จูบกลางหิมะ

ความเย็นเยียบของกระจกใสไม่ได้เสี้ยวหนึ่งของความหนาเหน็บที่กัดเซาะขั้วหัวใจ รินรดาแทบหยุดหายใจขณะที่ดวงตากลมโตเบิกกว้างสะท้อนภาพเงาร่างโปร่งที่ยืนอยู่หลังม่านกระจกฝ้าบนระเบียงกว้าง เงาร่างนั้น... คนที่ควรจะกลายเป็นเพียงอดีตฝันร้ายเมื่อสิบปีก่อน คนที่ถูกฝังกลบไว้ในความทรงจำสีดำมืดของคริสเตียน วอล์คเกอร์ และของเธอเอง "ริน..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู พร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งที่ตวัดเข้าโอบเอวคอดของเธอจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้รินรดาสعาดสะท้าน แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับสัมผัสอันคุ้นเคยและแววตาไหวระริกของมาเฟียหนุ่มที่ก้าวตามออกมายืนเคียงข้างเธอ คริสเตียนชะงักกึก ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีตึงเกร็งขึ้นทันทีที่สายตาคมกริบกวาดผ่านม่านกระจกออกไปปะทะกับร่างระหงที่ยืนท้าทายลมหนาวอยู่เบื้องนอก แววตาที่เคยราบเรียบดั่งผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ บัดนี้กลับไหวระริกด้วยคลื่นอารมณ์ซับซ้อน ทั้งความโกรธเกรี้ยว ความเจ็บปวด และความประหลาดใจที่ฉายชัดจนรินรดารับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากแผ่นอกกว้างที่แนบชิดอยู่ด้านหลัง "มารีญ่า..." คริสเตียนพึมพำชื่อนั้นลอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเยียบเย็นที่น่ากลัวจนรินรดาเผลอหดตัวเข้าหาความอบอุ่นจากเขาโดยไม่รู้ตัว ประตูระเบียงเลื่อนเปิดออกอย่างแผ่วเบา พร้อมกับสายลมหนาวจัดที่หอบเอาเกล็ดหิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาปกคลุมบรรยากาศรอบตัวให้ยิ่งเงียบงัน มารีญ่าก้าวเข้ามาในแสงสลัว ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มหยิ่งผยองบัดนี้กลับอาบไล้ด้วยหยดน้ำตาที่คลอหน่วย เธอมองตรงมาที่คริสเตียนด้วยสายตาที่เจือความตัดพ้อและโหยหาอย่างไม่ปิดบัง "คุณไม่คิดจะต้อนรับฉันหน่อยหรือคะ... คริสเตียน" น้ำเสียงหวานใสแต่สั่นเครือเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เธอกวาดตามองรินรดาที่ยืนอยู่เคียงข้างเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความอ่อนแอเป็นประกายคมปลาบเพียงชั่วพริบตา "หรือว่า... บนเตียงของคุณตอนนี้ มีที่ว่างให้ผู้หญิงไร้ค่าคนนี้แคjชั่วคราวเท่านั้น" "คุณตายไปแล้ว... ในความรู้สึกของผม" คริสเตียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ไร้ซึ่งความลังเล แต่รินรดากลับสัมผัสได้ว่ามือหนาที่กำรอบเอวเธอนั้นบีบแน่นขึ้นจนแทบเจ็บ สัญชาตญาณบอกเธอว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้นิ่งสงบอย่างที่แสดงออก "ถ้าฉันตายจริง... คุณคงไม่มองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นแบบนี้หريكคะ" มารีญ่าย่างสามขุมเข้ามาใกล้ รอยยิ้มเย้ายวนถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างจงใจ เธอปรายตามองรินรดาหัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยามที่ปิดไม่มิด "เด็กนี่สินะ... ของเล่นชิ้นใหม่ที่คุณใช้แทนที่ฉัน น่าสมเพชเสียจริง" ถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังจะก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ทว่า... มือหนากลับรั้งเอวเธอไว้แน่นขึ้น คริสเตียนก้าวขึ้นมาบังร่างบางของเธอไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมกราบกรานมองอดีตคู่หมั้นด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ "ระวังปากของคุณมารีญ่า" คริสเตียนคำรามต่ำในลำคอ บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "สิ่งที่เธอเป็น... และสิ่งที่คุณทำ มันเทียบกันไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทน" มารีญ่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่ากลัวและเต็มไปด้วยแผนการร้าย เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ท่ามกลางหิมะที่เริ่มโปรยปรายหนาเม็ดขึ้นเรื่อยๆ "คุณไล่ฉันได้นะคะคริสเตียน แต่จำไว้... เรื่องของเรามันยังไม่จบ และผู้หญิงคนนี้..." เธอกวาดสายตามาที่รินรดาอีกครั้ง "...