันที่เขากำลังสร้างร่วมกับรินรดาในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ห้องนอนใหญ่ชั้นบนเปี่ยมไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิ ซึ่งเป็นกลิ่นประจำตัวของรินรดา หญิงสาวกำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองดูสวนดอกไม้ที่เธอพยายามฟื้นฟูมันขึ้นมาใหม่ในช่วงที่ต้องพักฟื้นจากเหตุการณ์เลวร้าย เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยทำให้รินรดาหันไปยิ้มให้ แต่เมื่อเห็นสีหน้าของคริสเตียนที่ดูเคร่งเครียดกว่าปกติ รอยยิ้มนั้นก็จางลงทันที “คุณคริสเตียน... มีอะไรหรือเปล่าคะ?” รินรดาถามเบาๆ พลางวางหนังสือในมือลง คริสเตียนเดินตรงเข้ามาหา เธอช่างดูเปราะบางในชุดผ้าไหมสีขาวสะอาดตา ราวกับนางฟ้าที่หลงทางเข้ามาในโลกมืดมนของเขา มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าผากมน รินรดาหลับตาลงรับสัมผัสอบอุ่นนั้นด้วยความเต็มใจ เธอไม่รู้เลยว่าในใจของเขากำลังเกิดพายุโหมกระหน่ำเพียงใด “ริน...” เขาเรียกชื่อเธอ เสียงแผ่วโหยเหมือนคนกำลังหลงทาง “ถ้าวันหนึ่ง... ฉันไม่ได้เป็นคริสเตียนที่เธอรู้จัก เธอจะยังอยู่ตรงนี้ไหม?” รินรดาลืมตาขึ้น มองลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาเข้มที่ซ่อนความอ่อนแอเอาไว้ “ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร หรือต้องเจอกับอะไร... ที่ตรงนี้ จะยังเป็นที่ของคุณเสมอค่ะ คริสเตียน” ถ้อยคำนั้นเปรียบเสมือนน้ำเย็นที่ราดรดลงบนกองเพลิงในใจของเขา คริสเตียนดึงเธอเข้ามากอดแน่นราวกับจะฝังเธอลงไปในร่างกายนี่คือความสงบที่เขาโหยหามาตลอดชีวิต ท่ามกลางความวุ่นวายของการหักหลังและอำนาจ มีเพียงอ้อมกอดนี้ที่ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองยังมีลมหายใจ เขากดจมูกลงบนเรือนผมหอมกรุ่น ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ปลอบประโลม บาดแผลทางใจที่เคยฝังลึกดูเหมือนจะจางหายไปชั่วขณะภายใต้อ้อมกอดของรินรดา แต่ในหัวของเขา... หลักฐานในซองเอกสารนั้นยังคงวนเวียนอยู่ เขาตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความถึงมือขวาคนสนิท *‘ทำลายเอกสารที่มารีญ่าทิ้งไว้ให้หมด... และจับตาดูเธอให้ดี อย่าให้เธอเข้าใกล้รินรดาแม้แต่นิ้วเดียว’* ทว่า ในขณะที่เขากำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันแสนสงบ เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของรินรดาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็ดังขึ้น หน้าจอสว่างวาบเผยให้เห็นข้อความที่เพิ่งส่งเข้ามาจากเบอร์ปริศนาที่ไม่ได้บันทึกไว้ *‘แผนการดำเนินไปได้สวย อีกไม่นานเราจะได้สิ่งที่ต้องการ... อย่าใจอ่อนกับมันจนลืมภารกิจหลักของเรา รินรดา’* คริสเตียนชะงัก ร่างกายของเขาแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งในวินาทีที่สายตาปะทะกับตัวอักษรเหล่านั้น เขามองหญิงสาวในอ้อมกอดที่ยังคงยิ้มละไมโดยไม่รู้ตัวว่าความเชื่อใจที่เขามอบให้ กำลังถูกกระชากลงสู่เหวแห่งความสงสัยอีกครั้ง “ริน...” เขาเรียกเสียงพร่า จ้องมองที่หน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าของเธอ “นั่น... ใครส่งมา?” รินรดาหันไปมองตามสายตาของเขา ใบหน้าอ่อนหวานพลันซีดเผือดลงจนไร้สีเลือด มือไม้สั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา คริสเตียนถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เพิ่งก่อตัวขึ้นพังทลายลงในพริบตา... เขาสังเกตเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของเธอ แววตาที่ไม่ใช่รินรดาผู้ไร้เดียงสาคนเดิม แต่มันคือแววตาของผู้ที่กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากจะหลีกหนี ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความลวงหลอกที่ตลบอบอวลไปทั่วทุกตารางนิ้ว ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับรินรดาและคริสเตียนนะคะ มิดไนท์คิสจะรีบกลับมาต่อตอนหน้าให้ทันใจแน่นอนค่ะ