ไม่มีทางยืนข้างคุณในโลกมืดใบนี้ได้ตลอดไปหรอกค่ะ" สิ้นคำพูดนั้น มารีญ่าก็หมุนตัวเดินหายลับไปกับความมืดและม่านหิมะที่โปรยปราย ทิ้งให้ความหนาวยะเยือกเกาะกุมหัวใจของคนทั้งคู่ รินรดายืนนิ่งงัน หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น เงามืดจากอดีตกำลังคืบคลานเข้ามาทำลายความสงบสุขเปราะบางที่เธอกับคริสเตียนเพิ่งสร้างขึ้นมา มือเรียวเล็กพยายามแกะมือหนาที่ยังคงโอบเอวเธอไว้ออกอย่างแผ่วเบา "ปล่อยเถอะค่ะ... คุณควรไปเคลียร์กับเธอ" แต่คริสเตียนกลับไม่ยอมปล่อย เขาดึงเธอกลับเข้ามาแนบชิดจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับแผ่นอกแกร่ง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดซอกคอขาวผ่องขณะที่เขาซบหน้าลงกับลาดไหล่ของเธออย่างอ่อนล้า ความเยือกเย็นทั้งหมดเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความสั่นไหวที่เขากำลังพยายามควบคุมมันอย่างยากลำบาก "อย่าไปสนใจเธอ" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดใบหู "เธอก็แค่... ผีเน่าที่พยายามจะกลับมาหลอกหลอนในชีวิตผม แต่คุณ... รินรดา คุณไม่ใช่ตัวแทนใครทั้งนั้น" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความรู้สึกหลากหลายตีรวนขึ้นมาในอก ทั้งความสงสาร ความเห็นอกเห็นใจ และความหวั่นไหวที่ยากจะต้านทาน เธอค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ท่ามกลางเกล็ดหิมะสีขาวที่โปรยปรายลงมาเกาะปะปรายตามเส้นผมและไหล่ของคนทั้งคู่ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองสบกับดวงตาคมกรามที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความเจ็บปวดในอดีต ในวินาทีนี้... กำแพงหนาทึบที่คริสเตียนสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองดูเหมือนจะพังทลายลง เปิดเผยให้เห็นความอ่อนแอที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น รินรดายกมือขึ้นสัมผัสแก้มสากของเขาอย่างลืมตัว นิ้วเรียวเกลี่ยเบาๆ บริเวณโหนกแก้มที่มีรอยแผลเป็นจางๆ "คุณเจ็บใช่ไหมคะ..." เสียงหวานเอמהถามแผ่วเบา เต็มไปด้วยความอาทรที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ คริสเตียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่มือใหญ่จะยกขึ้นทาบทับมือเล็กของเธอที่แนบอยู่บนแก้มของเขา ดวงตาคมกริบฉายแววปรารถนาลึกล้ำที่แปรเปลี่ยนความหนาวเหน็บรอบตัวให้มอดไหม้ลงในพริบตา "กับเธอ... ผมไม่เคยเจ็บเท่ากับความกลัว..." "กลัวอะไรคะ?" "กลัวว่าวันหนึ่ง... คุณจะมองผมด้วยสายตาแบบเดียวกับที่เธอมอง แล้วเดินจากไปเหมือนที่เธอเคยทำ" คริสเตียนสารภาพความจริงที่ซ่อนไว้ในใจ ออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย รินรดานิ่งอึ้ง หัวใจเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่ทรงอิทธิพลและเย่อหยิ่งคนนี้ จะมีความรู้สึกที่เปราะบางและหวาดกลัวเป็นเช่นกัน "รินไม่ได้ไปไหนค่ะ..." เธอยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาใสซื่อสะท้อนภาพใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน "รินอยู่ตรงนี้..." คริสเตียนไม่รอช้าอีกต่อไป โค้งตัวลงมาประกบเรียวปากหยักลึกเข้ากับริมฝีปากนุ่มของเธอทันทีสัมผัสแรกทั้งอ่อนโยนและโหยหา ราวกับต้องการดูดซับความหนาวเหน็บและลบล้างเงาร้ายในอดีตให้สิ้นซาก รินรดาสั่นสะท้าน เผลอเผยริมฝีปากออกรับความหวานล้ำที่เขามอบให้โดยไม่ขัดขืน วงแขนเรียวเล็กยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งเพื่อพยุงตัวเองไม่ให้ล้มพับลงไปท่ามกลางหิมะที่โปรยปราย จูบกลางหิมะที่ยาวนานและเต็มไปด้วยสเน่หาอันลึกซึ้ง ทำให้รินรดาหลงลืมทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว หลงลืมทั้งอันตรายจากมารีญ่า และข้อตกลงพันธะร้ายที่เคยผูกมัดเธอไว้ มีเพียงหัวใจสองดวงที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันท่ามกลางความหนาวเหน็บของค่ำคืนนี้ ทว่า... ในขณะที่ริมฝีปากของพวกเขายังคงแนบชิดและเกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อน เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคริสเตียนก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบงัน คริสเตียนผละริมฝีปากออกอย่างไม่เต็มใจนัก ลมหายใจหอบกระชั้นเล็กน้อยขณะที่ดวงตาคมกริบก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นในความมืด นิ้วแกร่งกดรับสายด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่เพียงแค่เสียงปลายสายดังลอดออกมา ร่างสูงใหญ่ก็ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีจนรินรดาใจหายวาบ "ท่านประธานคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! สายข่าวของเราเพิ่งรายงานเข้ามาว่า... โกดังสินค้าล็อตใหญ่ที่สุดที่ท่าเรือถูกลอบวางเพลิง และหลักฐานทั้งหมดชี้ไปที่... คุณมารีญ่าค่ะ!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและติดตามการเดินทางของหัวใจคู่นี้มาจนถึงบทนี้นะคะ